Poem About Valuing Yourself 소설 & 이야기

He made me feel like I was worth more than all the diamonds and gold in the store. Being with him made me realize that true worth isn't about how much money you have or how flashy you look. It's about how someone sees the real you, underneath all the glitz and glam. So, thanks to him, I learned to see myself differently. I stopped feeling like a cheap imitation and started feeling like a valuable treasure, because to him, I was priceless.

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

Huminto siya sandali at ngumiti nang mapait ngunit puno ng pag-unawa. “Ngunit ngayon, habang hawak mo ako nang ganito, naiintindihan ko na ang pag-iwan ay hindi ang katapusan. Ito ay naging simula ng mas malalim na pagkilala sa ating sarili. Ang paglayo mo ay nagturo sa akin kung paano tumayo sa sariling mga paa, kung paano pahalagahan ang aking sariling halaga, at kung paano maghintay nang may pananalig. At para sa iyo… ang panahong wala ako ay nagturo sa iyo kung gaano kahalaga ang isang bagay o tao kapag ito ay wala na sa iyong paningin.”

“This isn't a place for you.” Tumalikod si Chloe at sa kanyang pag-alis ay nabunggo niya si Ezekiel na kakapasok lamang. Sandali itong huminto, parang naghahanap ng kakampi ngunit isang malamig na tingin lamang ang ibinigay nito. “Miss Trinidad.” Mababa ang kanyang tinig. “The most valuable thing about a person is knowing their own limitations.” Nanlaki ang mga mata ni Chloe.

Bukod sa magulang ko, hindi sa aabandunahin ko sila o kakalimutan, pero kung hahayaan ko ang sarili ko na makulong sa nakaraan ay hindi ako makakausad. I already free myself, to all of pain at possiblity na dati at inaasahan ko. Ayoko maging kabit, kinawawa na nga ako noon, tapos ngayon mangangabit pa ako. May awa at respeto pa akong natitira para sa sarili ko, and I know my worth. Kinuha ko ang wallet at susi ng kotse ko, bibili ako ng regalo para sa baliw ko na kaibigan. And I will make sure that this is the best night of her life.

My self is slightly light right now and I know I can manage to walk and comfort my self. I informed Belle where I'll go. I even see in her eyes she's hesitating but it's my life and choices. Alangan namang pagbawalan niya ako. When I arrived at the cafe, umorder ako ng isang slice ng cake at isang juice. Meron pa ngang mga staffs na nagpapapicture sa akin. Their approaches then made me think my own worth. I am known for the best cakes in the country, maraming humahanga sa akin kaya dapat may respeto rin ako sa sarili ko. I shouldn't let my past ruin me again.

“Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!” Just like Candelaria, I love conversations like this one, the kind that was uplifting. Being someone who’s passionate, I always believe in the beauty of one’s dream and determination to finish something and to achieve even the impossible. It doesn’t matter how you start. It does matter how and where you end.

Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan. Sa Q&A round, tinanong siya: "Ano ang pinakamahalagang natutunan mo sa iyong buhay?" Sumagot siya nang may kumpiyansa: "Ang pinakamahalagang natutunan ko ay ang hindi paglalagay ng halaga ng sarili sa opinyon ng iba. Ang tunay na halaga ng tao ay hindi nakasalalay sa kanyang panlabas na anyo, kundi sa kanyang puso at pananaw sa buhay."

Tumikhim ako. Oras na siguro para ipaglaban ko naman ang kung ano ang sa tingin ko ang dapat. Panahon na para ipaglaban ko ang mag-ama ko. Sawa na ako sa ganito. Dapat naman sigurong marinig nila ang boses ko. I realized after everything happened that I have to stop searching for validation from outside sources and start making a habit out of congratulating our self. We might not get the recognition that we all deserve but we shouldn’t let that convince us to put less effort into our pursuits.

Hindi ko kakayanin na kaharapin si Elijah na ganoon ang tingin niya. Hindi ibig sabihin ay sumusuko ako, ay mahina na ako. Alam ko lang kung paano ko pahalagahan ang sarili ko. If he only see me as a tool, then he doesn't deserve my affection. It's alright to be selfish, right? Sa pagkakataon na ito, ililigtas ko ang sarili ko. I don't want him to use me and will be discarded once he's done. I don't deserved to be trashed out. I don't deserve this kind if life.