Maikling Kwentong Epiko Novels & Stories

--- Mikayla stared. --- "Then why do I have it?" --- Seraphina looked frightened. --- "Because your grandmother didn't give it to you." --- "What?" --- "She inherited it." --- "And before her?" --- Seraphina pointed to the portrait. --- "Lucas." --- Biglang may tunog mula sa hallway. Footsteps. --- Mikayla and Seraphina turned. --- Someone was approaching. Slowly. --- Step. Step. Step. --- "Who's there?"

Claire's POV KINABUKASAN. Maaga kaming gumising para mamili ng damit ng dalawang bata. "Pinakikialaman niyo yung dalawang batang 'yon, kapag natyempuhan kayo ng Lolo nila lagot kayo," pagpapaalala ni Kuya Miko habang nagaayos siya ng mga gamit niya papuntang eskwelahan.

May audio: “Mommy said we’re hiding… but why is Tito Camilo angry?” Bumagsak ang mundo ni Bash. Lahat ng sikreto ay may presyo. Lahat ng kasinungalingan ay may ugat. At sa puntong ito, si Bash lang ang makakapagligtas sa anak niyang hindi pa niya kayang patunayan… kung kanya nga ba talaga.

Para yatang pinagkasya sila ng kapalaran sa isang lata tapos inalog-alog. "This is Zek. He's Nana Matilda's nephew." Pinakilala niya ang lalaki kahit dinudumog ng paghihimagsik ang kanyang puso. He nodded to acknowledge her effort of introduction. Tinugon iyon ng tango nina Mikoy at Lilit at siyempre matamis na ngiti mula sa mga babae pati na si Lala. Why is this a little exaggerated though? Marami namang gwapo roon sa siyudad pero kung umasta ang mga ito parang lalaking nag-evolve si Zek at naging diyos.

“Maligayang kasal, Zeus!” Pagdating namin sa bukid, napatigil ako sa paghinga. Ang bukid ay talagang naging isang larawan—ang lahat ng bulaklak ay nagliliwanag sa araw, may isang mahabang daanan na gawa sa puting petala ng bulaklak, at sa dulo ng daanan ay may isang maliit na altar na gawa sa kahoy at bulaklak. Sa harap ng altar ay nakatayo si Zeus, kasama si Kiko at si Miguel. Nakasuot siya ng puting barong na may pulang kurbata—napakagwapo, parang isang prinsipe na naghihintay sa kanyang prinsesa.

Masyado pa naman ito kung mag-isip parang matanda na. “Kakilala ko lang siya anak. Ahm usapan adult lang. Anak, narinig mo ba ang pinag-usapan namin?” Umiling si Quentin. Mabuti naman dahil nabanggit pa naman ni Aiko ang nakaraan ko. Lalo na pinagbintangan akong mang-aagaw. Gagang babaeng iyon timing talaga na malapit na premier night ng movie ko. Kaya umeeksena naman ito.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

"Alam mo bang puwede kang makulong kapag itinuloy mo 'yan?" Napatda si Minggay sa kinatatayuan. Biglang nanginig ang kanyang mga tuhod sa takot. Humakbang ang nagsalita sa liwanag. Nakasisilaw ang puti nitong sutana. May suot itong salamin sa mata at mukhang bata pa para maging pari. "Hindi lang ikaw ang unang nagtangkang nakawin 'yang korona. Marami na kayo at lahat sila nakakulong na sa presinto. Anong pangalan mo?" Hindi kaagad nakasagot si Minggay. "Ummmm...."

Ngunit dahil ayaw magsalita ni Migz Cervantez, hindi na naglakas loob na magtanong ang katulong, kung tutuusin, silang dalawa ay panginoon at katulong, at hindi siya kuwalipikadong makialam sa gustong gawin ni Migz Cervantez. Si Esteban ay nasa kanyang silid, ganap na nakalubog sa aklat na Mountains and Rivers. Ito ay parang isang napakamahiwagang fairy tale, na nire-record ang lahat ng mahiwagang lugar sa mundo ng Miracle Palace.

YOHANN Pagkatapos kong ihatid si Martina at Manong Antonio sa bahay ay nanatili pa ako ng ilang minuto sa kanila para magkape. Hindi pa rin tumitigil si Manong Antonio sa pagkuwento ng tungkol kay Martina. Maski ang kabataan nito ay halos naikuwento na sa dami ng oras na nagkuwentuhan kami kanina. Nang sa tingin ko ay okay na si Manong Antonio ay nagpaalam na ako kay Martina na noon ay tahimik lang na nakikinig sa mga kuwento ng ama nito.