Posesivo Novels & Stories

น้ำเสียงมารยาเอ่ยขึ้นพร้อมลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง “อือ ดีมาก ถ้าทำให้ฉันหายเหนื่อยได้ฉันมีรางวัลให้เธอโซเฟีย” เขาครางซ่านลูบไล้มือไปกับสะโพกกลมกลึงของหล่อนที่เคลื่อนไหวโยกเร่าเสียดสีเอ็นเนื้อร้อนของตน

“แค่นี้ก็จะร้องไห้ เดี๋ยเก็บเอง ” ลีโอส่ายหน้าน้อยๆ รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมุมปาก ก้าวเท้าเข้าไปหาก่อนก้มลงไปเก็บผลแอปเปิลขึ้นมาใส่รถเข็น มองสีหน้าโล่งอกของคนตรงหน้าที่ใช้มือปาดน้ำตาออกจากหางตาตัวเองป้อยๆ ด้วยความขบขันปนเอ็นดู

รอยยิ้มทรงเสน่ห์จุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อได้ฟังคำพูดที่แสดงออกถึงความเกรงอกเกรงใจ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยินดีและพร้อมเสมอหากสิ่งนั้นเป็นความต้องการของมาเรียส...ขึ้นเครื่องกันเถอะครับ นักบินของผมพร้อมแล้ว”

้หันมาสนใจนาง จนกระทั่งรองแม่ทัพนามว่าหวูอิงร้องหาหญิงสาวมารับใช้ คนผู้นี้นิสัยโมโหร้ายหยาบช้า สันดานสกปรกแก้ไม่หายเพราะเดิมเคยทำแต่เรื่องชั่วช้ามาก่อน ดังนั้นจึงปฏิบัติตัวต่อผู้อื่นอย่างโหดร้าย ใครขัดใจหรือทำงานไม่ได้เรื่องก็จะถูกฟาดด้วยตะบองเด็ดชีพในครั้งเดียว รวมทั้งมักจะกินเนื้อคนสดๆ เพื่อสร้างความยำเกรง

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

END THANK U SUPPORT

​

“โทษทีอร ส่งผิดน่ะ” “โอ้...หรา...” เธอถอนหายใจอย่างเอือมระอาก่อนจะกดส่งสติ๊กเกอร์ปวดหัวไป

Su Foam incredible looking at Shen Yi: "Why to me? In the end what happened? " Next Chapter