Novel & Cerita Mahinang Tunog

Every breath, tighter. Hanggang sa makarating ako sa isang pinto. Malaki. Bakal. Sarado. At doon ko narinig. Mahina. Pero malinaw. Isang tunog. Isang ungol. My heart stopped. Hindi ako natakot. Hindi ako nag-isip. Sinipa ko ang pinto. — Bumukas ito nang malakas. At sa loob— Chaos. Dugo.

[ Aksidenteng Pagkikita ] Ang tunog ng pag-iyak ng sanggol ang pinakamagandang ritmo tuwing umaga. Nakapikit pa rin, inilipat ni Laura ang katawan ng baby at saka marahang tinapik ang hita niya para makatulog ulit ang baby.

sabay abot sakin. "salamat po" naka ngiting sabi ko. "pano tara na!" sabay lakad nito. Habang ni lalakad nila ang matalahib na daan ay hindi maiwasan ni jasmine na mag masid sa paligid. mabuti na lamang kahit papano ay bilog ang buwan kaya hindi ganun kadilim.. Sobrang tahimik din ng kapaligiran na pawang huni lamang ng ibon ang iyong maririnig. Habang palayo sila ng palayo ay pa lakas naman ng pa lakas ang tunog ng agos ng tubig mukang malapit na nga sila sa sapa. Hindi nga siya nag kamali dahil ng maka labas sila sa matalahib na daan ay isang sapa ang bumungad sa kanila. Agad na lumusong sa tubig si mang natoy Upang simulan ang pangunguryente.

Tahimik siyang lumapit at sumandal sa pinto upang makinig. Pagkaraan lamang ng ilang segundo, unti-unting namula ang kanyang mukha. “Holy...” mahina niyang bulong habang napapaatras nang kaunti. Kahit hindi niya makita ang nasa loob, sapat na ang mga tunog na naririnig niya upang maintindihan kung anong klaseng sitwasyon ang nagaganap sa likod ng pintong iyon.

Tahimik pa rin. Tanging mga tunog ng construction site lamang ang maririnig. Parang may nahulog na mabigat na metal. Kasunod nito ay mahinang ugong ng makina. “Hello?” Ilang segundo pa akong naghintay. Wala. Kaya ako na mismo ang nagtanong. “Who is this?” Tahimik. Walang kahit isang salita. Nagsimula nang tumayo ang mga balahibo ko sa batok.

“Tigilan mo na ang kakatawag sa’kin ng Tin, parang awa mo na!” “Mahal kita! Mahal na mahal kita!” sa halip ay tugon niya. Kapwa na kumawala sa mga labi ang mga hikbi kasabay ng masaganang luha na lumalandas sa kanilang mga pisngi. Ang tunog ng kanilang mga hikbi ang namayani sa apat na sulok ng silid na iyon. Kapwa pinakawalan ang bigat sa mga dibdib.

Malayo pa ay dinig na niya ang mahina ngunit maalong hampas ng tubig sa dalampasigan. Iisa lang ang nasa isipan niya tungkol sa naririnig na karaniwang tunog. High tide na. Katulad ng karaniwang laro ng dagat, matapos ang tila paghigop ng tubig ay muli na naman itong lilikha ng bagong galaw sa katubigan. Heto na nga, unti-unti na namang mapupuno ang tubig sa pampang.

Minsan-minsan, bahagyang kumikilos ang maliit niyang paa. The gentle sound of a ringtone chimed in the bedroom. It was as soothing as a breeze through wind chimes on a wooden porch after a rainstorm, filling the room with a calming resonance. But for Logan, the sound was oddly hypnotic, like a mermaid's song luring him closer.

"Naririnig niyo ba ang naririnig ko?" "I already told you. Nasa panganib ang mga buhay niyo," natatawang sabi ng lalaki. Tumahimik ang lahat at pilit na hinanap ang pinagmumulan ng mahinang tunog. "What is this?" Inilawan at tiningnan ni Tamahome nang malapitan ang pinagmumulan ng tunog. Napalingon sila sa kinaroroonan ni Tamahome nang bigla itong sumigaw habang nanlalaki ang mga mata.

“He’s here…” Hindi pa man niya natatapos ang sinasabi ay isang mahina ngunit malinaw na tunog ang biglang narinig. Napakunot ang noo ni Bea. At sa sumunod na segundo, biglang bumukas ang sahig sa ilalim ng paa niya. “Ah!”