Parangnormal Activity Novels & Stories

“Pareho pa rin ang mga aktibidad niya, pero patuloy pong nakabantay ang mga tauhan natin roon. Wala pong dapat ikabahala sa ngayon.” Bahagya akong napangiti—isang mapait, malamig na ngiti. Walang dapat ikabahala. Ang mga salitang iyon ay parang paulit-ulit na panlilinlang. Sa mundo namin, ang katahimikan ang pinakamasamang senyales. “Keep monitoring,” utos ko. “Anything unusual… kahit gaano kaliit. I want to know immediately. Naiintindihan mo?”

Parang micro-surveillance, pero sa kilig na level. Grabe, ganito ba talaga kapag may kilig at mission combined? Parang double dose ng adrenaline, excited at alert at the same time. Internal monologue ko: “Chanton, calm down. Wag mo i-stalk like this. Pero okay, konti lang, parang fun spying mode.”

Wala pa namang nangyayari ah' at hindi pa rin naman siya sigurado kung may mangyayari ba? Pero bakit ganito ang kanyang pakiramdam, inaatake na naman ba siya ng anxiety o paranoia? Ang sabi ni Dorina normal lang daw sa isang tao ang maparanoid paminsan minsan lalo na kapag natatakot. Ah' wala ito, siguro normal lang maramdaman niya ito. Hindi siya dapat nag-aalala matatapos din ito. Kapag pareho na silang nakapagtapat kay Liandro magiging maayos rin ang lahat.

PARANG isang panaginip dahil sa wakas napadpad din si Bernard sa Euphoria. Medyo mahirap dahil sobrang daming requirements at health check. Napasa niya naman agad ito pero naging matagal lang ang pagtungtong niya rito dahil sobrang busy niya sa office dahil holiday season na. Hindi siya agad nakarating ng orientation kaya may delay. Pero napili ni Bernard na lumayo kahit importante ang pasko sa pamilya niya.

Na parang normal lang sau. D*MN IT!! Parang hindi ko kaya. Hindi ako makahinga sa sobrang kaba. Gusto ko nalang umuwi at wag na mag pakita. I want to go home, mukhang hindi ko talaga kaya. Panay ang abante saka atras ko. Nag dadalawang isip ko pero kalaunan pumasok sa isip ko ang imahe ni dad. NApapikit ako. AKIRA u can do it. Kaya mo to. Huminga ulit ako ng malalim. Kahit nanginginig ang buo kong katawan ay pinilit kong lumakad ng normal kahit sobra sobra ang tibok ng puso ko.

Nag push up rin kami at marami pa dahil yung iba ay hindi ko alam ang tawag sa mga iyon meron rin sila pa activity na pag papasahin ang bola at mag i-is-squat May pa arnis pa na lalong ikinahirap ko dahil laging mali ang pag hawak ng arnis. Minsan ay natatamaan ako sa kamay, balikat, at sa mukha agad naman nag hihingi ng tawad si badang tuwing nagagawa niya iyon. Minsan pa nga eh niyayakap niya ako na inaiinis naman nag tagabantay namin Tawa ako ng tawa tuwing natatamaan ko ng bola si Badang paano ba naman kasi may mga nag babantay rin saamin mga gang raw iyon ang sabi niya

Parang may apoy na gumapang sa buo kong katawan. Napakurap ako, marahas na umiling, pilit kinakalma ang sarili. Pero mas lalo lang lumala ang nararamdaman kong init. This isn’t normal. What is happening to me? Balak ko nang bumalik sa bar counter, pero parang may sariling buhay ang mga paa ko. Wala sa sariling naglakad ako palapit sa gwapong lalaki, Hindi iniinda ang hilo na nararamdaman.