Passion Bl Novel

'เฉินซือหยาง' ได้รับพระราชทานสมรสกับ 'จ้าวลี่หมิง' แต่เดี๋ยวก่อนนะ เสด็จพ่อท่านเข้าใจผิดอะไรหรือไม่ นี่มันผู้ชายนะ! ผู้ชาย!!

ภาคินทร์แวมไพร์ที่อยู่อย่างโดดเดี๋ยวมาร้อยกว่าปี แต่ จู่ๆ เขาก็ได้กลิ่นเลือดบริสุทธิ์จากคนส่งอาหาร เขาจึงทำทุกวิถีทางที่จะครอบครองคนคนนั้น และวิธีที่ดีที่สุดคือการจับคนนั้นทำเมีย

ธนัท เจ้านายผู้ใจดีที่คิดไม่ซื่อ กับ ณดล ลูกน้องคนซื่อที่แสนจะเจียมตัว

เขาพยายามครอบครอง​หัวใจดวงนั้น​กับมารู้ว่า​ มันถูกยกให้คนอื่นโดยที่ไม่เคยแม้แต่จะเผื่อ​แผ่มาให้เขาตั้งแต่แรก...

“คำว่า ‘หยุด’ มันฟังดูขัดอารมณ์ไปนิดในเวลานั้น” “งั้นเอาเป็นอย่างงี้เป็นไง ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆให้เห่าออกมาดังๆ ‘โฮ่ง! โฮ่ง!’ แบบหมาอ่ะ”

"คิน"เด็กช่างสุดโหดที่ใครก็กลัว ดันไปตกหลุมรัก “ว่าที่ครูคณิตศาสตร์” ที่ไม่กลัวเขาเลยสักนิด จากแค่เดินผ่าน…กลายเป็นอยากเจอทุกวัน จากคนหัวร้อน…ยอมเย็นลงเพื่อใครคนหนึ่ง แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยอำนาจและความคาดหวัง ความรักครั้งนี้…จะพาเขารอด หรือพังกันแน่?

สิ่งที่น่าอับอายสำหรับทุกคนคืออะไร สำหรับผมมันคือการที่ผมเรียกเด็กรุ่นลูกว่าแด๊ดดี้ กลายเป็นเด็กเลี้ยงของเด็กวัยมหาลัย

La première période de chaleurs après ma transformation en loup-garou, mon petit ami Florian a rompu avec moi. Je n'arrêtais pas de pleurer, non pas parce que j'étais triste, mais parce que la douleur des chaleurs était sur le point de m'engloutir. J'ai tiré désespérément sur sa manche, essayant de l'embrasser de force pour apaiser ma souffrance. Mais il m'a poussée avec impatience vers son frère en disant : « Mon frère, Camille a trop bu et ne pouvait pas se contrôler, peux-tu la calmer pour moi ? » En voyant Louis s'approcher, mon petit ami a ajouté à voix basse : « Louis, garde un œil sur elle, ne laisse aucun autre homme s'approcher. Je romps juste temporairement avec elle, mais une fois que j'en aurai assez de m'amuser, je reviendrai avec elle. » Louis a hoché la tête, m'a portée dans la voiture et m'a consolée avec douceur : « Tu souffres beaucoup ? » Incapable de supporter la douleur des chaleurs, j'ai attrapé sa cravate en pleurant et l'ai supplié : « Aide-moi... » Les pupilles de Louis se sont rétrécies, sa voix était rauque : « Comment veux-tu que je t'aide ? » J'ai collé mes lèvres aux siennes et ajouté : « Embrasse-moi... ou laisse-moi t'embrasser. » À la fin de ce baiser passionné, ma souffrance s'est largement apaisée. J'ai regardé Louis, dont le bout des oreilles était rouge, et j'ai de nouveau attrapé sa cravate. « Peux-tu me raccompagner chez moi ? »

“พลสัญญากับพี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยมือกัน"

ยีนส์เด็กหนุ่มบ้านนอก ต้องมาผจญโลกในเมืองกรุง ท่ามกลางแสงสี จนหลงระเริงเมื่อถูกทอดทิ้ง เขาจึงคิดได้ กลับมายืนหยัด ด้วยลำแข้งตัวเอง