Moving Forward In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Chapter 17: Tagos "Bye baby!" Kumaway-kaway ako sa papalayong sasakyan habang nakangiti at noong tuluyan na itong mawala ay pumasok na ako sa loob ng bahay. "I'm leaving." paalam ni Khalil noong makita ako. "Ingat." simpleng tugon ko at balak na sanang umakyat sa taas pero bigla siyang nagsalita.

Hindi na ako pumalag. The rollercoaster's first pace went slow, but it's movement, later, goes fast. Halos tumilapon ang kaluluwa naming dalawa kakasigaw nang madaanan namin ang pabagsak na riles at 'di ko maiwasang kapusan ng hininga.

Hindi ako pwedeng pumunta sa kung saan nang hindi man lang nagpapaalam nang maayos sa kanya. “Oo nga naman. Isipin mo na lang na magbabakasyon tayo, together with the squad.” Gatong naman ni Kathy habang tinititigan ang repleksyon ko sa rearview mirror dahilan para matigil ako sa kaka-alburoto. “psh,”

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Tahimik sana silang naglakad ng makarinig sila ng mahinang palakpak sabay ang mabagal at mabibigat na yapak palapit sa kanila. "Bien Fait! bein fait!" french word ibig sabihin ay bravo o well done. Agad napalilong silang lahat sa pinagmulan nito. "I admired your gutz young lovey-dovey. Do you really think that I will not be notified with your plans and your flight back to your country?" Sinabayan pa ito ng malakas na halakhak ni Johanson. Ang kaba na kanina pa nararamdaman ni Tin ay mas lalong lumala ngayon. Sabi na nga at ayaw niyang sumama muna para masigurong makauwi ng maayos ang asawa bago s'ya.

tawag niya sa'kin at bahagyang lumapit pa, "Ano bang ginagawa mo d'yan?" Napa-iling naman ako, "Wala naman. Tinitignan at hinihintay ko lang kung kalian talaga babagsak ang ulan. As you can see, makulimlim na nga siya at medyo maambon na," I said and sighed, "Siguro ay mamaya pa talaga babagsak 'to."

pagpupumilit nito "sige na nga basta wag mokong sisisihin pag mabigat ako" saad ko naman bago ako pumasan sa likod nito "Mabigat kanga" biro nitong saad ng makapasan ako sa likod nito

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.

Kagayang-kagaya nung una palang naming pagkikita "Kilala niyo po ba ang taong 'to?" My heart is beating so fast that I could even hear its own beating from the outside. Kagat ang labi kong lihim na nanalangin na hindi ako mapansin. "Sorry, I haven't encountered this person yet here." Wayde's hand travelled in my back and caressed it back and forth. If we would be in our normal circumstances, siguro ay pulang-pula na ang mukha ko ngayon.