Poem About New Normal Novels & Stories

paki-usap ko sa mga ito. Sinakay nila ako sa isang kotse bago ako tuluyang nawalan ng malay. They said, losing someone is just normal for us and there's a big reason behind of that. Pero hindi ako naniniwala na normal lang iyon. Hindi iyon normal. We shouldn't lose someone because it's normal... but because we are unfortunate.

bati ko habang papalapit. He looked up and smiled, patting the space beside him. “Couldn’t sleep longer. My body’s used to waking up before sunrise.” Umupo ako sa tabi niya, pinagmamasdan ang mahinhing alon sa di kalayuan. For a while, tahimik lang kaming dalawa. He strummed a slow tune—melancholic, but peaceful. “New year,” bulong ko. “Doesn’t feel real yet.” “It will, eventually,” sagot niya. “A year full of changes.”

Kung hindi lang sana ako lumabas noong araw na iyo ay sana buo pa kami ngayon. Hindi ko maiwasang magalit sa driver ng sasakyan at higit sa lahat sa sarili ko. Sa kagustuhan kong maging normal ay marami akong naperwisyo. Sana namatay na lang ako. Ngayon ko naisip na habang nabubuhay ako ay mahihirapan lang si inay. Wala naman akong naitutulong sa kanya. Umiiyak ako at hindi ko alam kung nakikita ni inay iyon. Pero paano ko nga ba pipigilan ang sarili ko? Kung naging normal lang siguro ako ay hindi ko nahihirapan ang tao sa paligid ko.

The situation was surreal, terrifying, and yet… strangely exhilarating. Gosh, someone answer me, normal pa ba 'to?

Kung noon ay hindi ko alam kung paano kikilos sa harapan niya, ngayon ay parang naging normal na lamang ang lahat sa amin. Naging normal na ang sabay naming pagkain ng almusal tuwing umaga. Ang sabay naming pagpasok at pag-uwi araw-araw. Ang paghihintayan namin kapag may isa sa amin na kailangang mag-overtime sa opisina. Maging ang simpleng pagtatanong kung nakakain na ba ako o kung pagod ba ako ay naging bahagi na rin ng araw-araw naming routine.

seryoso niyang tanong. Tumingin ako sa kanya, sa asawa kong Chairman pero ngayon ay mukhang ordinaryong lalaki lang na naghahanap ng kasagutan. "Normal is subjective, Dante. Para sa atin, baka ang normal ay 'yung walang humahabol sa atin. 'Yung nakakakain tayo nang sabay-sabay nang hindi tinitignan 'yung pintuan tuwing may kumatok. If that’s the case, then yes, we can be normal."

Mimi said at pareho nila akong inilalayan dahil nangangatog pa rin ang aking mga tuhod. Am I not a normal person? ***

Nagtimpla siya ng isang tasa ng kape, ang aroma ay pumupuno sa hangin ng isang nakakaaliw na pakiramdam ng normalidad. Ngunit ang normalidad ay isang panlilinlang, isang manipis na pantakip na hindi maitago ang pinagbabatayan na tensyon, ang hindi sinasabi na mga pagkabalisa, ang tumatagal na mga pag-aalinlangan. Nag-iisa siya, ngunit hindi siya nag-iisa. Ang presensya ni Damon, kahit na sa kanyang kawalan, ay isang patuloy na paalala ng kanilang ibinahaging nakaraan, ang kanilang basag na kasalukuyan, ang kanilang hindi tiyak na hinaharap.

Dahil wala na siyang itinatago. At ako rin. "Hindi ko alam kung paano maging normal." Lumabas iyon bago ko napigilan. Sandaling natigilan siya. Pagkatapos ay humarap sa akin. "Normal?" Tumango ako. "People heal." Tahimik siya. "People move on." Mas lalo siyang tumahimik. "People survive things and become better." Napatawa ako nang mahina. Mapait.

I must fight because I knew I was in the cryptic part of my journey and I was sure that there was a light waiting for me at the edge and that light will explicate to me how good it is to live. Ilang buwan na ang nakakalipas... lumipas ang pasko at bagong taon but my new life cycle routine didn't change. I was so sad for Christmas and New Year because I was just locked in my room because I felt like anyone could hurt and abuse me. I just found myself waking up with a nightmares, spacing out, and shouting when the sound that I hated the most attack my ears.