Novel & Cerita Protect Your Peace Quotes

protesta ko habang pinipigilan ang paghatak niya sa’kin. “Shh, just come here,” he says and traps my arms close to my body as he hugs me. “Stop moving for a second. This will be over sooner than you think.” Ako naman si tanga, naniwala naman ako. “What now?” tanong ko matapos ang halos isang minuto na walang imik. “Nothing. It’s what you want, right? Some peace and quiet. Hindi mo naman kailangan hanapin sa malayo ‘yun. It’s right here. Give yourself a break from all the worrying.”

Nasa veranda ako nang lapitan ako ni Alex ulit, ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi na awkward kundi parang pahinga mula sa ingay ng lahat. “After this,” sabi niya bigla, hindi tumitingin sa akin, “what do you want?” Napaisip ako. Hindi ko pa naisip iyon. Kasi palagi kong iniisip ang susunod na problema, ang susunod na laban. “I want peace,” sagot ko sa wakas, mahina pero totoo, “for them… for us.” Tumango siya. “I’ll make sure you get it,” sabi niya, diretso.

“Kung may nangyari bago ang aksidente.” “Lagi mong sinasabing…” “‘Huwag mong pilitin ang sarili mo.’” “Hinahayaan mo lang akong mabuhay nang walang alaala.” Lumalim ang kanyang paghinga. “Akala ko…” “…pinoprotektahan mo lang ako.” Napailing siya. “Pero ngayon…” “Tila may itinatago ka.” Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Hindi niya rin naman kailangang malaman ang mga ginagawa kong ito, as long as she’s safe, they’re safe, ayos na ayos na ako roon at saka pa lamang ako tuluyang mapananatag. Nasa loob lang ako ng sasakyan pero ang mga mata ko ay nakatutok sa buong paligid ng rest house na kitang kita ko lang naman. Halos ayaw ko na ngang pumikit sa takot na baka may makaligtaan ako. Ganito nga siguro kapag labis mo pang minamahal ang isang tao, that you will still protect the one you love kahit pa patago lang.

Hindi niya ito pinansin lalo at nakatingin sa kanya si Syete. "Okay, just don't stress yourself because of them. It's no good. Peace of mind is the safest place you can have, guard it." Ngumiti ito sa kanya. "Kuha lang ako juice," singit ni Princess. Tumayo ito at umalis.

Gumapang ang kilabot sa kanyang puso. “Madaming security sa paligid para siguraduhing ligtas tayo kaya wala kang dapat ipag-alala. Basta susunod ka sa mga paalala ko sa’yo. Isa ‘yan sa dahilan kaya hindi ko masabi sa’yo ang totoo. Mahirap mawalan ng peace of mind. Pero pangako ko sa’yo, aayusin ko lahat upang mabuhay tayo ng tahimik.”

Hinawakan ko ang kamay niya. “Zach, hindi mo kailangang kontrolin ang mundo para maprotektahan kami.” “Anong kailangan ko?” “Ang manatili.” Napatingin siya sa akin. “Manatiling mabuti. Manatiling maingat. Manatiling ikaw.” Sandali siyang natahimik. “Natakot ako kanina,” pag-amin niya. “Ako rin.” “Akala ko hindi ko na maririnig ang boses mo ulit.”

Ilang minuto rin kaming nanatiling nakakulong sa yakap ng isa’t isa na animo’y nag-iipon kami ng enerhiya. Sa simpleng bagay na ito ay sobra akong nasisiyahan. Ang komportable sa pakiramdam manatili sa mga yakap niya. Walang ilang, takot, pag-aalala— lahat ay pawang puno lamang ng proteksiyon at pag-ibig. Tunay na siya ang ginawang instrumento ng Diyos para makapag pahinga ako sa lahat ng problema rito sa mundo, kaya hindi ko alam kung papaano ako kapag muling nawala ang lahat ng ito sa akin.

protecting myself. Protecting my heart.

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.