Mission And Vision Tagalog Novels & Stories

Isa-isa ng nangilid ang mga luha sa pisngi ko. "Alam niyo nanay, tatay, may medical mission akong ginawa para sa mga kababayan natin dito sa isla. Ito yung gusto niyo diba? Tuwang-tuwa sila nanay, tatay... tuwang-tuwa sila dahil alam nila na ito ang matagal ninyong pangarap. Tatay, masaya daw sila at natupad ko ang pangarap ninyo ni nanay para sa akin."

3rd Person POV Sino nga ba hindi pangarap na maikasal?. Ang maikasal sa lalaking pinakamamahal mo. Ang magsuot nang puting gown at belo habang naglalakad papuntang altar. Kung saan sa dulo noon ay naghihintay ang taong pinakamamahal mo. Kasabay nang musikang malumanay na sumasabay sa bawat mong hakbang. Habang ang oras ay nasa inyo lamang dalawa. At ang mga mata nyo ay nakatitig lamang sa isa't isa. Ang atensyon nang mga tao ay pawang sa inyo lamang rin dalawa. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam?. Ang saya'y walang paglagyan. Dahil sa wakas ang pagiisang dibdib ninyong dalawa ay masasaksihan rin ng lahat. Hindi lamang sa mata nang madla. Kung hindi, lalong lalo na sa mata nang Panginoon.

Hingal na hingal na ako. Mabilis kong pinara ang jeep na may karatula sa harap kung saan nakasulat ang street namin. 'Simbahan baba.' dun kasi ang babaan ng jeep at pagkatapos nun sasakay na lang ako ng trisikel tapos baba na yun sa bahay. Pero hindi ito tumigil at nag tuloy tuloy lang. Mabilis kong sinundan iyon ng tingin at nakitang hindi ito tumigil dahil puno na pala. Napailing ako at mabilis na pinunasan ang pawis sa aking noo gamit ang aking braso.

Chapter 3 Pasado alas-dos na ng madaling araw nang makarating kami sa destinasyon. Giniginaw na rin ako dahil sa malayong byahe at wala pa akong dala-dalang jacket. "Ma'am, welcome to Punto Sierra. Sigurado 'hong magugustuhan niyo rito, ma'am. Mababait ang mga tao rito at madali mong mahihingan ng tulong."

(*pak) hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng salubungin na ako nito ng isang malakas na sampal sa kaliwang pisngi, subrang sakit ang natamo ko at pagyuko na lang ang tangi kong nagawa. "Wala kang utang na loob, hindi mo alam kung anong kahihiyan sa amin itong ginawa mo Mischell, 'yan ba ang gusto mong patunayan sa amin ah hindi mo manlang inisip ang magiging epekto nito sa amin ng tito mo, dahil sa kalandian mo." Sumbat nito sa akin at doon na nag-unahan ang luha ko sa pagtulo. Mas doble pa ang sakit na naramdaman ko ng sa kaniya pa mismo manggaling ang salitang 'kalandian' mas masakit pa palang marinig iyon sa taong nakakakilala sa iyon kumpara sa hindi.

I bid my goodbye to them then start the engine of my car. It’s 6:00 in the morning, limang oras lang daw ang byahe, pero depende pa rin kung traffic. Hindi pa ako nakapag drive ng malayo layo kaya siguro matatagalan ako bago makarating dahil mapipilitan akong huminto-hinto dahil sa pagod. Nakailang stop over ako bago tuluyang mabasa ang arko na “Welcome to La Union.”

I don't see them in your house? Nabaling ang tingin ko sa nagsalita at nakita ko ang kaibigan niya nakabihis mukhang aalis ito ngayon. "Geuui bumonim gwa dongsaeng-eun yeogi eopseul geoya, Keith KJ wa naneun geu halabeoji halmeonit jip-eseo dul-i jigeum salgo isseo— geudeureun Pilipin-e isseo—" putol ni Kim nang sawayin siya ng kaibigan niya.

Jealousy. Minsan, hindi ako sure kung mas mahirap bang umalis… o yung manatili sa tabi ng isang taong wala nang kakayahang pasayin ako pero mahal ko pa rin. “Honey, I love you. I want to hear your voice. I miss that. Gumising ka na.” Pinunasan ko ang luha saka hinalikan ang kamay niya. “Endri Mango Domingo. The man who feel this way. I still love you, honey.” Pagkatapos kung sabihin ‘yun dinampian ko ng halik ang labi niya.

Palibhasa younger version siya ng tatay namin. "What meet ba ang ibig mong sabihin? Paki-elaborate. Meet as in date?" may ngisi sa mga labi ko nang sabihin ko iyon dahilan para makatanggap ako sa kanya ng matalim na tingin. "Huwag kang mag-alala. Sasabihin ko agad kapag nag-propose na siya." "I told you to stop fantasizing him. Your imaginations are always want to reach the impossible."