Moth Tagalog Novels & Stories

Hinawakan ni Dana ang kamay ni Marcus, at binigyan siya ng nakaka-encourage na ngiti. “Pinagkakatiwalaan kita, Marcus.” Matatag niyang sabi. Huminga nang malalim si Marcus at nagtipon ng lakas ng loob. “Dana, ang lolo ko, si Michael Montserrat, ang Godfather o lider ng isang Mafia group, ang “La Familia.” Panimula niya. Nagulat si Dana sa narinig. “Mafia? Alam ko ‘yun, pero sa mga pelikula lang naman… Ano ba talaga ang ginagawa ng mga Mafia?”

matigas na aniya dito. Kitang-kita niya ang sakit sa mga mata nito at ang pamamasa ng mga mata nito. Pasimple itong yumuko at mabilis na pinunasan ang luha. Nang mag-angat ito ng mukha ay nakangiti na uli. Isang pekeng ngiti. Dahil alam niya sa likod ng ngiting iyon ay may nakatagong sakit. "Alam ko namang kaya mo... kaya lang, Sab... ako yung may hindi kaya. Hindi ko kaya, S-Sab... "

Kitang-kita niya rin kung gaano na kabagal ang paghinga nito. Marahan na hinaplos ni Maximino ang pisngi ni Nexus. "Nexus? Nexus. Breathe, Nexus. Breathe." Natataranta na sabi ni Maximino nang makita niyang unti-unti ng pumipikit ang mga mata ni Nexus.

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

-Nakangiting sabi ni Tita Kate. Tumulo bigla yung mga luha sa mata ko at nagulat si Tita Kate. "I remember him! Ang kababata ko noon na suplado."-Sabi ko kay Tita. Niyakap ako ni Tita at nagsalita. "Tahan na! It is okay Dont think too much. Makakasama sayo yan!"-Pag-aalala ni Tita sa akin. Humarap na sa akin si Tita Kate. Ngumiti ako sa kanya at nagsalita.

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

I want to find her now. --- MIKAY "Oh Moma, bakit ka ganiyan makatingin? Anong sabi ni Teacher?" Nakatingin lang ako sa anak ko habang naglalakad ako palapit sa kaniya. "Moma, kinakabahan naman po ako sa inyo. Bagsak po ba ako? Huwag po kayong mag-alala, babawi na lang po ako sa susunod. Sorna hindi ako nakapag review masyado kasi nagkasakit ako di ba?"