Pagtanggap Romane & Geschichten

Hanggang Sa Walang Hanggan Chapter fifteen/ Ang Pagtatapos Nanginginig ang tuhod pati kamay ni Erza ng panay ang pag p****k ng mga kalalakihan sa pintuan ng kwartong tinataguan n'ya. Pilit na ginigiba ng mga ito ang pinto upang mahuli s'ya. "Misis! Huwag mo na kaming pahirapan. Pasasaan pa at mahuhuli ka rin namin!" Sigaw ng isang lalaki mula sa labas ng pintuan.

Pero alam din namin na darating ang tamang panahon—hindi namin kailangang madaliin ang lahat. Ang pagmamahal ay hindi laging pagtanggap agad. Minsan, ito ay ang pagtanggap na may pagduda pa rin, ang pagpasalamat na may kasamang pag-iingat, at ang paghihintay na may kasamang pag-asa. At iyon ang mayroon kami ngayon—ang simula ng paghilom, dahan-dahan, hakbang-hakbang, at tapat sa isa’t isa.

Umiwas lang silang tatlo ng tingin at hindi sinagot ang tanong ko. Hindi ko tanggap. Hindi ko tanggap ang pagbago ng isip nila. Kanina lang, ayaw na ayaw nilang mawala ang organisasyon. Ngayon, tanggap na nila? Ang bilis naman nilang magbago ang isip. Tch!

"Paano ko tatanggapin na hindi ko siya maghihintay pa?" Pinisil ni Marites ang kamay ni Cherry at tumingin siya ng seryoso. "Ang unang hakbang, Cherry, ay ang tanggapin na hindi mo kayang baguhin ang mga nangyari. Ang buhay ay hindi palaging ayon sa plano natin. Bawat tao may mga nararamdaman, may mga pagkakataon na kailangan nating magdesisyon. Ngunit ang pinakamahalaga, ay magpatuloy ka, kahit na mahirap." Cherry nagngingiting sumulyap kay Marites. Sa kabila ng lahat ng nangyari, alam niyang nandiyan si Marites, ang kaibigang laging handang magbigay ng suporta.

Dahil ba na-trigger ito ni Darson Allegra? “Tsk! Mukha ba akong tumatanggap ng rejection?” mayabang pang anas ni Semion. “Look, walang choice si Celeste kundi ang tanggapin ako. She’s in a vulnerable situation, and I am the only man she could rely on. I don’t care if it will take one to five years before she returns her feelings for me, dahil kahit anong mangyari ay hindi ako tatanggap ng rejection.”

Kundi pagtanggap, iyong uri ng pagtanggap na masakit, pero kailangan. At doon ako pinaka-natuliro. Dahil ako man, tinatanggap ko. Pero sa kaibuturan ko, umaasa akong sana, kahit kaunti lang, nagdadalawang-isip din siya. Sana, kahit kaunti lang, nasaktan din siya sa desisyong iyon. Kaya ngayon, habang sinusulat ko ito sa pahina ng aking journal, isa lang ang malinaw sa akin.

Ganito pala ang pakiramdam. Ganito pala ang pakiramdam ng may isang taong tatanggapin ka kahit basag na basag ka na. Ganito pala ang pakiramdam ng may isang nilalang sa loob mo, isang maliit na buhay na bunga ng pagmamahalan ninyo—at siya, ang ama nito, buong pusong tinatanggap ang lahat.

Huminga siya nang malalim, pilit nilulunok ang bukol sa lalamunan. “I-I… accept.”

Hindi siya agad gumalaw o nagsalita, pero nakita ko kung paano bahagyang tumigas ang ekspresyon niya na parang sineryoso niya ang bawat salita ko. “I understand,” sagot niya nang mababa ang boses, walang pagkontra, walang depensa, kundi simpleng pagtanggap. Napatingin ako sa kanya nang mas mabuti, sinusubukang basahin kung totoo ba ang sinasabi niya o baka sinasabi lang niya iyon para matapos ang usapan, pero sa mga mata niya ay wala akong makitang pagdududa, tanging kaseryosohan lang na parang handa siyang tanggapin kahit anong kondisyon na ibibigay ko.

Base sa nakikita ko, may malalim siyang iniisip na nakapagpapalungkot sa kaniya. "Sa tingin mo ba mas mahalagang tanggap tayo ng ibang tao o tama na 'yong tanggap na natin 'yong sarili natin? Oo, hindi lahat kaya tayong tanggapin pero kung alam naman nating wala tayong ginagawa masama, hindi natin kailangang magmakaawang tanggapin nila tayo. Isa pa, may mga tao pa rin na tanggap at tatanggap sa atin," mahaba kong litanya habang nakatingin lang sa kaniya.