No More Mr Nice Guy Novels & Stories

Pero agad ko din inalis ang pagka gulat ko at ngumiti sa kanya sabay tanggap ng kamay niyang nakalahad "My name is Asha Moori,personal nurse ni Mr.Kane and let me correct you I'm not his future Mrs.Pierce..Never!over my dead body,and nice to meet you too Mr.Xian"Saad ko at ngumiti ng pagkatamis tamis sa kanya..Ngumisi din naman ito kaya agad ko ng tinanggal ang kamay ko sa pagkakahawak niya

Mukhang hindi pa tapos ang kjng anong pinag-uusapan ng mga ito at lumapit lang talaga sa'min nang mapansing papalapit din ang tinuturing na special guest. "Matagal na ba kayong magkakilala?" pang-uusisa ni Mama kapagkuwan. Hindi ko gusto ang ginawang paninitig ng kapatid ko sa lalaking katabi kaya pasimple kong iniharang ang sarili. Kahit halatang malaki ang agwat nila sa edad ay hindi man lang itinago ng kapatid ko ang interes nito sa lalaki. Hula ko ay nasa thiry-one o thirty-three na si Mr. Walliz. Matangkad, matipuno ang katawan at masyadong gwapo kaya hindi ko rin masisisi si Rachelle sa interes nito.

Ang lalaking kinatatakutan ng marami, ang bilyonaryong mafia boss na tinitingala at kinakatakutan sa buong Europa, ngayon ay para lang isang simpleng ama na aliw na aliw sa musmos na kaligayahan ni Lillyna. “Love, huwag mo na kasing isipin iyan,” sabi niya, tumingin sa akin mula sa kama. “I actually like it. It means you are mine, and everyone will see it.” Napataas ako ng kilay. “Seriously, Atticus? Ako ang magpapatong ng concealer dito habang ikaw nag-eenjoy pa sa ginawa mo.”

Parehong parang wala lang sa kanila ang nangyayari, as if they were very accustomed to this kind of scene. Jude strolled in first, his usual smirk plastered on his face, hands casually tucked into his pockets like he had all the time in the world. Irhon followed closely behind, quieter, but with an amused glint in his eyes as if this was just another normal night for them. "Good evening, princess," Jude said sarcastically as he leaned against the table. "Did you enjoy the free ride?" "Son of a b*tch." He just laughed. "You’re still so brave even with handcuffs on, huh."

Sana lahat, nagtatanggumpay— kahit man lang sa pag-ibig ay hindi ko naranasang magtagumpay. “Congratulations, Sir Immanuel!” Sigaw ng isang empleyado. I smirked, and took a full glass of beer. Ngumiwi ang mukha ko nang uminit ang lalamunan ko. F*ck what a wonderful heartbreaking night it is, Ayannah! Nagpatuloy ang sayawan, kwentuhan at daldalan hanggang sa hindi ko na napansin na umupo na pala si Mr. Buenaventura sa table kung saan ako nauupo at humarap sa amin.

Ang kaninang walang eskspresyon niyang mukha ay naging malamig bigla. Kumpara sa near-death experiences ni Evelyn—ang mahulog sa kabayo at halos malunod sa ilog—samantalang ang sinasabi ni Anya na "Prank" na tanging mga paso lamang ang natamo ay malayo sa kamatayan. Malamig ang boses ni Dominic, wala ni ano mang init. "Butler." "Yes, sir," agad na nagyuko ang butler. "Ibalik mo siya sa lumang mansyon. Doon siya ng anim na buwan. Hindi na siya kailanman pwede pang tumapak sa mansyon dito nang walang pahintulot ko."

At higit sa lahat, yung hindi mukhang magpapasign ng kontrata bago manligaw. Napailing siya. Kung susumahin, dalawang category lang ang pasok si Tyron. Gwapo at mabango. Period. The end at wala nang kasunod na chapters. Kaya imposible. Imposibleng magustuhan niya ito. Never. Mamatay man siya. "Are you done laughing?"

singit ni Stacey habang nakangisi, “Sus, sino ba namang hindi makakapansin doon? Gwapo na, matangkad, maganda pa ang katawan, tapos graduate pa sa top university sa American. Aerospace propulsion engineer ’yan, Laurice. Yung trabaho niya? Siguradong-sigurado na ang kinabukasan n’un.” Huminga nang malalim si Laurice at hindi na nakipagtalo. Tinapon niya ang ginamit na tissue sa basurahan. Dahil walang alam si Stacey sa nakaraan nila, nagpatuloy lang ito sa pagkukwento. “Sa totoo lang, Laurice… maganda ka. Bagay kayo kung titingnan. Pero…” Nag-alangan ito sandali. “Magkaiba ang mundo niyo.”

Nakita ko ang pagtaas ng isang gilid ng labi nito kasunod ang mapaglaro nitong ngiti. “My apologies, Mr. Montefalco, I just can't stop myself from noticing such beauty,” muli’y tinignan niya ‘ko, naroon pa rin ang ngiti sa mga labi niya. Ewan ngunit naiilang talaga ako sa klase ng pagtitig niya sa’ kin. “I'm here for business, and if we don't share the same purpose, I better leave. I’m just wasting my time, here–”

At kumunyapit din sa alaala niya ang mahalay na ginawa nito bago sila nagkaharap nang araw na iyon. Ang dumi ng tingin niya sa lalaki. Mainam na't hindi siya mahawakan nito baka ginawa na naman nito iyong kalaswaan na iyon kanina. Who knows? Mabuti na ang sigurado. Hindi naman sa pag-iinarte 'no? "Woah! Untouchable goddess, are we?" He said, flashing a vibrant smile. This guy always got this vibes with him that every people will get a feeling that 'he must be filthy rich' without any luxurious accessories in his body.