Novel & Cerita Quote About Past Future And Present

"Ang nakaraan ay nakaraan na. Ang mahalaga ay ang ngayon." Habang pinagmamasdan ko sila, napagtanto kong hindi madaling ayusin ang sugat ng nakaraan, ngunit posible pa rin ang kapatawaran. Sa kabila ng tensyon, alam kong lahat kami ay naghahangad ng mas maayos na kinabukasan.

Pero hindi naniniwala si Noah, iniisip lsng nito na nagmamatigas lang siya. Tinatamad na siyang magpaliwanag ngayon. Ang mahalaga, aalis na siya sa loob ng dalawang araw, at ayaw na niyang magkaroon pa ng kahit anong gulo o hadlang. Nag-isip siya sandalit at simpleng sinabi, “Ang tao dapaty tumitingin sa future, hindi pwedeng laging nakakulong sa past, kundi paano ka makakausad sa buhay?”

Napakurap-kurap naman ang mata ko at kahit wala pa naman ay todo na ang kaba sa dibdib ko. "N-Nakakahiya..." mahinang usal ko. Napabuntong-hininga naman siya tsaka lumapit sa akin. "I'm so proud of you for being strong women. If something bothered you and it was your past... again." Alam niya kasi na 'yon ang kahinaan ko, ang past ko. "Just think that past never define what's you in the future. Okay?" Hinaplos niya ang ulo ko tsaka matamis ns ngumiti.

“Love hits so different. I’m scared.” Umismid lang siya at nagpatuloy sa paglalakad. Time to let go of the past and focus on the present to have a better future. Because that's what life is all about.

“Ni hindi nga niya ako binigyan ng second chance noon.” Parehong nanlaki ang mga mata naming dalawa ng kaibigan. Ito dahil sa kompirmasyon. Ako ay dahil sa pagkakamali. “Shoot! Sinasabi ko na nga ba at may hang-ups ka pa talaga sa past. Bruha, let go of the past! May rason kung bakit nakaraan na iyon. Focus in the present and look forward for the future.” “Kahit sa present, hindi rin ako makapag-focus.”

“Ikaw? Bakit ka takot sa nakaraan?” “Because I blame the past for who I am today. Nandoon ‘yung mga ala-ala na gusto kong kalimutan pero hindi ko magawa. The past is the cruelest thing for me. It’ll haunt me until I grow old. Or even until I die. But I’m also afraid of the future. I also hate the present. I don’t know.” “Parang sinabi mo na hindi mo gusto ang buhay mo,” nahimigan ko ang lungkot sa boses niya.

"I don't get the point kasi. Past must be buried in the past. Why would I talk about it? What will I gain?" "Tama ka naman, but maybe it depends on people—magkaka iba naman tayo ng perspective diba. Well, for me.. Like you said, it's all in the past, so madali na lang pag usapan. Make sense?" She leaned over, placing her elbows on the table as her fingers intertwined. "So.. You are saying move on ka na kay Margaux kasi ang dali na lang sayong pag usapan." That.. caught me off guard.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Makahulugan niyang saad sa kalagayan naming dalawa ngayon at ang nakaraan namin na parehong gustong kalimutan. Napalunok ako at unti-unting tumango, hinayaan silang ikulong ako sa mga bisig niya para bigyan ako ng mahigpit na yakap. Tama siya, dapat ay hayaan ko na ang nakaraan na manatiling nakaraan na lamang, wala ng dahilan para sirain ko ang ngayon at ang hinaharap dahil lang sa nangyari noon. I should move forward and make the present… a better version of me and my life.

Ngumiti ako at marahang hinaplos ang mukha niya. "Wala na tayong magagawa sa mga bagay na nangyari na. Hindi na natin ito mababago pa. What we can do now is learn from the past and move forward for the future. Life is a journey, Knight. There are obstacles and trials along the way and it's fine. It will help us grow stronger and be better version, not only as individual but also as parents now." I said calmly and he nodded.