Novel & Cerita Mga Tulang Pilipino

si Froilan. Asus, afam lang ang no retreat no surrender. Kampon ka rin ni McArthur eh may magic word para sa Pilipinas “I shall return.”.....sabay na nagtawanan ang mga baliw. “Less, si pareng Froilan na naman ang nakikita mo.”....si Gian Uminom mo na ako ng tubig at tsaka umayos ng upo. “Ako ang nakikita, ako ang nasisisi Ako ang laging may kasalanan

tugon nito sa akin. Inilibot ko ang aking paningin. I saw Lucas, Mateo, Israel, Isaac and Rebecca. And the last one girl standing is the beautiful Micah Del Fuego Montenegro with her husband, Hugo Del Fuego. Masasabi kong malaki pala talaga ang pamilyang Montenegro. At hindi maipagkakailang magaganda ang lahi. Napansin ko rin ang ilang binatilyo at dalagitang mga anak ng mga ito, at may ilan ring mga bata pa.

Sabay turo ko sa aking katawan at pakiramdam ko ay namatay ako ng ilang segundo nang matagpuan ko ang aking sarili sa nakakahiyang ayos. Tanging panty lang ang suot kong pang-ibaba pero hindi lang basta panty, 'makasaysayang panty' na ginamit pa ni Tandang Sora at iba pang mga katipunera ng makipaglaban sila sa mga mananakop! Dito rin inilimbag ang mapa ng Pilipinas! Makikita mo rin ang 7100 isla!

Bumaling muli si Diego sa mga lalaki at lumapit pa lalo. Lumuhod siya sa harap ng lalaking nasa gitna. Bawat nararamdaman ng tatlong lalaki ngayon ay kaba na baka hindi na sila makabalik sa Pilipinas at tuloyan na silang mamatay. May mga pamilya pa silang mauuwian at ngayon kung matatapos ang kanilang mga buhay, hindi manlang sila nakapagpaalam. Sa kanilang isipan, panigurado ay kahit bangay nila hindi makakabalik sa Pilipinas.

“ Fine,just don’t dissappear like that again. Hindi natin alam , kung ano’ng p’wede na mangyari.” Tumango nalang ito sa kanya at tumuloy sa silid nito. Malalim na bumuntong hinga siya,napasabunot sa buhok. Ibinagsak niya ang katawan sa sopa,isinandal ang ulo at pumikit. Kababalik lang nila ng pilipinas,matagal na ang huling tapak nila pareho sa bansa.Ang huli pa ay noong…

hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila. Ngunti kahit na ganon nakakamiss pa rin ang hangin na pulyusion sa Pilipinas kung kaya kahit papaano masaya pa rin sila na naroroon na sila ng Pinas. “Let’s go guys!”

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

Kainis! Nakarating nalang ako sa mall hindi pa nawawala ang galit ko, kitang kita ko sa lahat ng mga nakakasalubong ko ang takot sa mga mukha nila, wala na akong pake kung ano masabi nila, basta ako gusto ko ng Pizza! Nakakita agad ako ng Pizza House kaya naman bumili ako ng sampung boxes and yeah may dagdag na isa at doon ko lang kinain mag isa.

This is not just like a mansion, dahil parang palasyo talaga ito. Maraming mga guards na nakatayo sa bawat poste ngunit hindi naman siya nito binabawalan or kahit tingnan man lang ay hindi ng mga ito magawa. “May ganito pa lang lugar dito sa Pilipinas? Teka— nasa Pilipinas pa ba ako?” napasinghap siyang bigla. “Oh my gosh. No. Hindi ako puwedeng umalis sa Pilipinas, ang anak ko!”

Buong maghapon siyang nasa kalsada, at tila hindi ito Nararapat lamang na simulan ang pag-uusap tungkol sa trabaho kaagad sa kanyang pagdating. Ito ay isang maligayang salu-salo, na espesyal na inorganisa upang ipagdiwang ang pagdating ni James. Tulad ng lalaki Sa sandaling iyon, maaari nilang pag-usapan ang tungkol sa Martial Alliance pagkatapos niyon. Mga panauhin na dumalo Lahat ng tao ay may karapatang mag-aral at ang mga ordinaryong tao ay walang karapatang mag-aral ng mga Pilipino dumalo.