Poem About Yourself Novels & Stories

Napayuko na lamang ako upang itago ang mukha tsaka pinanood na malaglag ang mga luha sa kamay. "Alam ko naman kung ano lang ako. Alam ko naman na hindi ako kagaya ng ibang babae na matataas ang confidence, magaganda at iyong siguradong karapat-dapat mahalin. You know what, I realized so many things and none of them is positive. Siguro kaya ganoon na lang ako kung iwanan dahil sa pag-iisip ko. I'm an overthinker and I can't do anything but to fight with myself," pahina nang pahina kong turan at pinagsiklop ang mga daliri tsaka pinunasan ang mga luha.

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

Hindi 'yan basta-basta darating para pahirapan ka, dumarating ang mga pagsubok na kinatatakutan natin upang tayo ay mas lalong tumatag. Marami rin akong inaayawan sa sarili. Sometimes I asked myself if am I worth it? Mahal ko ba ang sarili ko? But then I realized maybe the reason why you struggle with loving yourself is because you don't give yourself credit for the things you do as often as you should. Maybe it's because you think loving oneself is about grand gestures when it's actually about the little things. Maybe it’s about that one movie you watched alone because well, all your friends backed out the last moment but you really wanted to watch it. Maybe it’s about that new hairstyle yo

“Sa gitna ng luha, may liwanag pa rin Sa bawat sugat, may himig ng paghilom Tuloy ang awit, tuloy ang laban Hanggang sa huli, ako’y lalaban” Nilagay ko yung papel sa harap ko. Huminga ako nang malalim. Kahit mabagal, kahit mahirap, alam kong kaya ko. At habang tinutugtog ko yung chords ng bagong kanta ko, alam kong isa isa kong binubuo ulit ang sarili ko.

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, sa gitna ng mga lihim at banta, pinangako ko sa sarili ko—babaeng may puso ako, pero hindi ako marupok. Kung si Bastian ay multo ng nakaraan… Ako ang apoy ng kasalukuyan. At hindi ako papayag na mawala ang mundong pinaghirapan naming buuin.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.