Manners Maketh The Man Novels & Stories

Kung pipiliin mo akong patuloy na magtrabaho kasama ka, kailangan mong maghanap ng libangan at ang iyong pananabik sa ibang lugar. Nawala ang ngisi at ngiti sa mukha ni Magnus at tumango siya. "Oo, siyempre, tama ka. Napaka unprofessional ko noon. Minsan ang aking pagkamapagpatawa ay nakakakuha ng pinakamahusay sa akin. Tumango ako, binigyan siya ng magandang paraan para umatras. I know damn nicely perfect ang English niya. It's his goddamn manners that is the problem, but I don't want matters to amplify in addition than they already have.

Pinapakita ko lang talaga sa kaniya na hindi ako yung tipo ng babae na basta-basta nagpapatawad, it's one of my principle as a woman. Hindi porket nag-sorry ay kailangan patawarin agad, kung wala naman sincerity at wala rin naman sa gawa, then sorry is just a meaningless word, nothing more. A man should pursue his woman with dedication and sincerity, effort is a must.

ay walang pakialam sa nararamdaman mo, nakatuon lamang sa sarili niyang kaligayahan. Samantalang ang isang "man" ay may malasakit, hindi lamang para sa sarili, kundi para rin sa iyong kapakanan. A "boy" only cares about his own happiness, while a "man" cares about you, your thoughts, your well-being, and respects your choices. Ngumiti si Pamela at tila buo ang loob sa kanyang desisyon. "I can drink, Sir," pahayag niya nang may kumpiyansa, kahit may bahid ng kaba sa puso.

Kanina pa siya umiinom, e. "What the hell, man? Stay away from my girl, or else I'll put many scratches on your face," Maddy warns the man. Pero parang wala lang narinig ang lalaki. Nginisihan lang niya si Maddy. Tatayo na sana si Maddy para sunggaban siya, pero pinigilan ko na.

"Tingnan mo nga ang sarili mo. Ganiyan talaga ang problema sa mga taong lumaking mahirap. Kulang sa refinement, kulang sa breeding at kulang sa common sense." Mariin kong kinuyom ang hawak kong mop ngunit pinilit kong manatiling kalmado. Paulit-ulit na lang siya. Wala na ba siyang ibang masabi? “Ito ang tatandaan mo, ha…once na gumawa ka pa ng katangahan, sisiguraduhin kong mapapalayas ka na sa mansyong ito. Wala kang kwentang babae. Iyan ang tandaan mo. Tae ka lang. At kahit kailan, hindi ka yayaman! Mananatili kang dumi sa paningin namin!” nanlalaki matang wika niya.

“Sinabi mo sa akin na nakilala mo si William Manning. Nagsinungaling ka sa akin. Ginawa mo akong tanga.” “Hindi ko sinasadyang saktan ka. pasensya na po. At tiyak na hindi ko sinasadyang gawing tanga ka. Nang tumingin ako sa salamin, napagtanto kong hindi ko masyadong gusto si William Manning. He's self-absorbed at iniisip lang ang tungkol sa computer sa lahat ng oras. Tapos nakilala kita at gusto kong iba. Kapag ako si Liam Mackenzie, kapag kasama kita, mas maganda ang mundo. Mas mabuting tao ako. Ginagawa mo akong mas mabuting tao. Mangyaring huwag tumigil ngayon. Kailangan kita.”

hindi makapaniwalang asik ko dito. Gusto ko siyang sabutan. Ang galing niyang humanap ng tiempo. Kung kailan na nagda-drama ako saka naman susulpot at maninira ng moment. Tumingin ito sa akin ng hindi makapaniwala. "Bawal bang gawin mong klaro ang dapat mong sabihin? 'Yong maiintindihan at mauunwa agad-agad," Tiningnan ko iti ng nakataas ang kaliwang kilay." Common sense ang kailangan mo at bago pa man umabot ng kung saan ang usapang ito help me convince that man first will you?"

“Hindi ba sinabi ko sayo na ayaw na kitang makita?” Agad syang nilingon ni Manuel nang marinig ang boses nya. Nagulat ito ngunit ang gulat sa mata ay agad din namang nawala nang magtagpo ang mga mata nila. “Napagtanto ko na ang pagkakamali ko, Alexis,” ani Manuel. “Give me another chance. I will be your best man this time. I will give you the time and effort that you need.”

“Ang mga kilos mo, Anya. Ang paraan ng pagtingin mo sa kanya, ang pagiging komportable mo kapag kausap siya... masyado kang malapit kay Sir Lucas. At ang nangyari kagabi? Kahit pa sabihin ni Sir Lucas na pinatulog ka niya sa sofa dahil sa pagod, hindi pa rin magandang tingnan. Isang salita lang ng ibang tao, masisira ang reputasyon mo rito. Kaya pakiusap, bantayan mo ang mga galaw mo.” “Opo, Manang. Pasensya na po. Iingatan ko na po ang mga kilos ko mula ngayon,” sagot ko, nagpapakumbaba. Nakahinga ako nang maluwag nang tumango sa wakas si Manang at senyasan akong pwede na akong umalis. Lumabas ako ng kwarto niya na parang nabunutan ng tinik sa dibdib, pero agad ding napangisi nang makalayo.

aniya at sinubukang pisilin ang matangos nitong ilong pero tinampal ng bata ang kanyang kamay. Nagulat siya ng bahagya. Hindi niya inaasahan ang ginawa nito. How can a little creature like this be so arrogant and fearless towards an adult? Saan kaya nagmana ang batang to? At nasaan ba ang mga magulang nito't hinayaan itong pagala-gala sa paligid? "My Mama said that manners are for those who have it. I see that you don't have some of it so you don't deserve it either. Arrogant jerk!" Anas nito at inikutan siya ng mata.