Moving Forward In Tagalog Novels & Stories

Ang weird. "Mauna kang maglakad, huwag kang lalapit sa akin." "Baka makatapak ka pa ng tae-" "Hindi ako bulag! Tara na at baka masapak pa kita, huwag na huwag kang lalapit sa akin!"

Pero may isang bagay kang puwedeng gawin. At iyon ay ang magpatuloy. You need to move on to move forward to your future. Dati, galit na galit ako sa tuwing maririnig ko ang salitang move on. Para bang napakadali lang sabihin. Para bang isang araw gigising ka na lang at mawawala na lahat ng sakit. Ngunit habang tumatanda ako, unti-unti kong naunawaan ang tunay na kahulugan nito.

"Ipagluluto mo ba ako ng adobo?" Isang tango lang ang sagot ko bago ako nagpatuloy sa paglakad. Kumapit sa braso ko ang mainit n'yang kamay nang humangin ng malakas. "May paparating daw na bagyo mamaya," aniya habang nakatingin s'ya sa mga sanga ng puno na walang tigil sa paggalaw. Ilang metro lang ang layo ng inuupahan n'ya kaya nakarating din kami kaagad.

May Kasama parin Ako sa buhay. "I miss her" Nasambit ko nalamang habang nakatitig sa lapeda nito, I am wondering what she's doing right now. Is she happy? "Mmhh we need to move forward" Nakangiting sambit ni Leonardo, ngumiti Naman Ako Saka tumango. Yes, we really need to move forward, may mga bagay na kahit gustohin man nating manatili Kong naka takdang mawala ay Wala na tayong magagawa.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

"Warm up lang muna tayo, ah." Sinimulan na rin nila ang umakyat pagkalipas ng mga ilang segundo. Ingat na ingat si Katherine sa bawat paghakbang dahil may parte na may bato ang daraanan, may malalaking ugat sa mga puno at sa mga makamandag rin na damo. Sa wakas, nakarating na rin sila malayo sa kanilang kinaroroonan kanina.

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

sabi ni Orphen "Mama, I'm sleepy na.." sabi naman ni Luke. Nagpaalam sila sa mga naroon at nakangiting umalis. Naroon parin ang pagkabog ng kanyang dibdib habang lumalakad palayo sa lugar na iyon. Marahil ay may takot din sa kanyang isipan na maaari paring siyang suwayin ng kanyang puso.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

“Sorry!” Nagmadali akong tumakbo. Hindi ko alam kung saan ako papunta pero hawak ko ang kumikirot kong sugat at mabilis akong tumakbo palayo sa mansyon. Mabuti na lamang at walang bakod kaya madali lang sa akin ang makalayo. Nagpasikot-sikot ako sa matataas na damo. “Tumigil ka!”