Novel & Cerita Masakit Na Sintido

Inabot sa kaniya nito ang hawak isang goblet pagkatapos ay sinalinan siya nito. "Hoy baka matapang 'to siraulo ka! Baka hindi na tayo makauwi nang maayos." Inamoy niya ang alak na nasa baso niya at saka napangiwi. "Hindi naman. Katamtaman lang ang tama niyan sa atin kaya huwag kang maarte," sagot ni Maribel sabay inom. "Sigurado ka ba?"

sabi nito. Si Kaytie naman ay takang-taka sa pinagsasabi nito. Ayon na rin sa mga Doctor ay dala ng mga past traumatic experience kaya ito nagkakaganito. Maigi na lang siyang tumango. Aalis na sana siya ng bigla ay makaramdam ng kakaiba sa katawan si Kaytie. Si Josephine naman ay kakikitaan ng pagkatakot at kaba. Akmang aabutin nito ang manugang ng biglang bumaling ang mukha nito sa kanya at masama siyang tinitigan.

Isang bagay na matagal na niyang sinarado sa sarili. --- Habang nakaupo sa tabi ng kama ng ina ni Bash, tahimik siyang nag-observe. Pero ang puso niya... hindi na ganoon katahimik. Tulad ng isang yelo na unti-unting tinutunaw ng apoy, ganun na rin ang nararamdaman niya. Paano kung yung init na yun ay hindi lang panandalian? Paano kung ang lalaking akala niya'y walang puso… ay may tinatago palang init na kayang sunugin ang lahat ng pader niya?

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

sabi nito at saka ako tumango. Pinatong ni Sir Ashton ang siko nya sa may lamesa at ako naman ay hindi mapigilan ang hindi mapalingon sa kanya at hindi rin ako makalingon. Hindi ko alam ang kung anong gagawin ko at hindi ko alam kung paano kong haharapin si Sir. Sinesenyasan ko si Zett na magsalita pero sinesensyasan rin ako nito na tignan ang katabi ko.

Aking sinta Ano bang meron sa iyo Pag nakikita ka na Bumabagal ang mundo Pag ngumingiti ka Para bang may iba Pag tumitingin sakin Mapupungay mong mga mata Wala akong takas sa nakakalunod mong ganda Halika nga Tignan mo lang ang aking mga mata Wag kang titingin na sa iba Akin ka na Wala ng iba Andito ko hanggang saating pagtanda Mamahalin kita basta't pag nahulog Naka hawak ako Wag ka lang bibitaw Habang buhay na ako'y iyo Wala ng ibang Nakagawa sa akin ng ganto Kundi ikaw Nagiisang diyosa ng buhay ko Wag ka ng matakot Wag kang mangamba Andito ako pag ikay magisa Wala akong takas sa nakakalunod mong ganda Halika nga

ANGELA'S POV "MASAKIT! Masakit na po ! Tama na! Tama na po!" paulit-ulit kong bigkas habang pilit na umiiwas sa bawat hampas ng sinturon sa aking katawan Hindi ko alam kung bakit kailangan pa akong mag-exist dito sa mundo kung puro pasakit lang naman din ang mararanasan ko!

Convincing myself that i don't like him and it doesn't effect on me. "Makisama ka Nazi. Wag ka marupok"

sambit ko Ngumiti lang siya sa akin bago tuluyang lumabas ng restroom. Napasandal naman ako sa sink dahil pakiramdam ko kahit papano ay nakahinga na ako ng maluwag. Alam kong hindi sasabihin ni Maia sa Kuya niya ang mga napagusapan namin. Tiwala ako na hindi niya ako ibubuking dahil alam kong mabait si Maia.

Kung ang lalaking karelasyon ni Nica ay napakagwapo o mataas ang katayuan, baka kapani-paniwala pa. Ngunit ang lalaking itinuro ni Sofia, bukod sa pagiging matangkad at malakas, ay wala namang kahanga-hanga rito. Kaya’t hindi sila sigurado. Lalo pang umuunlad ang AI synthesis technology; kung hindi sila nahuli sa akto, imposibleng matukoy gamit lang ang mata. Dahil sa dalawang sampal, nagdugo na ang ilong ni Nica. Tumulo ang luha at dugo sa kanyang mukha, na lalo siyang nagmukhang kaawa-awa.