Novelas y relatos de Pangunahing Tauhan

gigil nitong Sabi Hayaan mo na beshy ang mahalaga buhay pa naman ako “So hintayin mo pa na mapatay ka Niya ganun? Beshy naman” Ano ba dapat Kong gawin? Agawin mo na si Zhan tutal yung babaeng Yun ang nagsimula pwes tayo ang tatapos. Makikita Niya ang hinahanap niya “Beshy s-sigurado ka?”

Tahimik lang siyang nakatingin sa wristband na mahigpit pa rin niyang hawak. Napansin iyon ni Talia. "Hindi mo pa rin binibitawan." Mahina siyang napatawa. "Hindi." "Baka maputol na 'yan sa kakahawak mo." Napailing si Bea. "Hindi mo kasi maiintindihan." "Subukan mo." Huminga siya nang malalim. "Noong panahong sobrang gulo ng buhay ko..." "Si Number Seventeen ang unang taong nagpaniwalang kaya kong bumangon."

Sa unang pagkakataon mula nang makilala nila siya ay tila may kapayapaan sa kanyang mukha. "Meron." Mahina niyang sabi. Napalingon ang lahat sa kanya. "Ako." Natahimik si Dera. Hindi. Ayaw niyang marinig iyon. Hindi matapos ang lahat ng nalaman niya. Hindi matapos niyang maalala kung sino talaga ito. "Ako ang unang subject," pagpapatuloy ni Genesis Zero. "Ang Core ay itinayo gamit ang data mula sa katawan ko. Ako ang may pinakamalaking access sa sistema."

Kahit pa man may hindi pinag-uunawaan at may panahong nagkakasakitan dahil sa iba iba ang pananaw sa buhay, at the end of the day, family comes first. Ang pamilya ang hugot natin sa buhay.Sila ang dahilan kung bakit tayo nagpupursige sa buhay, bakit tayo may biggest whys and reasons of living.Si Tim na lang nga ang nag-iisang pamilya ni Lance ay pinagkakaitan niya pa ang batang tutee.

Mukhang ito pa lang ang simula ng buhay ko, ang pagbabago. *************

Tama ba? Sandaling katahimikan, saka siya dahan-dahang tumango. "Oo. Akala ko nga si Hansel ang nabuhay muli, kaya iba na itong buhay na ‘to." "Hinding-hindi ko inasahang ikaw pala ang nagbalik."

Mayroong tatlong uri ng parusa. “A-ah kapag unang parusa ang tawag ay level 1, madami nang nakaranas ng level 1 at bilang lang ang nakaligtas at di na umulit. Ang ginagawa sa level 1 ay tino-torture sa gitna ng Field sa pamamagitan ng pagpalo ng kahit anong bagay.

Tumango si Samuel, tila muling nabubuhay ang dating tapang sa loob niya — hindi ‘yung tapang na pumapatay, kundi ‘yung tapang na marunong magmahal at magpatawad. Pagkatapos ng tanghalian, nagpasya silang pumunta sa lumang lugar kung saan unang nagsimula ang lahat — sa lumang bahay ni Samuel sa labas ng siyudad, ngayon ay halos giba na. Habang naglalakad silang magkahawak-kamay, ramdam nila ang bigat ng bawat hakbang, pero may halong ginhawa. “Dito nagsimula lahat,” sabi ni Aurora, tumigil sa harap ng sirang pinto. “Dito mo ako unang dinala noong takot pa akong maniwala sa’yo.”

At doon, tumulo ang unang luha. Hindi ito malakas. Hindi ito dramatiko. Tahimik lang, dumaloy mula sa gilid ng mata niya, isang katunayan na siya’y tao rin—hindi robot, hindi CEO na walang pakiramdam. Isang tao na nagmahal, nagkamali, at ngayon, unti-unting bumabagsak sa ilalim ng bigat ng katotohanan.

Tumawa ako at mukhang hindi na makapaghintay ang anak ko. "Si Thalia muna ang unang lumabas bago si Zandra." Namamangha ang mata ni Zandra na may pagkagulat. "So, ako po ang panganay?" tanong ni Thalia. "Sabi nila, kung sino daw ang nauna siya 'yong bunso at 'yong nahuli ang panganay. Iyon ang kasabihan ng mga matatanda." nakangiti kong paliwanag.