روايات وقصص ضمن Nakalimutan Ko

“Ay sorry nga pala nakalimutan ko ngayon kasi ang birthday party ni sir Jesson Samonte eh. Nakakahiya naman kung hindi ako dadalo diba.” Damn that jerk! Mas pinapaboran pa niya ang g*g*Ng iyon kaysa sa'kin. Mas lalo na naman akong nainis kaya tumalikod na ako at pumunta sa pinaradahan ng kotse ko. Again I need to breathe some air dahil nananakip na naman ang dibdib ko. Nagkamali lang ako ng kunti bakit sobra naman yata ang paniningil sa'kin.

Utal na pag uulit ko habang parang tinatambol ang dibdib ko sa kaba. Nag simula na ring mag pawis ang nilalamig at nangangatal na kamay ko. I was caught off-guard! Hindi ko inasahang marinig ang pangalang iyon ulit! Akala ko ay natakasan ko na sila... Pero bakit tila inilalapit sa akin ng pag kakataon ang mga taong iyon?! "Ayos ka Lang? Sorry, hindi ko na dapat binanggit iyon, nakalimutan ko, pasensya na," pag hindi ng paumanhin ni mang Nolan ng mapansin niya ang pananahimik at pamumutla ko roon.

Kanina Nakatanggap ako ng isang tawag mula sa aking anak na babae na nagsasabi sa akin na nahuli ni leo ang batang babae na pumasok at nagnakaw ng kanyang brilyante, at malapit na niya itong pupugutan ng ulo. Dali-dali akong lumabas ng tindahan para hanapin ang driver ko, nakita ko siya agad akong pumasok at inutusan siyang magmaneho pauwi nang buong bilis at nakalimutan ang iilan sa mga pagkain na binili ko.

Lagi yang bumabalik kesyo may nakalimutan o naiwan daw. Ewan ko ba dyan kay Migo, hindi naman nagkakalayo ang edad naming dalawa pero grabe na ang pagiging makakalimutin niya. “Oh ano? May nakalimutan ka na naman ‘no? Yan kasi! Sama-sama pa!” Malakas na pang aasar ko habang nakapikit ang mga mata at umiiling iling na para bang sobrang disappointed ako sa kanya. “What are you talking about?”

Tumayo ang ama niya, nakaluhod sa sarili niyang pride at kayabangan, ngunit halatang nagulat sa biglaang pagbabalik ni April. “April… hindi mo dapat… hindi mo dapat nakita ito…” Ngumisi si kabit, parang nagagalak sa tensyon na nararamdaman ni April. Ngunit si April ay hindi natitinag. “Hindi ko dapat makita? Papa, hindi mo dapat itago sa akin ang lahat ng nangyari! Hindi ko nakalimutan ang lahat ng ginawa mo — at ang ginawa ng pamilya mo!”

usal ko sa isip ko "Alam mo bang halos mawalan na ako ng pag asa ng iniwan mo ako that time? I know na kasalanan ko ang lahat kung bakit di kita pinakinggan,kung bakit iniwan mo ako. That time pinag-sisihan ko ang lahat babe maniwala ka sa akin. Hindi ko kayang mabuhay ng wala ka, halos sirain ko na ang buhay ko ng mawala ka. Wala na akong ginawa kundi magpakalunod sa alak ng mga panahong yun. Pakiramdam ko nawala ang malaking parte ng buhay ko."

“Kalokohan! Wala bang nagdala sa kanya ng pagkain? Huwag mong isiping hindi ko alam. Paano siya mamamatay?” Oo, may nagdala sa akin ng pagkain noong unang araw na ako ay nakakulong. Si Madam Leone iyon, ang kasambahay na pinakamalapit sa akin. Gayunpaman, siya ay mabilis na natuklasan. Ang tatay ko ay ang nagpalayas kay Madam Leone pagkatapos noon. Nakalimutan na ba niya? Bilang pagsisilbing halimbawa ni Madam Leone, sobrang natakot yung iba na tulungan ako kahit gusto nila.

Dapat na ba akong kiligin? At nakalimutan ko na naman ang misyon na iignore ang charm ng amo. Mission Failed!

“Sorry, nakalimutan ko.” Nakalimutan ni Naomi na hindi na siya mag-isa magmula ngayon, at nakalimutan niyang kasal na siya sa lalaking nasa harap niya at tila handa siyang hintayin kahit mabutas na ang tiyan sa gutom makasabay lang siya sa hapagkainan. “Okay lang, Naomi. Masasanay ka rin niyan, as of now let go and let's eat, gutom na gutom na ako.”

tanong ko "akala kopo kase nasaktan ko kayo kaya kayo umiyak ayan tuloy napaiyak din ako"sabe nya nanghihina naman akong napayuko tama paanong naging sya si Ynalyn eh nakita ko ang bangkay ni Yna?ganito ko naba sya kamiss? "Ate bakit umiiyak na naman kayo?may nasabe poba akong mali?"inangat ko naman ang ulo ko