Poem About New Normal นิยาย & เรื่องราว

I hugged myself as I entered. Pagkapasok ko ng silid ay dumiretso ako sa may lamesa at hinila ang upuan para umupo. Inilabas ko ang aking anti-radiation glasses at sinimulang magtipa sa aking phone na nasa ibabaw lang din ng lamesa. Haiku 27 My world fell apart In the most painful farewell From the man I love Haiku 28 Ain't a kid no more Goodbye to past memories

Estado pa lang ng buhay naming ay napakalayo na, siya nasa kalangitan habang ako ay nasa lupa at nakatingala lamang sa kaniya. Makatulog na nga dahil bukas ay magsisimula na ang bagong buhay ko na ang ordinary ay alam kong magiging extra ordinary na because of them. Para hindi na ako mag isip ng kung ano-ano pa sa sa sarili ko.

Parte na lang iyon ng nakaraan… masakit, pero tapos na. Kinabukasan, maaga siyang nagising. Isinuot niya ang simpleng damit at ngumiti sa salamin. “New life,” sabi niya sa sarili. “No more chains.” Habang palabas siya ng apartment, may kakaibang liwanag sa mga mata niya. Hindi na siya ang babaeng laging tumatakbo o nagtatago. Isa na siyang babaeng handang humarap sa mundo… walang galit, walang takot.

"Magsisimula tayo muli, bilang isang ordinaryong pamilya." Mas pinili niya ito. Ang pagiging isang simpleng mamamayan, malayo sa mga anino ng digmaan at sa bigat ng pagiging isang bayani. Ang kapayapaan na kanilang ipinaglaban ay hindi lamang para sa mundo, kundi para na rin sa kanilang mga sarili. Sa gabing iyon, sa gitna ng kanilang simpleng pamumuhay, naramdaman ni Brayan ang isang kapayapaan na hindi maibibigay ng anumang yaman o kapangyarihan. Ito ang kapayapaan ng isang normal na buhay, isang buhay na muli nilang pag-aaralan kung paano mamuhay, isang araw sa bawat pagkakataon. At para sa kanya, iyon ang pinakadakilang tagumpay sa lahat.

Hindi siya normal na inaakala ng iba. Kaya pala napakatahimik nitong tao. Kaya pala ang daling nawala ng nararamdaman niya kay Mia. May tinatagong rason pala lahat ng ito. -FLASHBACK- "Hindi normal si Brendon hija. Tulungan mo kami nagmamakaawa ako bilang ina niya." Nagulat ako sa sinabi nito. Hindi siya normal? Pero? Paano? "A-ano p-po ang ibig niyong s-sabihing hindi siya normal?" Nauutal kong tanong sa kanya. Litong-lito ang sa mga nalalaman ko. Nakaka-stress.

Sana ganito na lang palagi, tahimik, at maganda ang paligid. Napatingin ako sa kalangitan. Napangiti ako ng mapait nang makitang makulimlim ang langit. Walang nagbago simula noong magsimulang kumalat ang virus. Pati kalangitan ay nadamay na rin. Unti-unti na itong dumidilim. Maybe we can't really avoid the changes in this world, it is part of humanity. The only thing we can do is accept those changes.

Mabilis kong sabi, tinitigan niya akong mabuti. "Gusto kong maalala mo muna lahat, before coming back to me. I don't like my hopes to be high, kasi possible na hindi mo na maalala 'yon at baka kasabay no'n—" Pinutol ko ang sasabihin. "Let's just be normal, let's not sleep hugging each other like couples. It's uncomfortable for you, and so it is for me." I cleared my throat at pick up another pack of banana milk.

At sa sandaling yon, hindi takot ang kaharap namin at mas lalong hindi panibagong trauma, kundi bagong simula, isang liwanag, isang kinabukasan. At sa gitna ng katahimikan at pagbabalik sa normal na buhay, hindi pa dito nagtatapos ang aming kwento.

Nagkatawanan silang tatlo, at sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggong kaguluhan, naramdaman ni Cressida na normal ulit ang mundo niya. Habang nagkukwentuhan sa veranda, nagsimula ang mahina at malamig na hangin ng gabi. May halakhakan, may banayad na usapan, at sa gitna ng lahat ng iyon—si Cressida, nakatingin sa dalawang taong nagbigay liwanag sa kanya nitong mga panahong madilim. Pinagmasdan niya ang dagat, sumimsim ng alak, at mahina niyang bulong sa sarili. “Maybe life is finally being kind again.”

‎Panalo kami sa gabing ito. ‎Pero hindi pa tapos ang laban. ‎At habang papalayo kami sa dilim— ‎may bagong liwanag na sumabay sa amin. ‎Tahimik. ‎Simple. ‎Pero totoo. ‎At ngayon— ‎hindi lang kami lumalaban para mabuhay. ‎Lumalaban na kami— ‎para sa isa’t isa. Hindi pa kami nakakalayo nang— BRRROOOOM!