Romans & histoires Perdón

เด็กๆพากันส่ายหัวไปตามๆกัน โนอาร์มองคำที่เธอเขียนบนกระดาน "คำนี้อ่านว่าขอโทษจ้ะ เราควรพูดคำขอโทษให้ติดปากเวลาเราทำอะไรผิดก็ให้รีบพูดคำนี้กับอีกฝ่ายทันที อย่าปล่อยทิ้งไว้นานเพราะการที่เราทำเฉยเมยหรือมองข้ามความรู้สึกของอีกฝ่ายมันอาจทำให้คนคนนั้นไม่ต้องการคำขอโทษ ความผิดที่เขาทำมันฝังลึกเข้าไปข้างในใจเราแล้ว" "ต่อให้เธอไม่รับคำขอโทษจากฉัน ฉันก็อยากบอกเธอ ต่อให้เธอไม่รับรักฉัน ฉันก็อยากบอกรักเธอทุกวันไอรีน"

คลื่นเอ่ยถามอนพัชกลับไปผ่านน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำเอาคนถูกย้อนถามถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพราะคลื่นยังมีท่าทีห่างเหินอยู่เลย “มึงจะจงเกลียดจงชังพวกกูไปถึงไหน กูทำผิดก็ขอโทษไปแล้วไง” “ขอโทษไม่ได้แปลว่าให้อภัยนะครับ ทำความเข้าใจใหม่ด้วย”

ฉันก้มหน้าใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารในชามไปมา วินเซนโซมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดปลอบฉันคำหนึ่งแล้วลุกออกไปรับสายข้างนอก เมื่อเขากลับมา ในดวงตาเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรนและรู้สึกผิด "อิซาเบลล่า มีประชุมด่วน ผมต้องไปแล้ว ขอโทษที่อยู่กินข้าวกับคุณจนจบไม่ได้ พรุ่ง นี้ผมจะขอลางานอยู่เป็นเพื่อนคุณทั้งวันเลย"

เขาอยากจะคุยเคลียร์กับปวีณามาสักพักแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสเสียที “ที่ผ่านมา ผมต้องขอโทษด้วยที่ผมทำตัวไม่ดีกับคุณเลย ผมแย่เอง” เขาน่ะเหรอ ยอมรับความผิดของตัวเอง ปวีณาไม่อยากจะเชื่อเลย “ฉันเองก็ต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกัน และถ้าฉันเป็นคุณ ฉันก็คงจะโกรธเหมือนกัน”

ฉันร้องไห้โฮและพยักหน้ายืนยัน พร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ "ฮือ ๆ เมย์ขอโทษ เมย์ขอโทษจริง ๆ ค่ะยาย ยายจ๋า... ยายอย่าโกรธเมย์เลยนะ เมย์ยอมรับผิดทุกอย่าง เมย์ผิดเอง ฮือ ๆ"

EP.46 ขอโอกาส “ฉันขอโทษเพราะฉันรู้สึกผิด ฉันแค่อยากให้เธอเข้าใจ ฉันต้องการแค่นี้ ฉันให้เวลาเธอโกรธฉันได้”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องขอโทษแล้ว เพียงให้อภัยพี่อาทิตย์ทุกอย่าง รถโรงพยาบาลกำลังจะมาแล้ว พี่อาทิตย์ต้องอดทนนะคะ” หญิงสาวกุมมือเขาและเธอเข้าด้วยกัน ความโกรธและความเกลียดที่เพียงฟ้าสะสมมาตลอดสี่ปีมลายหายสิ้นเมื่อความตายกำลังจากพรากเราจากกัน เหลือแต่คำว่ารักที่เ� �ออยากจะพูดกับเขาอีกสักครั้ง ได้แต่หวังว่าจะมีโอกาส

พรึ่บ. " พี่ขอโทษนะ" พอสกอดมิลินแน่น ความรู้สึกผิดและเสียใจถาโถมเข้าใสจนชายหนุ่มน้ำตาคลอ เขาทำร้ายผู้หญิงที่รักมาโดยตลอดเพราะความเข้าใจผิด และความแค้นที่ไม่รู้จักปล่อยวางของเขาเอง...

"หึ ไม่มีทางผู้หญิงคนนั้นน่ะฉันไม่คิดจะเอากลับเข้ามาในชีวิตหรอก" ธันพูดด้วยน้ำเสียงเข้มอย่างน่าตกใจราวกับว่าโกรธแค้นแม่ของตั้งใจเป็นที่สุด หญิงสาวที่รู้สึกว่าตัวเองเผลอพูดอะไรไม่ควรออกไปจึงทำได้แค่ขอโทษ "ขอโทษที่ฉันทำเหมือนรู้ดี"

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็