Parangnormal Activity Novels & Stories

Chapter 138 Naramdaman ni Pierre ang isang malamig na kilabot na dumaan sa kaniyang likuran. Bakit pakiramdam niya ay may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon? Binalewala niya na lamang ang pakiramdam dahil ang pinakamahalagang gawain sa kasalukuyan ay ang ayusin ang panganib sa kainang ito.

Parang normal lang. Parang isang ordinaryong tao lang na nag-aalala kung nakauwi na siya. Napabuntong-hininga siya. “Ganito pala siya kapag normal lang.” May maliit na ngiti sa labi niya. Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, nawala rin iyon. Sa isip niya, bumalik ang katotohanan. Bayaran ka. Napapikit siya.

walang kabuhay-buhay kong saad dito. Seryoso ba siya? Eh halos lahat ng binanggit niya ay pangmalakasan na activities na pwedeng gawin ng isang normal na tao. Hindi naman sa sinasabi ko na abnormal ako pero hello! Banana boating? Surfing at speedboat riding? Kamusta naman ang anak namin pagkatapos kong gawin ang lahat ng 'yon? Baka paglabas ng anak ko ay marunong na rin 'tong lumangoy.

Parang trying to control himself. Parang ayaw niyang sirain ang pagitan namin. Pero naramdaman ko pa rin. Yung tension. Yung restraint. Yung emotional violence na hindi lumalabas bilang sigaw… kundi bilang silence. “You don’t get to do this,” sabi niya. “Do what?” tanong ko. “Make yourself necessary to me and then try to disappear emotionally.” Napakurap ako. Kasi hindi ko inaasahan yun.

Hindi parang kalaban. Parang isang taong takot na baka mali ang galaw at tuluyan nang mawala ang natitirang hininga. Lumuhod siya sa tabi nito at inilagay ang dalawang daliri sa leeg niya. Naramdaman niya ang pulso—mahina, ngunit nariyan. Buhay pa. Isinara ni Gray ang mga mata niya, saglit lang, parang panalangin na hindi niya alam kung kanino iaalay.

“Yeah… I get that.” Hindi na sila nagmamadali. Hindi na sila laging naghahabol ng threat. Ngunit hindi rin sila nagpapabaya. Sa kanilang screen, makikita ang libo-libong signals—normal traffic, communication pings, automated processes, at user-generated commands. At sa gitna ng lahat— May mga anomalies. Hindi kasing lakas ng dati. Ngunit mas refined. “Here,” sabi ni Adrian, pinapakita ang isang pattern.

Siya ang dati kong kababatang kinupkop ng aking ama noong nakitaan niya ito ng potensyal. Sa kasalukuyan, ginagamit ko ang paranormal activity bilang isang raket. Hindi naman kasi talaga ako nakakakita ng mga multo at saka wala din akong kakayahang maitaboy sila so bale ginagawa ko lang itong source of income. Hanapbuhay ko ang mga patay. Isang gabi, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang network station at iniimbitahan kami na magsagawa ng paranormal activity sa isang minumultong bahay.

Parang isang malaking palakol ang tumama sa kanyang kaluluwa. Maraming beses itong mas masakit kumpara sa atake sa katawan ni Fane. Mas mataas ang resistensya ni Fane sa sakit kumpara sa karaniwang tao, ngunit napasigaw pa rin siya sa sakit. Nahirapan rin siyang huminga. Ito ba ang kahulugan ng level two na difficulty?

Parang may malaking bagay na bumara sa lalamunan ko. Parana may sariling isip ang kamay ko at marahang humaplos sa kanyang dibdib pababa sa matitigas niyang abs. "Ehh," kagat ang labi kong inisa isang pasadahan ng daliri ko ang bawat sulok ng kanyang abs, lalo na ng umabot ang daliri ko sa linyang iyon pababa. Ngunit ganun na lang ang gulat ko ng hawakan niya ang kamay ko na gumagapang na pababa sa v line na iyon.

Napansin niyang may gumalaw na parang anino ng tao sa likuran nito kaya nakarandam siya ng kaba. “Jusko, nasundan yata kami.” Nataranta si Farrah dahil naalalang umalis saglit si Norma upang bumili ng rekado sa palengke. Kaya napaatras siya habang hindi inaalis ang tingin sa puno. Muling may gumalaw sa likuran ng puno kaya humakbang muli paatras si Farrah. Nang bigla may tumama sa kaniyang likuran kaya tuluyan na siyang napatili ng malakas.