Quotes About Healing The Sick นิยาย & เรื่องราว

Natigilan naman si Kliezea na nag iwas ng tingin dahil sa nagbabyang luha nito. Hindi ko maipaliwanag ang sakit na mawalan ng dalawang taong mahalaga sayo, sana kinuha na lang din ako.. para akong pinapatay nang paulit ulit sa tuwing iisipin ko lahat 'yon. " Wag mong pilitin ang sarili mo na mag heal, kasi the more na pinipilit mo the more na mahihirapan ka" Ani ni Kliezea na tinapik ang balikat ko.

“Hindi mo alam kung gaano mo ako sinira!” Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad sa paraang totoo—pero alam ko, walang salita ang sapat. “Kung kailangan mong buhusan ako ng tubig, sampalin, sigawan—tatanggapin ko,” mahinahon kong sabi. “Hindi ko man mabawi ang sakit, pero alam kong hindi ko na kayang ituloy ang buhay na gaya ng dati. Dahil simula nang mapunta si Quice sa ospital—at ma-realize ko na may taong handang ibuwis ang sarili para sa ibang tao... doon ako natauhan.”

"Kung ako bala sa imo Kuya, magpagwapo ko liwat. Ayuson ko sarili ko, trabaho ko, kag ayuson ko anay ang nasa palibot ko, Bago ko mabalik sa iya. Syempre bayaan mo anay sya nga mag-heal bala. Indi man na parehas nga subong pagbugtaw mo ayos na dayon. Healing takes time bala. Para man na sa inyo duha." [Kung ako ikaw Kuya, magpapa-gwapo ako ulit. Ayusin ko sarili ko, trabaho ko at yung paligid ko. Bago ako babalik sa kanya. Syempre, hayaan mo muna sya mag-heal. Hindi naman yan isang tulugan lang na maayos agad. Healing takes time. Para na din sa inyong dalawa.] "What if she finds someone?"

Salamat sa pagdamay at pagbigay idea para makawala ako sa mga pasakit na nararamdaman ko ngayon. “Wala yon Sanje, basta sikapin mo Lang na magtagumpay ka sa iyong nais marating. Aasahan mong sa di inaasahan panahon may makasalamuha kang tao na higit na makakatulong sa'yo. I mean sa muli mong pagbangon.” Masaya kaming nagkukwentuhan ni Rechaine habang kumakain ng unlimited foods nga na sinasabi niya.

Hindi dahil sa pagmamahal o kapangyarihan, kundi dahil sa tunay na pagsusumikap niya na baguhin ang sarili. At sa unang pagkakataon din, napagtanto ko na ang healing ay hindi linear. Minsan may hakbang pabalik, minsan may hakbang pasulong. Ngunit kung may isang bagay na malinaw, iyon ay: si Lucas Vale ay isang ibang tao ngayon.

gumaralgal ang tinig na wika niya. “Huwag kang magkunwari. Bakit tinitiis mo ang sakit? Saksi ako kung paano ka umasa at nangarap habang naghihintay sa pagbabalik ni Jelo.” “Kung ipapakita ko ba na nasasaktan ako may magbabago?” “At least alam ko para matulungan kita.” “Huwag ka na mag-alala. Nasa healing process na ako.”

Gayunpaman, ang pangalawa at pangatlong tao ay lumabas. "Ang mga tao ay sinunog hanggang sa mamatay, ngunit ang kakaibang sakit ay nanatili. Parang untreatable.” Sa sandaling iyon, mapanlait na sinabi ng Pisces, "Ang kakaibang sakit sa marka ay isang sakit. Hindi ba mapamahiin ang pagtigil sa isang sakit sa pamamagitan ng pagsunog sa ibang tao? Sa aking palagay, ang panaginip ng Dakilang Elder ay walang kapararakan. Sa halip na paglaruan ang buhay ng tao na parang laruan at sunugin ang mga ito nang paisa-isa, bakit hindi ka humanap ng magaling na doktor na magpapagamot sa kanila?”

Hindi itinanggi ni Isabella ang pahayag na ito, "Ang makakapagligtas sa mga tao mula sa panganib ay mabubuting tao. Ang sakit na ito ay naghila sa napakaraming pamilya, hindi lamang sa ekonomiya, kundi pati na rin sa sikolohikal. Ang pagbagsak ay ang pinakanakamamatay." Narinig ito ni Nicklaus, at tila nagniningning ang kanyang mukha. "Salamat sa papuri." "Talaga, Nicklaus, ang paggawa ng gamot ay nagliligtas sa mga tao. Napakaraming pamilya ang nakatayo sa likod mo." Ang bibig ni Isabella ngayong gabi ay parang pulot, at gustong tikman ito ni Nicklaus. Hinawakan niya ang baba ni Isabella. Alam niya kung ano ang ibig sabihin ng pagkilos na ito. Mabilis na tumabi si Isabella. May mga tao dito

Kung sana'y noon pa, kung sana'y noon pa lang ay naagapan na ang sakit niya at hindi na lumala pa at ngayon, hindi na talaga maaayos. Ayon sa mga Doctor na nakausap namin, wala na raw itong pag-asang gumaling pa o mapagaling pa dahil na rin sa komplikasyong naidulot nito sa utak niya. S'werte pa nga raw siya dahil kaya niya pa ring kumilos at hindi siya masyadong nangangayayat kahit ganito na ang sitwasyon niya. Yeah, we should look on the positive side of it na lang. Gaya nga ng palagi kong iniisip at sinasabi, wala na rin lang naman kaming magagawa, ako, wala na rin naman akong magagawa. Hindi naman ako diyos o isang makapangyarihang tao na kayang pagalingin ang sinuman sa isang lagitik la

Ramdam niya ang pagmamahal nito sa kanya. "Ang tagal kong naghanap ng sagot,ang tagal na panahon akong nagtatanong kung paano mawawala ang sakit. Kung paano maghihilom ang sugat ng nakaraan. Ngayon ko lang naisip at ngayon ko lang napatunayan, na kailangan lang tanggapin kung ano ang tapos na, at tanggapin kung ano ang nakalaan pa. Matutong magpatawad at humingi ng tawad. Sumubok muli at bumangon kung sakali mang maramdaman ulit ang sakit. At higit sa lahat, mahibg tapat sa sariling nararamdaman. Maging matapang na mahakin ang taong tinitibok ng puso." Mahabang sagot nito.