Novel & Cerita Please Observe Silence

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

Alam ko naman na namumula na ako lalo at ramdam ko na ang init ng muo kong mukha. “Silence means yes. Mukhang kailangan ko ng maghanda para sa panibagong apo nito,” panunukso niya sa akin. Sukat sa narinig kong ‘yon, binaba ko ang aking palasd na nakatakip sa aking mukha. Napasimangot ako pero hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

Mabilis niyang pinag- isipan ang mga bagay- bagay. Anong pamilyar na senaryo! Malakas niyang kausap si Sebastian, ngunit hindi siya nito narinig! Agad niyang tinignan ang phone niya para tignan ang tawag. Napansin niyang naka- on ang mute button. Hindi niya sinasadyang napindot ang mute button. Napabuntong hininga siya at nagpatuloy sa pakikipag- usap na parang may gustong patunayan, sigaw niya, "Sebastian! Sebastian! Naririnig mo ba ako?"

bulong ko, sinusubukang panatilihin ang katahimikan ng lugar. Hindi siya sumagot. Itinaas lang niya ang kaniyang hintuturo sa tapat ng kaniyang labi, hudyat na tumahimik ako. Pagkatapos ay itinuro niya ang karatula sa pader: Silence Please.

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

Ang awkward ng ngiti niya, yung tipong ang taray-taray niyang tignan kanina habang nagtuturo pero kung makangiti sa akin ngayon ay sobrang wagas. She beamed. "Ano 'yon Pamangkin? Sabihin mo lang!" Tumango ako. "Silentium!" Suddenly, Maestro creates a rectangular pale blue soundproof field to surround the whole room. A Salitang Salamangka allows users to prevent any sound coming from within their vicinity.

Hindi niya alam kung ano ba ang dapat niya isagot dito o kung tama lang ba talaga na sagutin niya ito. Napaiwas siya ng tingin dito at hindi na ito sinagot pa. Ayaw niyang sagutin ito dahil baka mas lalo lamang gumulo ang sitwasyon nila. Baka lalo lamang siya nitong pahirapan kapag sinabi na oo, na Hindi na lamang siya na in love dito kundi natutunan niya na rin kung paano na ito mahalin. "So silence means yes I think right?" Narinig niyang tanong nito ngunit hindi niya ito tiningnan at nanatili lamang na sa ibang direksyon siya nakatingin.

Kahit sa dilim makukuhanan mo ng malinaw ang isang bagay o ang nangyayari. Clinick ko ang camera icon at sinunod ko namang I click ang video. Mabuti nalang parati itong naka silent kaya wala na aking naging problema. Naririnig ko pa ang malalandi nilang bungingisan at saka ko itinapat ang camera ng cellphone ko sa kanila. Hindi naman nila nararamadman ang presensya ko dahil sa may dulong part ako ng cubicle.