Poem About New Normal Novels & Stories

milagro nalang talaga hindi iyon na tuloy dahil na raid sila tatay noon, Yung pinilit ako ni tatay lumabas sa pinto ng aking kwarto kasama si nanay , iyon ang araw na nagpabago sa buhay ko, My world was so dismal that everything was repeating itself that I didn't want to view it any longer! But I can't stop it, no matter how many times I try. But I noticed some light in my black world, and it was so warm and welcome, as if it were saying, "At long last, I'm safe," and as I reached for that tiny light, it burst, and my dark place gained light for the first time.

A normal girl. Pakiramdam sa lugar na ito naramdaman ko ang pagiging normal at the same time, kakaiba parin. Sa lumang tirahan namin kakaiba ako dahil sa itsura ko, ngayon naman ay kakaiba pa rin ako dahil wala akong abilidad na gaya nila. Patuloy na lang ba ako magiging kaka-iba sa paningin ng mga tao? Where do I really belong? In a place with normal people or here where me and my family are the only normal?

“Hindi ko alam kung paano magiging normal.” Ngumiti si Aurora, pagod ngunit buo. “Hindi naman natin hinabol ang normal. Pinili natin ang totoo.” Nagtagpo ang mga kamay nila—mahigpit, parang pangakong hindi na kailangang bigkasin. Sa likod nila, may mga sugat na hindi agad maghihilom. Sa unahan, may landas na hindi malinaw. Ngunit sa pagitan ng dilim at liwanag, pinili nilang manatili—kasama, buo, at handang harapin ang anumang aninong magbabalik, basta’t hawak nila ang isa’t isa.

O baka nang maramdaman kong humupa ang kaba sa dibdib ko at napalitan ng isang kakaibang katahimikan—hindi yung katahimikang may takot, kundi yung uri ng katahimikan na may napiling ipagpatuloy ang buhay kahit magulo ang paligid. Hindi namin hinayaang sirain ng mga tanong ang araw na ito. Parang may hindi sinabing kasunduan ang lahat sa loob ng bahay... tapos na ang eksenang iyon. Kung babalik man ang mundo sa labas, haharapin iyon mamaya. Pero ngayon, andito kami. Sa maliit na bahay. Sa payak na umaga. Sa araw na puwedeng maging normal kung gugustuhin.

Tumingin ako pabalik sa pinto, nanliit ang mata kasi hindi parin nasagot kung bakit nandoon siya at walang pake iyong mga dean—tila isang normal na bagay lamang iyon. Ipinilig ko ang aking ulo. Wala na akong pakialam doon. Hindi ko na dapat iniisip iyon. Ang iisipin ko na lang ay magkaroon ako ng payapa na buhay sa taong ito. Walang gulo o kahit anong eskandalo gaya ng mga nagdaang taon.

“Kapag ginawa mo ‘to, hindi na ito tulad ng dati.” “Oo.” “Walang rules.” “Oo.” “Walang safety net.” “Oo.” Napatingin siya sa akin. “At walang kasiguraduhan na makakabalik ka sa normal.” Tahimik ako sandali. “At kailan ba naging normal?” sagot ko. Hindi iyon biro. Hindi rin iyon drama. Katotohanan iyon. Tahimik ulit ang kwarto.

Walang awa. Hindi ko na naramdaman ang sakit, ang pagod, o ang takot. Ang alam ko lang, kailangan kong makarating sa loob. Hanggang sa makarating ako sa pintuan. Naririnig ko ang musika. Ang tawanan. Ang masasayang usapan. Para bang isang normal na selebrasyon. Para bang walang nangyaring masama. Napahigpit ang hawak ko sa dagger.

Walang salita — puro tibok lang ng puso at bigat ng hangin sa pagitan. Sa dulo ng kalsada, nakasilip ang unang liwanag ng araw. At habang tumatakbo ang makina, naramdaman kong parang ito na ulit ang simula ng katapusan. A new war. A new storm. Pero ngayong magkasama kami, alam kong kahit gaano karaming dilim ang bumalik… This time, we won’t run. This time, we fight as one.

"Ito na iyong pinakamatinong state ng pag-iisip ko. Tuwing normal ang lahat sa akin." "Exactly. Kaya ayaw kitang kausap na normal ka dahil hindi ako natutuwa. Kung hindi lang tayo magba-back to normal bukas, eh... hindi kita bibigyan ng mga gamot at iuuwi rito." "Pero... salamat..."

Hindi niya alam kung buhay pa ba ang pagmamahal o tuluyan nang nilamon ng kawalan. At ngayon, humuhupa na ang pandemya. Muling bumabalik ang buhay sa normal. Wala nang curfew. Malaya nang makalabas ang mga bata. Bukas na muli ang mga simbahan at parke. Ang mundo na minsang naging mapangilabot at mapait, ay tila muling nabubuhay sa kulay. Sa simpleng sala ng bahay ni Cherry, masaya ang tatlong bata na naglalaro ng building blocks.