Pleadingly Novels & Stories

At agad na sumikip ng aking dibdib nang maramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan. "Let's stop crying, please..." I pleaded, because I couldn't bear to see her like this, I couldn't take it and it's hurting me so much. "We can talk about this. Just please stop crying already. I will listen to everything you will say, and I'm willing to take your beating if you want to throw all your frustrations and anger at me..."

declined my need of help. Pumikit ako. I feel like I am dying because of this pain. Sobrang sakit na ng buong katawan ko. Ni hindi ko nga alam kung may nangyayari na bang hindi maganda sa katawan ko o ano. I don't know if I am already bleeding or worse, I am losing her. I am losing my child. If I ever wake up after this, I would really call that as a miracle. A damn helpless miracle...

oh god! "I.. I will make it up to you, p-please just don't.. don't hate me."I pleaded. Napaluhod ako dahil sa panghihina ng tuhod ko. I felt so drained. I looked up at my son my eyes became blurry because of too much tears.

Ramdam niya kung paano bumaba ang tingin ni Paul roon sa kwintas, kung paano lumambot ang panga nito habang tila nilulunok ang sakit. His Adam’s apple moved slowly, like each breath was a battle between pride and heartbreak. For a moment, umigting na ang panga ni Paul, like he wanted to speak, to beg her not to do it. But words failed him. All he could do was stare, habang lumalalim na ang paghinga niya habang nagtitimpi na magalit. He sighed and immediately turned around. “Itago mo yan,” mahinang sambit ni Paul, halos hindi marinig pero ramdam ang bigat ng bawat salita. The tone of his voice carried a weight of pleading and surrender, like he was asking her to keep at least a piece of him.

Napakadamot naman magbigay ng mahabang bakasyon, sa loob-loob ko. Napanguso akong kumalas sa pagkakayap sa kanya. Ito ang paraan ko sa pagreklamo, ang sumimangot sa harapan niya. Tinawanan lang niya lang ako sa inakto ko. Ang tawa niya ay nagbigay iyon ng saya sa puso ko. Kahit papaano napasaya ko siya at masaya akong makita ko siyang masaya. Nabubuhayan ang loob ko upang mabuhay pa ng matagal. Dahil siya na lang ang natira sa akin at hindi ko kakayanin kung mawala pa ito sa buhay ko. “One month...please!” I pleaded, still frowning. Napangiting umiling-iling ito sa akin.

Kita ko sa kumikislap niyang mga mata ang kagustuhan na maangkin ako. "Please don't marry my friend," sobrang hina na sabi niya. Nag-init ng husto ang dulo ng aking tainga. How can he show me that lewd expression while pleading? Ang daya niya. Hindi pa siya nakontento sa ginagawa niya sa pagkababae ko't umaakto siya ng ganito sa harap ko.

Ramdam na ramdam ko ang tigas niya. Parang hindi mabali baling poste. Kahit anong unos. "P-please, put in!" I'm pleading. Nasasabik na akp. Gustong gusto ko na siyang maramdaman. He smirked as he continuesly grinding are private parts. Shit. Shit. Mas lalong nakakapang-init ang lagkit na nagmumula sa akin. He's really a jerk. He loves watching me pleading... Being tortured.

fucking hell! Naramdaman ko ang mainit na kamay ni tita na humaplos muli sa aking magkasalikop na kamay.,natuon ang mga mata ko sa mga kamay niyang humahaplos sa akin. "just make him the happiest man iha until he get finally rest am begging you and i will take it as my credit from you please!" she plead.. Damn how can i resist a mother like tita who's willing to plead just for his son happiness.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Pleading. Iana was on her knees habang nakalahad sa harap ko ang kumikinang na gintong singsing na may malaking mamahaling bato. Bumakas ang takot at pagkabigo sa mga namamasa at namumula niya nang mga mata nang ilang minuto na ay wala pang lumalabas na sagot mula sa akin. I love her but i think.......... I think.......i still love Caitlin.. Damn it!