Parangnormal Activity Novels & Stories

Hanggang maisagawa kay Zaldy ang lahat nang pagsusuri. "Mr. and Mrs . Zamora? Major?" "Yes! Yes, doctor. Kumusta nang anak namin?" "Posibleng ang anak ninyo ay nagkaroon ng psychogenic nonepileptic seizures..." "A-Ano pong psycho..." "Tinatawag din itong pseudoseizures, ang psychogenic nonepileptic seizures ay nagiging sanhi ng mga katulad ng sintomas ng seizures sa tao. Pero hindi ito dahil sa abnormal electrical brain activity.

Biological activity has increased. Napatingin ako kay Eireen. "That's not normal the sample was already secured, so hindi dapat biglang tataas ang activity nito unless may reaction sa containment system or may ibang substance na nag-a-activate sa loob." "Maybe the scientists found something, baka may bagong reading lang na kailangan nilang i-verify bago tayo mag-alala." "Maybe, pero kung nag-increase ang activity after the transfer, possible na hindi lang siya ordinary biological residue. It could be reacting to the environment, or it could be connected to whatever caused the original vampire activity."

Parang may nawala. Parang may nabawas sa sigla na dati ay likas na sa kanya. Yung dating ningning sa mga mata niya kapag nagsasalita, ngayon ay malabo na. Matamlay. Pagod. Hindi dahil puyat lang o kulang sa tulog — kundi pagod na mas malalim pa roon. Yung tipong kahit malinaw ang sinasabi ng bibig niya, ang katawan niya mismo ang nagsasabing — pagod na siya.

"Can you please stop acting like your in trauma. Normal ang mga nakita mo okay" "Hindi iyon normal Biyola" nanlalaki ang aking mata at nahihiwagahan ang boses. "Anong normal sa isang nakakatakot na nilalang. Mayroon silang patalim! May dugo at higit sa lahat, nakakatakot sila" "Natural! Ikaw ang abnormal eh. Pahatak-hatak ka pa sa'kin tapos ngayon, you will act like that. You're such a funny person"

Nasa opisina ako ngayon at walang oras para kabahan sa nalalapit na sagupaan, este sa pagsho-showcase ng aming mga collection sa Metamorphosis Gala, pero heto ako, naisingit ko pa rin sa schedule ko ang magpantasya. It has been a while since I gave my cherry and it has been popped. Noong isang gabi ko pa napapansin na iba ang takbo ng utak ko kapag gabi, kaya napa-search tuloy ako sa web kung normal lang ba na maging aroused during pregnancy. Sobrang hyperactive ng libido ko lately! Baka kasi abnormal na ako eh, nakakahiya naman kung kanino pa ako magtanong. Sabi naman sa G****e, normal naman daw dahil sa nagraging hormones at matinding blood flow sa katawan. At least, medyo nabawasan ang pa

Chapter 138 Naramdaman ni Pierre ang isang malamig na kilabot na dumaan sa kaniyang likuran. Bakit pakiramdam niya ay may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon? Binalewala niya na lamang ang pakiramdam dahil ang pinakamahalagang gawain sa kasalukuyan ay ang ayusin ang panganib sa kainang ito.

Naroon pa rin ang pako kaya imposibleng nalaglag ito nang basta-basta, maliban na lang kung may nagtanggal. Hindi ko alam kung dapat ko bang pairalin ang pagiging praning ko pero nararamdaman kong may hindi tama sa bahay na'to. Mas kaya ko pang paniwalaan kung may nangyayaring paranormal activity dito, pero 'yong ideya na may kasama kaming ibang tao sa bahay na'to na hindi namin alam, iyon ang hindi ko kayang tanggapin.

Parang normal lang. Parang isang ordinaryong tao lang na nag-aalala kung nakauwi na siya. Napabuntong-hininga siya. “Ganito pala siya kapag normal lang.” May maliit na ngiti sa labi niya. Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, nawala rin iyon. Sa isip niya, bumalik ang katotohanan. Bayaran ka. Napapikit siya.

Parang trying to control himself. Parang ayaw niyang sirain ang pagitan namin. Pero naramdaman ko pa rin. Yung tension. Yung restraint. Yung emotional violence na hindi lumalabas bilang sigaw… kundi bilang silence. “You don’t get to do this,” sabi niya. “Do what?” tanong ko. “Make yourself necessary to me and then try to disappear emotionally.” Napakurap ako. Kasi hindi ko inaasahan yun.

Hindi parang kalaban. Parang isang taong takot na baka mali ang galaw at tuluyan nang mawala ang natitirang hininga. Lumuhod siya sa tabi nito at inilagay ang dalawang daliri sa leeg niya. Naramdaman niya ang pulso—mahina, ngunit nariyan. Buhay pa. Isinara ni Gray ang mga mata niya, saglit lang, parang panalangin na hindi niya alam kung kanino iaalay.