Novel & Cerita Monologo Ni Sisa

At parang pati kamay niya ay nanginginig na ngayon! “Napadaan lang naman ako kaso narinig ko na may nag-monologue kanina kaya napapasok ako.” Ngmiti pa ito nang nakakaloko. Sht! Gano’n ba talaga kalakas ang boses ko kanina? Parang masyado namang yatang over kung mag-describe ang mokong na ‘to.

mababa ngunit malamig ang tinig na dumampi sa kanyang tainga, malapit at halos pabulong na parang sinadya nitong ilapit ang sarili. Napakurap siya, nagtataka kung panaginip ba o totoo ang nangyayari, at nang unti-unti niyang itaas ang kanyang tingin, muntik na siyang mapaatras sa gulat sa taong nakahawak sa kanya—isang presensya na hindi niya inaasahang makakasalubong sa ganoong pagkakataon Si Silas Montenegro.

pagsuko na ni Tony sa pagpupumilit na mapauwi ang ama, “I’ll go it alone. Thank you for all your advice and for being a good father to me.” “Para namang mamamatay na ako kung magsalita ka,” pagbibiro ni Senyor Gaspar, “magtatagal pa ako dito sa mundo. Marami pa akong kasalanan na kailangan kong pagsisihan at pagbayaran. Hindi ako kukunin ni Lord, hangga’t hindi ko pa ganap na nalilinis ang aking kaluluwa.”

JANINA MARIE Makalipas ang isang taon, habang masaya kaming magkakaharap na kumakain sa malawak na bakuran ng Paraiso De Montefona sa Calauag ay biglang umiyak ang aking bunso. Parang sinilaban ang puwet ni Xavier dahil sa bilis n’yang tumayo. "Dessa, don't cry, baby," sabi niya habang isinasayaw ito.

pilit niti na saad ko at tumayo sabay talod dito " mabulunan ka sana" ngisi ko at nag umpisa ng mag lakad narinig ko naman na napaubo ubo ito kaya natawa ako" buti nga " natatawang baling ko rito" tang*na mo gideon" sigaw nito kaya napatakbo nalang ako papaakyat ng hagdan Author: Gideon nyo takot pala sa white lady HAHAHAHAH

sagot niya, “ito na ang pinaka-honest na simula.” Saglit kaming natahimik. Sa labas, maririnig ang mahihinang bulungan ng mga taong nanonood mula sa malayo—mga taong nag-aalala, umaasa, at nagdarasal para sa amin. Pero sa sandaling iyon, kami lang ang mundo. Hinawakan ko ang tiyan ko, hindi ko namamalayan ang ngiti sa labi ko. “Kung sakali,” mahina kong sabi, halos pabulong, “pwede mo bang kantahin ulit ‘yung chorus?”

wika niya, “ay tatapusin natin ang lahat ng alitan. Ipapanalo natin ang laban na ito at titiyakin na isang lahi na lamang ang matitira sa mundong ito ng mga bampira—ang ating lahi. Wala nang awa, wala nang pag-aatubili. Hanggang sa huling patak ng dugo, tayo’y magwawagi!” Sa kanyang huling sigaw ay sabay-sabay na sumiklab ang hiyawan ng lahat ng mandirigma, ang tunog ng libo-libong talim na bumangga sa isa’t isa bilang sumpa at pangako sa nalalapit na digmaan. --- SIKRETONG TAHANAN NI PRINSESA XESHA AT PRINSIPE ASMAL

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

liko nito sa usapan. Napalabi tuloy siya at walang nakuhang matinong sagot. Ang ending ay napag-utusan pa siya. Sa probinsya pa ang seminar at siya lang mag-isa! "Huwag muna silang palabasin, Yaya Mona. I'm not sure kung makakauwi ako ngayon. Baka bukas na ng gabi," pagkausap niya kay Mona habang nagmamaneho.

IKAW LANG DAPAT! " Maliligo na ako! " Hindi.. Hindi ko kaya.. Ayaw ko munang lumabas ng aking silid. Hindi muna ako magpapakita sa kaniya. Naiisip ko parin ang kanina. Hindi ko na tinignan ang halikan nila dahil lalo lamang akong masasaktan. " Diyos at Diyosa.. iyon ang mas bagay pakinggan. Isa lamang akong hamak na mortal. "