Poem About Respect Novels & Stories

I never felt so unwanted in my whole life until he made me feel it. "You don't know how much respect I have for you right now, so don't ever questioned me again. Ngayon, kong nirerespeto mo talaga ako bilang hari, susundin mo ang utos ko." I snorted. How could he confidently say that he is respecting me when it was very clear that what he wanted me to do makes me loss the remaining respect I have to myself? If respecting me; means taking away my dignity, then I don't need it. He can saved it all to his self.

Ilang ulit din naman iyong sumagi sa isipan ko noon eh pero hindi ko alam kung bakit wala akong takot na nararamdaman para sa kanila. Tumayo na sila para magbigay galang sa mga bagong dating samantalang ako at si Percy ay nanatiling nakaupo. Hindi ko hinayaan ang kambal ko na makitayo rin at magbigay galang hangga't hindi pa nila nabibigyan linaw ang lahat. Sounds rude but I only give my respect to those who are worth to be respected. Kapag napatunayan kong wala silang kasalanan sa pagkamatay ng parents ko, doon ko pa lang sila yuyukuan ulit.

May kalakip na maliit na note sa ilalim: "For your next chapter. Keep writing it bravely. – S." Napangiti siya. Napaiyak din. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gratitude. Dahil kahit pa magkahiwalay ang landas nila, hindi mabubura ang respeto at damdaming naipundar sa pagitan nila. ---

Ramdam na ramdam ko. “Hindi mo naiintindihan kung gaano kahirap mag-earn ng respeto sa mga taong ‘yon,” sabi niya. “Isang pagkakamali lang, and they’ll eat you alive.” Napatawa ako ng mapait. “And yet ako, kahit hindi nila kilala, nakuha ko ang respeto nila sa isang comment lang. Hindi ba ‘yon eye-opener?” Tahimik.

I chuckled. "Pathetic?" He scoffed. "Ano bang natapos mo?" I stood up at tinaasan siya ng kilay. "Isang maid pero hindi katulad mo, marunong akong rumespeto. It doesn't need education to learn respect. Educated nga pero hindi well-mannered." He's looking at me like he's gonna kill me. Mukhang konti nalang talaga ay sasabunutan na niya ako. Well guess what, it never made me budge.

dikdikan niyang sabi sakin. Kung malapit lang siya baka nasampal ko na siya. "Wala naman akong pake kung di mo ako tawaging ate, hindi naman doon binabase ang respeto e, matagal ka ng walang respeto, hindi lang sakin pati na sa sarili mo!" Insulto ko rito.

“Wow. Miracles do happen.” Ashley sipped her coffee. “You know what’s even crazier?” “What?” “I think she respects me now.” Des’s eyes widened. “Yung dating dragon lady?” “Yup.” Des smirked. “Well, look at you. Corporate tamer. Should I start calling you Ashley the Boss Whisperer?” Ashley laughed, genuinely this time. The stress hadn’t disappeared, but something inside her shifted. She realized that respect isn’t always handed—it’s earned in quiet moments, through courage and confrontation, one difficult conversation at a time.

Ang bagay na iyon ang importante sa'kin. I'll give him time. Respect begets respect. Ika nga nang marami.

At bilang asawa ni Sebastian, tungkulin ko ring ipagtanggol ang pangalang iyon. At higit sa lahat, may respeto na ako sa sarili ko. Respetong hindi ko alam na nawala pala sa akin hanggang sa makuha ko ulit ito. Hindi ko alam na posible palang mawala ang respeto sa sarili nang hindi mo namamalayan. Hindi ko alam na posible palang makuha ulit iyon sa pamamagitan ng pagtayo para sa sarili mo. Tumingin ako kay Leona. Diretso sa mata. Hindi ako kumurap. Hindi ako umiwas. Hindi ako natakot.

Wala na akong pakialam kung matawag man akong bastos at walang modo ng mga taong nakakakita sa nangyayari ngayon. After all, people will always choose to think what they want to think of. Even if I act like a saint here and just weep, they will still think ill of me. I could never change that. “Wala ka talagang respeto--” “Dahil sa ginagawa mo, Pa, talagang mawawalan ako ng respeto sa inyo! Kamamatay lang ni Mama, hindi ba? Baka nga nandito lang siya at pinapanood ka na kasama ang malandi mong kabit!” sabi ko nang hindi inaalis ang tingin sa kaniya.