Motivational Tagalog Novels & Stories

Yeah, you're worth the wait All of my dark, dim, and lonely days Every goodbye and heartbreak was pointing me home I was just holding on Praying you'd be out there Holding strong Took me forever to find you But finally, forever's just two words away Baby, you're worth the wait. “Ipapaubaya ko ang anak ko sa ‘yo, hijo. H’wag na ‘wag mong sasaktan. Kasi kapag nangyari iyon babawiin ko siya sa'yo kahit pangalawang kasal n'yo na ito.”

mas pinili kong lumaban kaisa ang sumuko. Nang araw na yun,nagkaroon ako ng motivation, nangako ako sa sarili ko na gagawin ko lahat para may mapatunayan.. Mas tumatatak sa isip ko ang mga sinabi niya,ang mga katagang binitawan niya,,kaya pala dahil minsan na siyang naharap sa kamatayan ng dahil sa akin. "Lahat nalang inagaw at kinuha mo sa akin!" Malungkot na sabi ni Karl bago tuluyang umalis.

Mahina siyang umulos, takot na baka masaktan ako. Ibinaba niya ang mukha para na naman sa isang mainit, mapusok at matagal na halik. Namumuo ang butil ng pawis sa aking noo kasabay ng panginginig ng hita. Nakaramdam ako ng init sa aking puson at alam kong malapit ko ng maabot ang tuktok ng kaligayahan at sabay nga naming naabot iyon. Kinagat ko ang pang-ibabang labi para pigilan ang ungol na gustong kumawala mula roon.

Natigilan ito pero maya-maya ay sumagot din. "Kung alam ko na ikapapamahamak ko, wala akong gagawin. Hindi kami katulad ninyong mga tao. Hindi kami maawain kahit sa kapwa naming mga bampira. Para sa amin, kapangyarihan at pangalan lamang ang mahalaga. Hinding-hindi ako magpapakita ng awa lalo na kung hindi ko naman kaano-ano ang tutulungan ko," seryoso ring sagot nito.

Sabi niya na kinakabahan, nagsumbong kaya si manang mira? "Ayy oo nga pala." Sabi ng ina na natawa pa. "Kumain kana at para makapagpahinga kana." Dagdag pa nito. She was feeling guilty, hindi deserve ng magulang niya ang pagsinungalingan. Pagkaraay nilapitan ang ama at hinalikan din ito, "Iloveyou sweety." Sabi ng ama niya na ginantihan din niya ng "I Love You Daddy"

Kulang na lang ay maiyak ito. Hinaplos naman din niya ang pisngi nito, napatitig sa kaniya si Michael. “Sabi ko naman sa ’yo huwag kang mag-English, hindi ko maintindihan,” biro niya na sinundan niya ng tawa. Ang totoo’y unti-unti ng nag-i-improve ang vocabulary niya dahil sa mga englisherong mga katrabaho. “Nagawa mo pa talagang mag-joke kahit na namamaga ang mukha mo,” pagsusungit nito.

The Proposal Bakit pag masaya ka, mabilis din binabawi? Mas masakit at mas malalim ang kirot. Kung pwede lang sa bawat pag pikit ko ay mawala ng lahat nang problema ko ay gagawin ko. Kung pwede ko lang ibalik yung mga panahon na hindi ko nalang sana siya nakilala, hindi ko nalang sana siya minahal. Pero alam kong hindi ko na maibabalik pa and dati, dahil nandito na ako nag bunga na at niyayakap ang katotohanan kahit masakit.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

I want to find her now. --- MIKAY "Oh Moma, bakit ka ganiyan makatingin? Anong sabi ni Teacher?" Nakatingin lang ako sa anak ko habang naglalakad ako palapit sa kaniya. "Moma, kinakabahan naman po ako sa inyo. Bagsak po ba ako? Huwag po kayong mag-alala, babawi na lang po ako sa susunod. Sorna hindi ako nakapag review masyado kasi nagkasakit ako di ba?"

paunang sabi ni Maribel. “At ano naman ang reward kapag nagtagumpay tayo?” “Parte ’yan ng trabaho mo, walang reward,” sagot ni Maribel. “Walang reward? Saan ako kukuha ng motivation?” natatawang sabi ni Anton. “Tapusin mo muna nang maayos bago ka magreklamo.”  Napatingin si Maribel sa paligid at biglang kinabahan.