Phone Ringing Tone Novels & Stories

Madalas kasi niya itong nakakasabay kapag lunch break kaya kahit paano ay naging magkaibigan na rin sila. Bakit naman ngayon pa ito tumawag? Kaagad niyang pinatay ang kanyang phone ngunit narinig na iyon ng mga lalaki kaya nagpalinga-linga ang mga ito para hanapin kung saan nanggagaling ang ringing tone na iyon.

Jael: Sabihin mo reservation for Elmore Sandoval, hahatid ka nila dito. Maximillian Elkayne: Okie! Thank youuuu <33 In-off ko na ang cellphone ko at pinasok na sa bulsa kaso lang may bigla uling tumunog na para naman sa tawag. Kukunin ko sana ito ulit ngunit hindi iyon ang ring tone ko. Napa tingin ako sa cellphone na nasa table. Low volume lang yung ring tone pero siguradong sapat na 'yon para malaman na may tumatawag sakanya.

“Hindi mo man lang itatangi?” Binuksan ko ang aking bibig para magsalita ngunit ang tunog na narinig ko ay hindi ang tunog ng aking boses kundi ang aking ringtone. Kung ito ang mother fucking blackmailer, handang-handa na akong magbigay ng sarili kong banta. Inilagay ko ang telepono sa aking kaliwang tainga, ang boses na narinig ko ay isang pamilyar na boses, napakapamilyar.

O dapat niya bang suntukin si Marcus. Pero bago pa man siya makapag-isip, bigla nag-ring ang cellphone niya. Dahil sa lakas ng tono, muntik na niya itong iba­to. “Hello…?” Isang galit na galit na sigaw ang sumalubong sa kanya.

Inilagay niya ito sa kanyang tainga nang may kaba at ang una niyang narinig ay ang malakas at hindi komportableng sigaw ng isang sanggol. "Bakit ngayon ka lang tumawag?! Ginising siya ng ringtone ko, at nagsisimula na siyang matulog! Ngayon hindi na rin magpapahinga si Amelia!” Galit na sagot ng lalaki sa kabilang dulo ng telepono.

“And pull every private agreement between them and what company? Valterra?” “Right away.” Habang nagpapatuloy kami, may maliit na ingay sa phone ko — isang unknown number, pero may kilalang voice-coded ringtone ko. Hindi ko pinansin agad. Baka isa lang investor. Pero tumunog ulit, at ang awitin ng ringtones ay parang buntong-hininga: basta huwagkang sa kanya. Hindi ako nagkamali. Si Rowan.

Hindi ito nagbabago ng ringtone. Unti-unti akong napalingon, nakita ko sa screen ng phone ko na sinagot na niya ang tawag. “Busy ako. Mamaya na.” sabi nito sa kabilang linya at agad na binaba ang tawag. Parehong boses, parehong tono, parehong lalaki. Nanghina ang mga tuhod ko ng makita ko si Adrian hindi kalayuan sakin.

Minsan-minsan, bahagyang kumikilos ang maliit niyang paa. The gentle sound of a ringtone chimed in the bedroom. It was as soothing as a breeze through wind chimes on a wooden porch after a rainstorm, filling the room with a calming resonance. But for Logan, the sound was oddly hypnotic, like a mermaid's song luring him closer.

Lampas hatinggabi na nang matapos niya ang lahat ng pagbabago at maipadala ang script sa director. Pagod na pagod mula sa sunod-sunod na gabing kulang sa tulog, balak sana niyang bumawi ng pahinga kinabukasan. Ngunit bago pa mag-alas nuwebe ng umaga, isang matinis at paulit-ulit na ringtone ang gumising sa kanya. Pikit pa ang mga mata, kinapa niya ang phone at agad itong sinagot, hindi man lang tinitingnan kung sino ang tumatawag.

Habang tinitignan ko yung files ay biglang tumunog ang cellphone ni Ninong. (Putang-inamo! Putang-inamo! Pu-pu-pu-pu-putang-ina mo! Putang-inamo! puta–) naputol ang ringtone nang patayin iyon ni Ninong Jonas. Napahagalpak ako ng tawa. “Ano ba ‘yang ringtone mo Ninong?! Eh kaya ka naman pala laging masungit eh natutulog ka pa pinagmumumura ka na ng ringtone mo!”