Nakalimutan Ko Novels & Stories

NAKALIMUTAN na kita O, nakalimutan na nga ba talaga kita? Sa tuwing pinipikit ko ang aking mata, Mukha mo lang ang unang nakikita. Mga alaala nating dalawa noong tayo'y magkasama pa? Mahal pa ba kita? O, nanghihinayang na lang ako sa kahapon nating dalawa? Na hindi na kailanman maibabalik pa,

--- --- --- "Kapag pinili kong tapusin ito..." "Makakalimutan ko kayo?" --- --- --- Hindi siya agad sumagot. --- --- --- At iyon ang sagot. --- --- --- --- "Hindi." Mahina kong sabi. --- --- --- "Hindi ko tatanggapin iyon." --- --- --- Nangingilid ang luha ko. --- --- --- Dahil sa wakas... --- --- --- May mga taong nahanap ko. --- --- --- Mga taong akala ko ay nawala na.

Nakakahiya! Imaginin mo na lang ‘yun: si Akeno, nasa ibabaw ko, tapos bigla akong walang malay. Game over. Tapos siguro iisipin niya, “Ah, siguro hindi niya ako kaya.” Ay, Diyos ko, nakakatawa pero nakakahiya. Caline, ano na nga ba ‘tong iniisip mo?

Nakaka intimidate si Kioz. Hinawakan niya ang kamay ko at naglakad kami palabas ng kumpanya. Saan ba kami pupunta? “K-kioz, huwag mo naman sila pagalitan at ipahiya ng ganoon, kahit ikaw ay ayaw mo na ipahiya ka,” sabi ko sa kanya. Ready na ako sa paninigaw niya. “They won’t learn and it’s up to them how they’re going to accept their mistakes. Anyway their deserve it,” kalmado na sabi niya

Napahagikhik naman itong yumakap na ikinanigas ko! "I'm Coleen, babe Nakalimutan mo na? The model your cousin Cathryn introduce to you last month at the ball party. Nakakatampo ka ah. Ako nga hindi kita nakalimutan pero ikaw ni hindi mo ako matandaan," nakangusong saad nito na may pagtatampo sa tono.

bigkas ko. Wala itong nagawa kaya umalis itong taas-noo kahit may nagawang kasalanan sa akin. Umigting ang panga ko saka ko pinagsabihan ang iba. "Ito ang tandaan nyo, wag na wag nyo akong lulukuhin dahil oras malaman ko may kapalit. Now leave us, including the one who involved in damage." Kaya ng sitayuan ang mga members saka umalis.

Utal na pag uulit ko habang parang tinatambol ang dibdib ko sa kaba. Nag simula na ring mag pawis ang nilalamig at nangangatal na kamay ko. I was caught off-guard! Hindi ko inasahang marinig ang pangalang iyon ulit! Akala ko ay natakasan ko na sila... Pero bakit tila inilalapit sa akin ng pag kakataon ang mga taong iyon?! "Ayos ka Lang? Sorry, hindi ko na dapat binanggit iyon, nakalimutan ko, pasensya na," pag hindi ng paumanhin ni mang Nolan ng mapansin niya ang pananahimik at pamumutla ko roon.

Kanina Nakatanggap ako ng isang tawag mula sa aking anak na babae na nagsasabi sa akin na nahuli ni leo ang batang babae na pumasok at nagnakaw ng kanyang brilyante, at malapit na niya itong pupugutan ng ulo. Dali-dali akong lumabas ng tindahan para hanapin ang driver ko, nakita ko siya agad akong pumasok at inutusan siyang magmaneho pauwi nang buong bilis at nakalimutan ang iilan sa mga pagkain na binili ko.

Lagi yang bumabalik kesyo may nakalimutan o naiwan daw. Ewan ko ba dyan kay Migo, hindi naman nagkakalayo ang edad naming dalawa pero grabe na ang pagiging makakalimutin niya. “Oh ano? May nakalimutan ka na naman ‘no? Yan kasi! Sama-sama pa!” Malakas na pang aasar ko habang nakapikit ang mga mata at umiiling iling na para bang sobrang disappointed ako sa kanya. “What are you talking about?”

Tumayo ang ama niya, nakaluhod sa sarili niyang pride at kayabangan, ngunit halatang nagulat sa biglaang pagbabalik ni April. “April… hindi mo dapat… hindi mo dapat nakita ito…” Ngumisi si kabit, parang nagagalak sa tensyon na nararamdaman ni April. Ngunit si April ay hindi natitinag. “Hindi ko dapat makita? Papa, hindi mo dapat itago sa akin ang lahat ng nangyari! Hindi ko nakalimutan ang lahat ng ginawa mo — at ang ginawa ng pamilya mo!”