My Family Quotes Novels & Stories

Mahina itong natawa at kinintalan s'ya ng halik sa noo. "Then let's go out together, the three of us. Let's take it as our family day, total sabado naman ngayon. Tara ilabas natin si butchog!" masayang aya nito sa kan'ya. Hindi matatawarang saya ang kan'yang nararamdaman ng marinig ang salitang pamilya mula sa bibig nito. Ibig sabihin pamilya ang turing nito sa kanila ng anak nila.

Posible pa siyang ipakulong ni mommy. Kilala ko si mommy. Kapag sinabi talaga niya ay sinabi niya. Gagawin niya 'yon kahit ano'ng mangyari. Marami kaming mga kaibigan na abogado. Marami kaming koneksiyon sa taas. Kaya namin gawin ang nais naming gawin kahit anong oras o araw pa ito. Marami rin kaming pera. Lahat ng gustuhin namin ay kaya namin makuha nang mabilis. Walang imposible sa aming pamilya.

Lahat na andoon ay nabigla at natahimik. "Hindi nyo na nirespeto ang okasyon ng Nana. "Hindi kayo makapaghintay sa tamang panahon para pag-usapan ang tungkol sa bagay na yan!Ipinapakita nyo lang na andito kayong lahat para sa mga mamanahin nyo!Mga ganid kayo!"galit nitong sabi habang tinuturo isa isa ang pamilya na nasa hapag kainan.

"I'm sorry po." "Hindi ka pa ba pagod sa kahihiyan dahil sa lalaking iyon, Amber? Kasi kaming pamilya mo, pagod na pagod na! Pagod na pagod na kaming maging laman ng usapan at pangungutya ng mga tao. Amber. Pagod na pagod na kaming magbingi-bingihan sa masasamang salita na sinasabi nila laban sa'yo, mula noon hanggang ngayon." Tanging iyak lang ng pamilya ko ang naririnig ko.

Panahon na rin para ilabas ko ang lahat. "Just like anyone else..." "My family is not perfect." Marahan akong ngumiti. "Katulad ng ibang pamilya..." "Nagkaroon din kami ng maraming problema." "Maraming hindi pagkakaunawaan." "Maraming tampuhan." "Maraming masasakit na salitang nabitawan." Saglit akong tumigil. Tumingin ako sa kalangitan. "Pero naniniwala pa rin akong darating ang araw..."

Hindi agad sumagot si Michael sa akin kaya naman mabagal kong ibinalik ang aking paningin sa kanya. Walang emosyon ang kanyang mukha habang nakatingin pa rin sa akin. "Family is annoying, and a burden," diretsong sabi niya habang titig na titig sa akin. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko tila biglang mas nag-init ang buo kong mukha, init na marahil ay dahil sa ngayong nararamdaman kong inis. "Anong family is annoying, and a burden? Ganyan ba tingin mo sa pamilya mo? Kaya ka siguro mag-isa rito!" diretso at inis na sabi ko.

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

At mayroon na ring pinapahalagahan. "Well. Family is not an important thing. It's our everything." Isa-isang tinitigan ni Lindsey ang bawat myembro ng kanilang family circle. Matatag ang pamilya Jungslagger. Hindi magigiba ng anumang peste ang pundasyon ng kanilang pamilya.

KABANATA 142 Hindi naman mali 'yon Pero hindi maiwasan ni Uncle Qion na mag-isip at sabihin: "Pero kung makasakit tayo ng isang marangal na pamilya mula sa ibang lungsod, hindi kaya 'yon maging masama..."

Magaling siyang magbasa ng expression ng mukha kung kaya naman nasabi niya rin iyon. “Pero alam mo Misis, mas magiging unforgettable kung sasama ka sa iyong mag-ama. It must be fun. As a family, siguradong mag-e-enjoy ang inyong pamilya.” himok pa ng gurong halatang umaasa na magbabago ang isip niya.