Poem About New Normal Novels & Stories

Mahina akong natawa, at palagi namang ganito ang scenario na ako na naman ang muling nahuli sa amin. Simple lang ako ngumiti nang maramdaman ang tahimik ng paligid. This feels peaceful but sad at the same time. Peaceful because no one can enter your life and sad because you're just you, and no one can understand you. But for the sake of peace of mind, I would rather stay in that ideal kind of life. Well, I wished I can pick, but there's nothing I can do because here I am.

"Mahirap makihalubilo sa mundo ng mga normal. Normal mag-isip, kumilos at magsalita. Normal na pagkatao, normal na pakiramdam. pero ano ba ang pagiging normal? Ito ba ay kapag nakasunod ka sa standard ng isang society o ng isang batas? Ang pagiging normal ba ay ang nakakaramdam ng lungkot o saya, ng pagmamahal at pagkagalit? O ang pagiging normal ba ay ang kakayahan mong kontrolin ang pakiramdam mo sa mga bagay na dumadaan sa harapan mo?" "Hindi man ako normal sa paningin ng karamihan ngunit normal akong pinakitunguhan ng karamihan. Minahal, tinanggap at niyakap nila ako sa kanilang mundo. Kayo ito, na yumakap sa lahat ng pagkakamali ko at sa lahat ng kaibahan ko. Kayo ito, na tumulong upang

Sa labas, puro ilaw lang ng emergency lamps. “It’s quiet,” sabi niya, halos bulong. “You say that like it’s a bad thing.” “It is. This city doesn’t stop.” “Maybe it deserves a break.” “Maybe.” Umupo ako sa sahig, nilagay ‘yung tsaa sa tabi ko. “Do you ever miss normal things?” “Like what?” “Bad coffee. Cheap food. ‘Yung mga taong nagtatanong ng ‘how are you’ at hindi ‘where’s the report?’”

Pero kung talaga ngang aalis siya sooner or later, mas gusto ko nang sulitin iyon kesa malungkot sa bagay na hindi pa naman dumarating. Kagaya ng nag daang mga araw ay mag kasama naming ginawa ang lahat ng gawain sa sa bahay at maging sa farm. Tama si mang Nolan... Kung hahayaan ko lang ang ibang tao muli sa buhay ko ay magiging masaya ulit ako. Hindi ko man mabalik sa normal ang buhay ko, well it's a start para sa bagong normal na pwede kong ipamuhay.

At sa sandaling iyon, lahat ng sakit, lahat ng pagod, lahat ng takot na inipon ko sa loob ng maraming buwan ay parang nagkaroon ng saysay. Ito pala ang dulo ng paghihintay. Umupo ako nang bahagya, maingat na maingat, ramdam pa rin ang bigat sa katawan ko, ang kirot na hindi pa tuluyang nawawala. Normal lang daw iyon, sabi ng nurse kagabi. Normal ang pagod. Normal ang luha. Normal ang pakiramdam na parang naubos ka at sabay-sabay ding napuno.

Pero hindi ko pa rin magawang ikalma iyong kumakalabit sa kan'ya. "Ang payapa ng paligid, ang tahimik at ang presko ng hangin. Ang sarap sa pakiramdam, lalo na at kasama kita," mahina niyang saad habang nakatingala sa kalangitan. Napatingala na lang din ako at napabuntong-hininga. Kasabay ang pagyapos sa kan'ya. "Huwag kang mag-aalala, Vi, simula bukas magiging mapayapa na rin ang buhay natin. Gagawin ko ang lahat mabalik lang sa normal ang buhay natin."

Masyadong tahimik. Hindi ako nagsalita, pero ramdam niyang may duda ako. “Standard protocol,” sabi niya, hindi inaalis ang tingin sa daan. “Mas mabuting may kasunod kaysa may nag-aabang.” Tumango ako, hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o kabahan. Sa mundo niya, ang ‘normal’ ay laging may kasamang panganib. --- Pagdating namin sa mall, agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin. Parang biglang natahimik ang paligid sa pagdating namin.

tanging tugon niya sa aking sinabi. "Tayong dalawa," sagot ko. At sa sandaling iyon, kahit na may mga panganib pa sa paligid, alam kong sa bawat araw, mas lumalapit kami sa muling pagbabalik sa isang normal na buhay. At iyon ang pinakamahalaga—ang manatiling buo at ligtas, handang harapin ang anumang hamon ng buhay na ito.

Nawa'y palagi mo kaming gabayan. Hindi ko rin maiwasang maiyak at maging emosyonal dahil sa nararanasang gulo sa buhay naming mag-ama. Minsan pa nga'y iniisip kong sana ay bangungot lamang ang lahat ng ito. Na isang araw ay magigising akong normal lamang ang lahat.

Mas gusto kong magtrabaho na lamang kaysa ang manatili sa loob ng apat na sulok ng silid na ito. "Mga ilang araw pa siguro bago bumalik sa normal ang paningin mo. Ngunit huwag kang mag-alala dahil hindi ka naman mananatiling ganyan habang-buhay," sagot niya sa tanong ko. Hindi ko sinagot ang sinabi niya at nanatiling tikomang aking bibig. Hindi ko kasi alam kung ano ang aking sasabihin. Sa unang pagkakataon ay nawalan ako ng sasabihin sa kanyang harapan na kahit minsan ay hindi pa nangyari. Naninibago na talaga ako ngayon sa aking sarili. "Naiinip ka na ba rito? Gusto mo bang lumabas at mamasyal sa labas?" tanong ni Desmon nang hindi pa rin ako umiimik.