Pain Eyes Naruto Mga Nobela at Kwento

CHAPTER 14- JUST ONCE NATHANIA's POV Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mga mata ko. Babangon na sana ako ngunit biglang sumakit ang ulo ko kaya naman hinawakan ko ito.

And it's hurt. Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Not knowing na hindi parin pala nabitaw si Naizo sa kamay ko. Nanginig ako at nanlamig bigla. His hawklike eyes look at our hands. Nakita ko ang pagdaan ng iritasyon roon at naging sinlamig at blanko ng isang papel ang kanyang mga mata. Ako na mismo ang bumitaw sa kamay ni Naizo. I'm about to explain nang maunahan ni Naizo.

Ang heart rate monitor ay tumaas nang bahagya. "Adrian? Naririnig mo ba ako? Please, wake up... I need you to fight this with me," pakiusap ko, muling hinawakan ang kanyang kamay. Dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay bahagyang bumukas. Hindi ito ang matalas at madilim na tingin na kinasanayan ko. It was blurry... unfocused... and full of pain. "Stef... anie..." halos pabulong na sabi niya.

Mukhang kailangan ko ng masustansyang pagkain para naman hindi masobrahan ang katawan ko. {Hace POV} Nakita ng dalawang mata ko kung pa'no nahulog sa hagdan si Yna. Hmn, mukhang nasaktan siya dahil nakita kong hindi kaagad siya nakatayo. 'Buti nga sa kan'ya' Narinig siguro niya ako kaya napatingin siya sa gawi ko. I saw pain in her eyes. So much pain that I wanna see.

Sigaw ko nang makaramdam ko ang sakit. Yung troso tumama sa balikat ko. Mas hinigpitan ko lalo yung pagyakap kay Onion. Feeling ko mahihimatay ako. The pain is unbearable. Hinawakan ko yung root ng puno na tumubo sa gilid ng stream. "Senyorita halika kumapit ka sa kamay ko." Hindi ako pamilyar sa taong nag-lend ng kamay sa akin, nagsimula nang mag-blur ang paningin ko.

Nagmistula akong estatwa sa harapan nya, tanging ang mga mata ko lang ang nagagawang maigalaw. “Ah!” Impit akong napasigaw nang sapilitan nyang pinasok sa pagkababae ko ang kanyang ari. The pain ripped through me, sharp, blinding, and unbearable. Tears poured from my eyes. My voice shook with every breath. Gusto kong sumigaw. Gusto kong manlaban. Pero kahit ang itaas man lang ang mga braso ko para itulak sya ay hindi sapat.

Pumating ang tainga ko sa lakas at napabaling sa ibang direksyon ang ulo. I already concluded for worse. Kaya ang sampal ay magaan lang na parusang matanggap ko sa kanya. The her slap stung for a bit before it numb my senses. I thought physical pain was already worse. I never thought there's also much worst pain than that. 'Yon ay ang makita ang sunod-sunod na pagpatak ng luha mula sa mata niya. At ang mas masakit pa doon ay alam kong ako ang dahilan ng nararamdaman niyang sakit ngayon.

paglalahad nito at pagkatapos ay nanlumo ang kanyang mukha. Halos nandilim naman ang paningin ko sa nalaman. So that was the guy that caused Shimada-senpai so much suffering? And I was not able to stop him from hurting Shimada-senpai, sising-sisi kong wari habang gigil na ikinuyom ang aking mga kamay.

BULLETS of sweat ran from my temple down to my face and neck and stopped in the deep canal between my breasts. I closed my eyes tightly and held my tears from falling. Ang sakit na nanunuot sa aking balat mula sa hampas ng latigo ay nagbigay ng kakaibang sensasyon sa sistema ko. Like the pain from the hard stroke he was given, it gave me pleasure, and I couldn't help myself but moan and bite my lower lip as it bled.

Sana 'yong oras na 'yon binigay ko rin sa kaniya. Pagsapit ng ala una, napagpasyahan na namin umuwing tatlo. Pagka-uwi ko, pinagbuksan naman ako ng pinto ni Niccolo. Sabi ko sa kaniya nagkaroon lang ng emergency sa bahay kaya umalis ako ng walang pasabi. Pagpasok ko sa kwarto, ibinagsak ko ang aking sarili sa kama. Hindi ko na inabala pang buksan ang ilaw dahil sa mga oras na ito, kadiliman ang gusto kong magpaginhawa sa akin. Sinubukan ko rin kumalma habang nanonood ng Naruto Shippuden kaso sumakto sa episode 133. Ito pa 'yong parte na pinaka malungkot para sa akin. Ngayon alam ko na ang naramdaman ni naruto, kung gaano pala kasakit mawalan ng mahal sa buhay na nakasama mo ng matagal tapos