Príncipe Novels & Stories

จักรพรรดิตอบเสียงเรียบหันมองน้องชายที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสามปี เจออีกทีน้องชายของเขาก็ตัวสูงเท่าไหล่ของอิษยาให้แล้ว “นี่พี่สะใภ้ผมเหรอ ไม่เห็นแนะนำให้รู้จักเลย” ราชาเอ่ยถามพี่ชายของเขา “ก็คงงั้น” “สวัสดีครับ ผมชื่อรามเป็นน้องพี่คิงครับ”

ไอ้ขาบบอก “ครับ” แม้ไม่อยากเชื่อว่าราชาแห่งบาปอย่างมิสเตอร์คอนแวนต์จะอกหักแต่เมื่อคิดและประมวลตามแล้วก็น่าจะจริง เพราะสภาพตอนนี้เหมือนหุ่นยนต์ก็มิปาน

“ฮ่าฮ่า” “คุณพ่ออย่าวิ่งเร็ว ๆ สิคะน้องปริมวิ่งหนีไม่ทัน” “พ่อวิ่งช้าที่สุดแล้วครับ”

เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเงียบไป ปราชญ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้านายหนุ่มรูปงาม รับรู้ถึงความไม่พอใจทั้งจากน้ำเสียงและสายตาคมกริบที่จ้องมา เขายอมรับเรื่องความฉลาดเป็นกรดของเลโอแต่เสียดายดันมาพลาดเพราะเรื่องของผู้หญิงคนนั้น หล่อนเด็กเกินไป ไม่ม ีสกุลรุนชาติ ไม่มีอะไรเหมาะสมคู่ควรกับเจ้านายหนุ่มของเขาเลยสักนิด

"pp.princeee_48 อ้าว! ในนี้เขียนว่าปริ้นซ์วะเจ๊ แต่ไม่เห็นหน้าอ่ะขอกดยอมรับคำขอเลยนะเจ๊" "อย่านะ!! / ว้าววโคตรหล่อเลยเจ๊! อีนัทคนนี้อยากได้จนมดลูกสั่นเลยอ่ะ" ฉันที่กำลังจะห้ามมันไม่ให้กดยอมรับแต่ก็คงจะไม่ทันแล้ว เพราะตอนนี้มันกำลังกดดูรูปผู้ชายคนที่ชื่อว่า 'ปริ้นซ์' คนนั้นอยู ่

พอร์ชเดินเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้นจนกระทั่งมาอยู่เบื้องหน้า ฝ่ามือใหญ่เอื้อมขึ้นมาเกลี่ยไรผมไปทัดใบหูให้หญิงสาว แล้วมือใหญ่กลับมาหยุดอยู่ที่แก้มของเธออีกครั้ง เขาใช้ยิ้มหัวแม่มือเขี่ยเบา ๆ พริ้มพราวมองใบหน้าหนุ่ม “คุณเรียกพริ้มว่าอะไร” “แม่พริ้มของพี่” ดวงตาสวยน้ ำตาเอ่อล้นยกมือเรียวขึ้นมากลุ่มมือใหญ่ที่อยู่ข้างแก้ม

จิ้งจอกขาวยกมุมปากขึ้นราวกับกำลังชมผลงานล้ำค่าชิ้นหนึ่ง ดวงตาสีขาวโพลนไร้รูม่านตาจับจ้องใบหน้าที่ขาวซีดราวหิมะขององค์หญิงอย่างไม่ปิดบังความหลงใหล องค์ชายใหญ่หรือราชาแห่งแดนปีศาจในยามนี้ยืนอยู่ไม่ไกล จิ้งจอกขาวคือปีศาจที่มารดาที่ล่วงลับของเขาไว้ใจที่สุด เมื่อไม่ก ี่วันก่อนวันนี้นางเดินเข้ามาเขาและพูดว่ามีวิธีจะให้น้องสาวของเขากลับมาอยู่ในร่างเดิม

__________________________ ปริ้นซ์ (Prince) ชื่อ-สกุล : ปรินทร วรเชษฐ์เมธากุล อาชีพ : นักศึกษา คณะวิศวกรรมศาสตร์ (วิศวะไฟฟ้า) ส่วนสูง : 188 cm น้ำหนัก : 60 kg นิสัย : หึง! หวง! โหด!! “หึ! คนอย่างผมเนี่ยนะจริงจัง ผมก็แค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของเล่นของผมก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายถ้าผมเบื่อก็แค่เปลี่ ยนของเล่นชิ้นใหม่”

ะนำพาไป ไม่ว่าเขาจะจับเธอให้หันซ้าย หันขวา หรือแม้แต่หันหลัง เรือนร่างงดงามก็พร้อมจะโบยบินไปพร้อมๆ กับเขา จนกายแกร่งกดกระหน่ำสาวสะโพกผายของเธอเข้าใกล้ พร้อมๆ กับส่งอัดตัวตนอันแข็งแกร่งของเขาเข้ามาอย่างแรง เมื่อนั้นบัวจึงได้ยินเสียงครวญครางด้วยความสุขสมของเขา พร้อมๆ กับเสียงค รางแว่วหวานของตัวเอง ที่ร่ำร้องเรียกหาแต่ชื่อของเขาไม่หยุด “บัวจ๋า... บัวมีความสุขมั้ยจ๊ะ”