Monologo Ni Sisa นิยาย & เรื่องราว

sagot ng matapat na secretary. "Aba, napakagwapo naman pala ng katwiran niya!" bigla kong bulyaw, hindi ko na napigilan ang tindi ng frustration na kanina pa namumuo sa dibdib ko. "G. Montero, alam mo ba kung anong pakiramdam ng magmukhang tanga sa harap ng Manila Cathedral?! Naka-gown ako! Ang pamilya ko, nakabarong at nakasaya! Ang buong bayan ng San Isidro, nag-abang sa live stream ng kasal tapos ang ending, nganga!"

Piping dasal ni Monica. Hindi na siya nakatiis pa. Dahan-dahan at walang ingay siyang humakbang sa pinto. Susubukan niyang sumilip at makinig sa usapan nina Jack at papa niya. Lord, I'm sorry. Magiging chismosa na naman ako ngayon.

I was about to walk away nung narinig ko siyang nagsalita. "Just enjoy your days Montreal dahil kapag naging akin ka na sisiguraduhin kong matitikman mo ang tunay na impyerno hatid ng isang Jimenez. Sisiguraduhin kong ikaw na ang lalapit sa akin para magmakaawa." Vote and Comment!

Alam nila kung alin ang totoo at alin ang pakitang-tao. “Hindi ko maipapangako ‘yan. Maliban na lang kung kausapin mo ang mga magulang mo. Kapag pumayag sila, sige papayag din ako. Lahat ng kasal ay may halong bugso ng damdamin—at kahit sino pa ang mapangasawa, baka pareho lang din ang kahihinatnan.” wika ni Monica “In your case, mas madali para sa akin ang pakasalan ka.” dagdag pa niya

Pabirong ismid ni BN. "Heh! As if naman may love life ka eh sana nga lang sa susunod na daong ng barko eh may magiging Misis Mondragon ka na kaysa naman ako ang lagi mong inaasar diyan. Si kambal huwag mong asahan dahil nagpapakatandang dalaga na raw para mabantayan ang theater niya," sagot din ni Cassandra.

Pero sa sandaling ito, parang silang dalawa lang ang nandoon. “At susunod na awit ko ay isang kanta tungkol sa pagpili… palagi,” wika ni TJ Monterde sa mikropono, at nagsimulang tumugtog ang gitara. "Hindi man araw-araw na nakangiti Ilang beses na rin tayong humihindi..."

Sermon ko rito. Itinaas niya ang dalawang kamay nito sa ere na para bang nag sesenyas na kumalma ako. " Oh easy! Easyy!! H'wag magalit. Sige ka, papangit ka niyan. Sa susunod na linggo pa naman ang kasal niyo. " Ngising sambit nito. Inirapan ko siya ng mga mata. " What's happening here? And what the hell are you doing here again Laxuz? "

Kilala-kilala niya iyon. Kapwa hinintay nila ng nag-aalala ang tugon ng kausap. Marahil ay malapit ang monitor kaya dinig na dinig niya ang usapan ng mga ito. “I’m sorry Misis.” Ang tanging narinig niya na malungkot ang boses. “Ginawa na namin ang lahat ng aming makakaya. Kung maaga niyo pa sanang nalaman , baka hindi ito lumala. I’m sorry.”

Naiiling na sabi ni Mon. “Keyla!” Tawag ni Isaiah sa kanya. Kaya napatingin siya dito. “Umalis na kayo! May bombang sasabog sa ilalim ng lupa!” Sigaw niya ulit sa mga ito. “Hindi kita iiwan dito!” Si Thiago ang sumagot. Marahas na tinignan ni Tanita si Thiago “Manahimik ka! Nilinlang mo ako kaya pati ikaw ay sasabog sa loob ng limang minuto!”

paninimula ko sa speech na pinag-isipan ko. Tahimik pa rin ang lahat upang makinig sa 'kin kaya't pinagpatuloy ko ito. "Matagal tayong tinakot. Matagal tayong pinatahimik. Maraming nagtangkang ibagsak ang pangalan ng Monterezo, pero tignan ninyo tayo ngayon. We are still standing. Mas matatag. Mas makapangyarihan... at alam n’yo kung bakit? Because the biggest obstacle in our way is finally gone!..."