Pagtanggap Novels & Stories

Repleksyon ng inggit na naramdaman ko buong buhay ko. "Tahan na." Ang mga katagang iyon ay para sa sarili ko. Tahan na, magiging maayos din ang lahat. Pagtanggap. Kailangan kong tanggapin na hindi lahat ng gusto ko ay makukuha ko. May mga bagay na hindi binibigay sa atin upang mas mabigyan natin ng halaga ang mga bagay na mayroon tayo sa ngayon. Inggit ang kadalasang ugat ng kasamaan sa mundo, isa rin sa dahilan upang malagyan ng lamat ang kabutihan ng puso ng isang tao. Gaya ng nababasag na salamin, mayroon lamat ngunit makikita mo parin ang sarili mong repleksyon mula rito.

Sa kabilang banda mas mabuti nang sinabi agad nito na hindi siya tanggap para hindi na siya umasa pa. “Ayos lang po, sir. Thank you,” sabi niyang ngumiti ng tipid. “But as I mentioned earlier, I will accept you as my employee because I want to help you.” “P-pero…akala ko po,” aniyang tila naguluhan sa narinig. Inulit niya sa kanyang isipan ang sinabi nitong “I will accept you”. “Ibig niyo po bang sabihin, sir, tatanggapin niyo pa rin ako?” paniguradong tanong niya.

Anuman ang tingin nila, hindi ko papansinin. Mabilis gumalaw ang pila. Mataas ang pamantayan dito—marami ang nare-reject. Lalong kumakabog ang dibdib ko habang papalapit ang oras ko. Ngumisi ulit ang lalaking nasa unahan. “Ako ang matatanggap,” kumpiyansa niyang sabi bago pumasok. Pinuwesto ako ng staff sa pinto, naghihintay ng turn ko.

Alam niyang para sa kanya ang mga paratang, kahit wala namang katotohanan ang mga ito. ‘Napakahigpit ng proseso ng pagtanggap ng aplikante sa kumpanyang ito. Bakit nila tinanggap ang isang malanding babae na palipat-lipat ng lalaki at buntis nang hindi pa ito kasal? Si Mr. Rage De Silva ba ang tumanggap sa kanya para sa pansariling kaligayahan? Hindi ba ito kawalan ng katarungan sa ibang aplikante? Dapat ba naming ialay ang katawan namin para lang matanggap dito?'

Iyong tipong kahit magbayad sila ng malaki, ayaw nilang tanggapin iyon. “Sige, hihintayin na lang kamu natin ang result at baka makasama rin iyon kung mamadaliin natin. Ako na ang bahalang magpahaba ng aking pasensya. Saka, hindi nga dapat minamadali natin ang lahat.”

Siguro kayang-kaya niya akong isakay sa likuran niya! “Kuya Marcus?” “Oh?” “Anong ideal woman mo? Anong katangian ang gusto mo sa babae?” nakangiting tanong ko sa kanya habang nangangalong baba sa harapan niya. “Syempre dapat matalino.” Aray! Unang katangian pa lamang bagsak na ako! Mas masakit pa sa puson ko! Pero baka pumasa ako sa susunod. “Ano pa?” “Hmmm…understanding, caring, sweet, responsible, loyal, kind, pretty, matangkad, matured mag-isip, magaling magluto, respectful, maganda ang mata at ngipin, makinis--”

Kabanata 7 Thank --- Nakakainis! Ano ba ang ini expect ko? Tanggapin niya itong pagkain na niluto ko? Grabe ang ugali. Hindi ko kaya! Wow ha? Nakakainis! Naiirita ako sa kaniya. Sana mabulunan siya kung ano mang kina kain niya ngayon! Nag-effort pa ako? Tas hindi niya tatanggapin? Anong tao iyan? Tao pa kaya iyan? Nakakainis! Grabe! Pulang pula na ang mukha ko sa sobrang Inis.

Hindi na siya maghihintay pa sa isang uri ng relasyon na hindi naman niya kayang magkaroon, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, may isang maliit na bahagi pa rin sa kanyang puso na umaasa—umaasa na baka balang araw, may mangyaring pagbabago. Bumangon si Dianne at pilit na pinipigilan ang mga luha na nagsimulang pumatak. Alam niyang hindi ito ang uri ng pagtanggap na inaasahan niya. Ngunit kahit pa ito ay isang maliit na hakbang, may pag-asa pa rin na maramdaman na siya ay hindi ganap na nag-iisa. Nang muling magtagpo ang kanilang mga mata, nagpasya si Dianne na patuloy na magpatuloy, magpatawad, at tanggapin ang lahat ng kanilang pinagdadaanan.

Mararanasan na nito ang nararamdaman niya noon. "Pasensya na, ayoko nito." Sa wakas ay tumanggi siya sa regalo nito. Kahit na ang isang babae ay maaaring maakit kapag nakakakita ng magagandang bagay, naiintindihan niya kung anong ibig sabihin ng pagtanggap ng kwintas na ito. Hindi niya ito matanggap. Ang pagtanggap nito ay magbibigay sa lalaki ng pagkakataong umasang muli, at subukang kontrolin na naman siya.

inis kong sabi. Hinawakan ni Aling Marta ang kamay ko. "Alam mo, hija, minsan ang pagtanggap ay hindi naman pagsuko. Minsan, paraan lang 'yan para hayaan 'yung kabilang tao na gumaan ang loob niya. Hayaan mo siyang magpadala ng kotse, hayaan mo siyang magbayad ng internet. Ang mahalaga, ikaw pa rin ang may hawak ng manibela ng buhay mo."