Philippines Names Novels & Stories

After fifteen hours we landed at NAIA. My heart jump abnormally because I am really in the Philippines right now. "Philippines?" my son sleepily asked. Tanging tango lang ang isinagot ko dahil labis ang kabang nararamdaman ko sa ngayon.

CAMILLE Matutulog na sana ako nang biglang tumunog ang cell phone ko na kaagad ko naman ngang kinuha para tingnan kung sino ang tumatawag sa akin. Mabuti ay hindi ko pa nga 'yon ini-off. Pagkakuha ko ng cell phone ko ay nakita ko kaagad ang pangalan ng nobyo ko na si Dave. Naisip ko na baka nakapagdesisyon na nga siya na pumunta muli dito sa Cebu para makasama ako. I would be happy to know that if that's what he'll do.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

“Can you look for a girl named Chelsea Romero, who lived and grew up here in the Philippines?” Matapos ang ilang segundo ay nagsalita na agad ang kaniyang kausap. “There’s a Chelsea Romero living here in the Philippines, but she grew up in the states.” “Send me a picture, A.S.A.P.” Nang tumunog ang kaniyang cellphone ay agad niyang tiningnan ang litrato. “This isn’t her. Any other Chelsea Romero?” “None who lives in the Philippines, ma’am. Do you want me to search our international database?”

"Book a flight to Philippines as soon as possible." Katatapos ko lang maligo. Unang bumungad sa 'kin ang text ni Mommy. Binasa ko ito habang nagbibihis at kaagad na idinial ang number ni Rouger, my right hand man. "Boss napatawag ka?" Rouger answered right away. Hindi talaga ito pumapalya kapag ako na ang tumatawag. "Book me a flight tomorrow morning to Philippines," I ordered him.

Nakangiti pa ring tanong niya, habang si Xander naman ay naguguluhan na. "What?" "Is the capital of the Philippines? Basic men... Zambales, where you can see a beautiful lady like me." Pinitik ni Xavier ang noo niya dahil sa mga kalokohan niya na ikinairap niya naman. "Pikon mo naman, para joke lang eh. Alam ko naman na Manila ang capital ng Pilipinas 'no, pero mas gusto ko kasi ang Zambales... kasi taga rito ako." Paglalahad niya pa. "Pero maiba nga tayo, bakit ba nandito si bayaw?"

“Bossing, nandito ka na pala! Sasabihin ko nga yan kanina kay Ms. Raisha kaso mukhang bad trip eh!” Sinamaan ko ng tingin yung bagong dating na si Philips. Surname niya yan pero ang real name niyan ay Shinon. Napakamot naman ito ng ulo sa reaksyon ko at ngumiti ng pilit. “Namimiss na po kasi kayo bossing kaya bad trip hehe.” “Tss”

Southeast Asia – Philippines. Pakiramdam ko ay may humila sa sahig mula sa ilalim ko. “Timestamp?” tanong ni Rafael. “Six hours ago.” Anim na oras. Habang kami ay nagse-set up dito, may mga taong nag-uusap tungkol sa anak ko na parang isa siyang produkto. Pinikit ko ang mga mata ko sandali. “May pangalan ba?” tanong ko. “Walang real name. Pero may descriptor.”

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

Philippines, is it? Tumingin si Rhett sa kanya kaya nama’y ngumiti lang siya rito at humugot ng malalim na hininga. “Tintanong kasi nila kung saan ipadidiwang ang kaarawan nila. Sinabi kong sa Pinas.” He nodded his head and kissed the top of Rora’s head. “Yes, baby. We’re going to the Philippines to celebrate your birthday.” “Comment appelle-t-on la langue parlée aux Philippines, papa?” muling tanong ng bata. [translation: What do you call the language spoken in the Philippines, Daddy?]