Mahinang Tunog Novels & Stories

Every breath, tighter. Hanggang sa makarating ako sa isang pinto. Malaki. Bakal. Sarado. At doon ko narinig. Mahina. Pero malinaw. Isang tunog. Isang ungol. My heart stopped. Hindi ako natakot. Hindi ako nag-isip. Sinipa ko ang pinto. — Bumukas ito nang malakas. At sa loob— Chaos. Dugo.

[ Aksidenteng Pagkikita ] Ang tunog ng pag-iyak ng sanggol ang pinakamagandang ritmo tuwing umaga. Nakapikit pa rin, inilipat ni Laura ang katawan ng baby at saka marahang tinapik ang hita niya para makatulog ulit ang baby.

sabay abot sakin. "salamat po" naka ngiting sabi ko. "pano tara na!" sabay lakad nito. Habang ni lalakad nila ang matalahib na daan ay hindi maiwasan ni jasmine na mag masid sa paligid. mabuti na lamang kahit papano ay bilog ang buwan kaya hindi ganun kadilim.. Sobrang tahimik din ng kapaligiran na pawang huni lamang ng ibon ang iyong maririnig. Habang palayo sila ng palayo ay pa lakas naman ng pa lakas ang tunog ng agos ng tubig mukang malapit na nga sila sa sapa. Hindi nga siya nag kamali dahil ng maka labas sila sa matalahib na daan ay isang sapa ang bumungad sa kanila. Agad na lumusong sa tubig si mang natoy Upang simulan ang pangunguryente.

Tahimik siyang lumapit at sumandal sa pinto upang makinig. Pagkaraan lamang ng ilang segundo, unti-unting namula ang kanyang mukha. “Holy...” mahina niyang bulong habang napapaatras nang kaunti. Kahit hindi niya makita ang nasa loob, sapat na ang mga tunog na naririnig niya upang maintindihan kung anong klaseng sitwasyon ang nagaganap sa likod ng pintong iyon.

Tahimik pa rin. Tanging mga tunog ng construction site lamang ang maririnig. Parang may nahulog na mabigat na metal. Kasunod nito ay mahinang ugong ng makina. “Hello?” Ilang segundo pa akong naghintay. Wala. Kaya ako na mismo ang nagtanong. “Who is this?” Tahimik. Walang kahit isang salita. Nagsimula nang tumayo ang mga balahibo ko sa batok.

“Tigilan mo na ang kakatawag sa’kin ng Tin, parang awa mo na!” “Mahal kita! Mahal na mahal kita!” sa halip ay tugon niya. Kapwa na kumawala sa mga labi ang mga hikbi kasabay ng masaganang luha na lumalandas sa kanilang mga pisngi. Ang tunog ng kanilang mga hikbi ang namayani sa apat na sulok ng silid na iyon. Kapwa pinakawalan ang bigat sa mga dibdib.

"Naririnig niyo ba ang naririnig ko?" "I already told you. Nasa panganib ang mga buhay niyo," natatawang sabi ng lalaki. Tumahimik ang lahat at pilit na hinanap ang pinagmumulan ng mahinang tunog. "What is this?" Inilawan at tiningnan ni Tamahome nang malapitan ang pinagmumulan ng tunog. Napalingon sila sa kinaroroonan ni Tamahome nang bigla itong sumigaw habang nanlalaki ang mga mata.

“He’s here…” Hindi pa man niya natatapos ang sinasabi ay isang mahina ngunit malinaw na tunog ang biglang narinig. Napakunot ang noo ni Bea. At sa sumunod na segundo, biglang bumukas ang sahig sa ilalim ng paa niya. “Ah!”

Pagbabalik sa Selda Ang tunog ng mabibigat na bakal na pinto ay muling umalingawngaw sa pasilyo. Clang! — iyon ang tunog ng rehas na parang paalala sa kanya na hindi pa tapos ang kanyang pagkakabilanggo, hindi lang sa loob ng kulungan, kundi sa nakaraan niyang hindi niya matakasan.

Tanging ang tunog ng kanyang hingal at yabag sa tuyong damo ang maririnig. Bigla siyang napatigil, napaupo sa lupa, hawak ang dibdib na halos pumutok sa sobrang kaba. Lumuha siya, nanginginig ang mga labi habang pilit humihingi ng awa sa kung sinumang makarinig. Ngunit bago pa man muling makasigaw— BANG!