Paglalakbay Novels & Stories

Kabanata 35- Ang Una nilang Paglalakbay Hindi planado ang paglalakbay. Nagsimula ito bilang isang ideyang binitiwan ni Adrian na parang biro—isang maikling pagtakas, isang lugar na malayo sa Maynila, malayo sa mga mata at bulong na unti-unting sumisikip sa paligid nila. Isang weekend lamang, sabi niya. Isang paghinga. Isang pagkakataong maging sila, kahit sandali, nang walang pangalan, walang posisyon, walang anino ng mundong pilit humihila pabalik sa kanila.

"Lumayo ka! Wag mong sayangin ang oras ko." Si Lina ay sumilip sa ancestral hall pagkaraan ng dilim. Habang nagtatago ako sa isang sulok, naririnig ko ang tawa niya na nanggagaling sa loob. Kumuha ako ng bato para palakasin ang loob ko at sumilip sa bintana habang nakatayo sa bato. Ilang tao ba ang nakatali sa bulwagan? Hubad ang kanilang mga katawan. Ang pinagkaiba nila ay sa ilalim ng kanilang mga baywang, ang makapal, hindi natural na mga paglaki ay umusbong. Nakakatakot ang mga ito.

Muli akong tumakbo, kahit hindi alam kung saan patungo ay Patuloy parin akong tumakbo para lang makalayo sa bahay na 'yon Laking pasasalamat ko dahil sa bandang huli ay nagawa ko paring makaalis sa gubat. Nasa kalsada na ako ngayon, walang masyadong dumaraan na mga sasakyan at mukhang wala ring malapit na bahay, Hindi ako pamilyar sa lugar na ito kaya hindi ko alam kung paano ako hihingi ng tulong sa kalagitnaan ng aking paglalakad ay naramdaman kona ang pagod, gutom at panghihina. Tirik na tirik rin ang araw ngayon, Nauuhaw na ako

Wala namang bagyo ngunit walang kapayapaan ang kalangitan ng gabing ito. Mabilis na nagliliparan ang mga ulap at palitaw litaw ang makalabog na mga kulog na habang tumatagal ay lalong lumalakas. "Hindi maganda 'to...," pagpuna ni Pete sa kalangitan habang nasa biyahe. Siya ang nasa front seat katabi ang driver habang nasa backseat ang magkasintahan.

Ganoon nga siguro kapag matanda na, nagiging madamdamin pero kahit ako man ay naiiyak dahil sa pag-aakalang makakasama namin si Lola Agnes kapag nakarating na siya rito sa Canada gaya ng aming plano ngunit may mga bagay talaga na hindi natin hawak, gaya na ng ating mga plano na pwedeng magbago. Dala ang aking backpack ay naglakad ako patungo sa sakayan ng bus. Ginawa kong normal ang lahat na para bang palagi kong ginagawa. Ilang metro ang aking layo ay may lalaking lumabas ng kotse at naglakad sa direksyon kung saan ako patungo. Kinakabahan man ay hindi ako nagpahalata lalo na nang tumabi ito sa akin na parang estranghero. Sumakay ako ng bus na kunwari ay hindi ko alam ang kanyang presensya

Mabuti na yang lumayo ka sa Pilipinas para hindi na kayo mag krus pa ng landas. ** end of POV

Habang naglalakad ako papalayo, hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko. *** Hindi ko alam kung paano ako nakauwi. Hindi ko namalayan ang biyahe, ang paligid—wala akong ibang makita kung 'di ang repleksyon ng sarili ko sa salamin ng sasakyan. Ang mga luha kong hindi ko na napigilan, at ang sakit na bumabalot sa buong pagkatao ko.

Napangiti na lang ako, ang mga salita nilang nakakapagpalakas ng loob ko para talunin ang ano mang nasa loob ng katawan ko, ang wirdong kapangyarihan na ito. Nagpatuloy kami sa paglalakbay, hindi ko naman ramdam ang init dahil nga dikit dikit ang mga puno. Hindi ko lubos maisip na may kasama na akong naglalakbay ngayon hindi katulad nitong mga nakaraan na mag-isa lang ako at may takot pa sa d****b ko dahil hindi ako sigurado sa mangyayari sa akin. Tumigil na lamang kami sa paglalakad ng makaramdam na kami ng pagod at gutom. Hindi ko alam kung saan kami pupunta sa gitna ng gubat na ito.

sagot ng kaniyang ama na may halong pagmamalaki sa katapangan ng anak. ​Kinabukasan, bumiyahe si Arah patungo sa probinsya. Ang biyahe ay mahaba at nakakapagod, ngunit para sa kaniya, ito ay isang uri ng paglilinis. Ang malalayong bukirin, ang sariwang hangin, at ang katahimikan ng probinsya ay tila isang gamot sa kaniyang sugatang kaluluwa.

Halos wala siyang malay na tanawin o alaala ng mga lugar na iyon—mga bagong lugar, bagong karanasan, na hindi na kayang maalala ng kanyang utak. Ang kanilang sasakyan ay isang simpleng van, hindi masyadong magarbo, ngunit malinis at komportableng saksi sa kanilang mga paglalakbay. Habang sila’y bumibiyahe, ang mga mata ni Celeste ay hindi mapakali, hindi alam kung anong klaseng buhay ang naghihintay sa kanya. Ang kumbento ay isang lugar ng tahimik na buhay—tulad ng isang halaman na natututo na maghintay at lumago sa ilalim ng mga ulap ng takot at pangarap.