Pain Eyes Naruto Mga Nobela at Kwento

Kung paano pa siya nakapag-bike nang maayos, gayung nanghihina na siya at hindi rin maubos-ubos ang mga luhang bumabalandra sa kaniyang mata't nagpapa-labo sa kaniyang paningin. She just found herself at her favorite bench after, sitting and crying endlessly. Dama ni Rain ang pagod sa kaniyang mga mata at ang pamamaga nito sa walang humpay niyang pag-iyak. But hell! she just can't stop it. Even the pain just won't subside, para itong apoy na tumutupok na naman sa kaniya dahil ang mga luha niya'y tumatagistis muli.

“Please…” Huminto siya sa tapat ng pinto. Pero hindi siya lumingon. He clenched his fists. His whole body tense. Then — mabagal siyang humarap sa akin. At sa wakas, nagtagpo ulit ang mga mata namin. But it wasn’t the same. Wala na ang init. Wala na ang lalim. What I saw in his eyes… was frost. Rage. And a pain so deep it refused to cry.

He is even starting to kiss my hollow of my ear and neck to help me forget the pain. He was successful. It's painful but he manage to divert my attention to his words. He kept whispering sweet nothings and he started to move in and out. Even though his words are distracting me, I can still feel the pain and now I can tolerate it. Unlike earlier that all my attention is on the pain I felt. Napakagat labi na lang ako. His speed went fast and I wonder of I will still feel orgasm with this painful feeling but odd, I still had my release kahit sobrang sakit.

hindi natuloy ang sasabihin niya nang bigla na lang akong napasigaw. Mas naging double ang sakit nito kumpara noong una. It's like the pain was absorbing through my palm in an unbearable way. Napakasakit. Parang ginagapos ako ng mga gihit sa aking katawan. I couldn't breathe properly. Two minutes is like forever and the pain is making me insane. Every time Vincent trying to heal my wound, he's making it less good. I breathe heavily when the pain subdued. Napatingin ako sa palad ko at nakita ang maliit na hugis ng yin at yang sa aking palad. It wasn't just a simple curve but it was curve by a snake and a dragon inside the circle.

Ipinikit ko ang mata ko dahil hindi ko na mabalanse ang katawan ko at kahit ano mang oras ay posibleng bumagsak ako pero nagkamali ako dahil naramdaman kong may sumalo saakin. Dinalat ko ang mata ko saka ako napapout at umiyak na ng tuluyan. OA man pero hindi ko maiwasan hindi maiyak dahil doon sa pesteng daga at dahil narin siguro sa sakit ng paa ko na natapilok. "Hey shhh, stop crying." sambit ng sumalo saakin. Kahit nanlalabo ang paningin ko ay alam kong si Rare ang nakasalo saakin.

Napatitig na lang ako sa kisame habang may luhang tumutulo sa gilid ng aking mga mata. Sobrang hapdi. “W-wag kang g-gumalaw.. Please ang sakit..” taranta ko na namang pigil sakaniya ng maramdaman kong ibinabaon niya pa ang alaga niya. “I have to do this so that the pain will go away.” aniya saka hinugot ng bahagya ang ari niya at saka muling ipinasok.. “Ughh..” daing ko dahil talagang masakit pero para naman siyang nasisiyahan na nasasaktan ako.

I chuckled seeing myself shedding tears but grinning like a psychopath is kind of funny. "It's hurt, Ganther?" I stared directly at my eyes reflection. I saw nothing but emptiness. "No, it's not f*cking painful because you are numb too much numb right?" I wiped the tears off but it was just useless my lifeless eyes keep shedding. "I-it's f*cking painful..." Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy.

Namumungay ang kanyang mga mata. He looks so fucking hot... lalo na kapag ganyan ang ekspresyon ng kanyang mukha. He looks so pleasured and satisfied. The muscles all over his body flex as he move. Tila umaapoy ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. He bit his lower lip and tilted his head. The pain is now gone. It was replaced by pleasure. A pleasure I've never felt before. Nakaliliyo, nakakawala sa huwisyo.

The pain and regret in his midnight black eyes says it all as he stares back at me. "Z?" his voice broke, pained. His eyes watered when he tried shifting his gaze to the little man behind me but I move to cover him from him. Sobrang lakas na ng tibok ng puso ko na pakiramdam ko lalabas na ito sa aking dibdib. I know this day will come but I didn't expect it to be this fast. Ethan's eyes are now full of tears. He was clearly in pain. Nanginginig ang labi niya da pagpipigil na may lumabas na ingay mula sa bibig niya.

Nang matapos sa paghugas ay binalot niya ang kaniyang likod ng makapal na tela upang maibsan ang pagdurugo. "Sobrang sakit..." Tahimik niyang sambit habang pinupunasan ang luhang namumuo sa kaniyang mga mata. Segundo lamang ang lumipas hanggang sa siya'y tahimik na natulala at hindi na niya mapigilan ang humagulhol. Muli niyang binuksan ang gripo at sinabayan ang ingay nito. "Ang sakit!" Umiyak siya nang umiyak hanggang sa mapagod na ang kaniyang mga mata at ang tanging magagawa na lamang niya ay ang yakapin ang sarili at matulala sa lungkot.