Novel & Cerita Omegle Talk To Strangers

marahang tanong nito sa kanya na labis niyang ikinagitla. Sa puntong iyon ay nagawa niyang mamangha sa sinabi nito “Mind reader ka ba para malaman mo kung anong iniisip ko?” mangha niyang tanong Sabi ng Mommy niya nu’ng bata pa siya, ‘Don’t talk to strangers’ dahil maaaring maging dahilan iyon para siya’y mapahamak. Pwede raw kasi siyang makidnap. Ngunit, ang Mommy din niya ang nagbilin na huwag siyang maging bastos huwag daw siyang tatalikod kapag siya ay kinakausap.

Kung sabagay, ginawa n'ya rin ang ganito sa dalaga, pero may mabigat naman s'yang dahilan para umaktong hindi n'ya ito kilala. "Sorry, but I don't talk to strangers!" matigas na sabi nito sabay talikod sa kan'ya. Umigting ang kan'yang panga sa sagot ng babae. "Fvck!" mariing mura n'ya ng walang sabi-sabing tinalikuran s'ya nito. "Mine! Wait!" malakas na tawag n'ya dito habang habol-habol ang babae.

Hindi ko tiningnan ang nagsalita at nakatingin pa din ako sa paa ko na kinakausap ko na para kumalma ang paa ko at wag masyadong manginig. "Miss? Kinakausap kita diba?" Nakikita ko ang irita sa boses niya at nakita ko ang isang lalaki na malaki ang katawan na nakatingin sa akin. "I don't talk to strangers." Binaling ko ulit ang tingin sa mga paa ko. "Woooo!" Napatingin ako sa unahan at mukhang may bet pa sila ha. Napatingin ako sa kanya na nakatingin sa akin at nakangiti na parang sinasabi na hindi ka ba naga-gwapuhan sa akin?

“Nangyari?” “Tungkol sa fiance mo.” Ilang minuto siyang natahimik kaya napatingin ako. Tinignan niya rin ako na parang may kung anong hinahanap sa mukha ko. “Sabi kasi nila, mas madaling maka-move on kapag nilalabas at mas madaling maglabas sa mga taong hindi mo kilala, sa mga strangers.” “I don't want to be a stranger though…” mapungay ang mga matang aniya. Hindi ko alam kung dahil ba antok na siya o dahil ba sa isang latang beer.

I walked more near her and lightly pushed her out of my home. "Ha? Hindi naman ako stranger, e! Kapitbahay mo ako," sabi niya na pinatitigasan ang tayo niya para hindi ko siya maitulak ngunit magaan lang siya kaya kahit konting tulak lang ay natatangay na siya. "We're strangers because we don't know each other. You don't know who I am, and I don't know who you are," brusko kong sagot.

Mula pa lang sa sagutan ni Laverna at ng Mommy niya noon, alam na alam na ni Nemia na ang babaeng ito ay isang kontrabida. Isa itong bad woman na dapat iwasan. Palaging sinasabi nina Mommy at Kuya Daeron na ‘huwag kakausap ng strangers, lalo na kapag pangit ang ugali.’ Dahil isa itong bad stranger, wala siyang balak makipag-usap. Isang masamang tingin ang ipinukol ni Nemia bago ito malamig na suminghal, "Hmp!" saka naglakad paliko para iwasan ang babae.

"This is my property. And right now, you are nothing but a stranger threatening my guest. If you won't step out of that door, I will make sure the security drags you out myself." "Stranger, huh?" Halos mapatid ang ugat ko sa leeg sa sobrang panggigil. Tumingin ako sa likod niya kung nasaan si Beatrice, na ngayon ay malakas na ang paghikbi. "At least hindi kita kayang pagnakawan at pagtaksilan. Estranghero ako ngayon sa'yo dahil wala kang maalala, pero ang babaeng pinoprotektahan mo ngayon ay nagawa kang lokohin! Hindi na ’yan amnesia, Gab. Malaking katangahan na ’yan!"

The worse, me and Viscenzo are freaking viral on social media even in the news. Napasuklay ako ng buhok dala ng prustrasyon. “It’s fake news, Doctor Trist,” tipid kong tugon sa kausap. “Fake news, hello no! Sinong niloloko mo? Ikaw na mismo ang nagsabi sa video! Ano bang nangyari sayo’t uminom ka? Expired na ba ang alak na nainom mo at malakas ang tama sayo?” sunod-sunod na tanong niya. Nilayo ko ang selpon sa tainga dahil para itong nakalunok ng buong megaphone.

Chariz matipid naman ako kahit papaano. Bago ko pa man maabot ang kamay niya, biglang sumingit si Ella, ang assistant ko. She moved smoothly between us—professional, polite, and protective. Honestly, I was relieved. Talking to strangers in public was never my thing. My mom drilled that rule into me since I was a kid: Don't talk in public unless I'm with her, your assistant, or your manager. Kaya kahit gusto ko sanang mag-hi back, nanatili akong tahimik. I stepped a bit to the side, pretending to browse the nearest window display para hindi awkward habang si Ella na ang bahala kay Kayla.

super friendly pa rin ang tono ng boses ko sa kanya. Nanlilisik ang mga mata niyang tiningnan ako. “I don't talk to strangers!” Pinilit kong tumawa. Pati ang boses niya cute. “We are not strangers anymore. Pamilya na—” “Lolo mo pamilya mo! Hindi ko kayo matatanggap. Hinding-hindi ko tatawaging Mommy ang Azalea na iyan. Malandi siya. Mang-aagaw! Mana ka sa kanya dahil anak ka niya. Huwag mo nga akong kausapin! Ayokong makipag-usap sa kagaya mong malnourished na kawayan! Pangit ka! Payatot!”