روايات وقصص ضمن Quotes About Silence And Hurt

Maliit, ngunit totoo. “Silence hurts,” bulong ko, “but it teaches too.” At sa gabing iyon, natutunan ko na minsan, ang pinakamalakas na bagay na maaari mong gawin sa sarili mo ay manahimik. Hayaan ang sakit na dumaloy, hayaan ang mga luha na bumagsak, at hayaan ang puso mo na matuto mula sa lahat ng nangyari.

“For saving that patient. For doing what’s right, kahit risky. And for still calling me… kahit huli na.” May marahang tawa si Eros, mahina pero totoo. “You always make things feel less horrible.” “That’s because I know how to read your silence. But lately, your silence has been too loud.” Nagtagal ang katahimikan—ngunit ngayon, may lambing. May katiyakan. “Hon…” “Hm?” “Kung nandito ka lang ngayon, yayakapin kita ng mahigpit. I wouldn’t let go.”

“You always had a choice! You chose to keep me in the dark. You let me shoot him. You let me believe you didn’t love me!” Hinayaan ko lang siyang magsalita. Hinayaan kong masaktan ako. Because I deserved it. “Amore please talk to me. I hate this silence between us.” Hindi siya kumibo.. Rinig ko pa ang patak ng tubig mula sa banyo. Malalim. Mabagal. Parang sinasabay niya sa bigat ng nararamdaman niya. Hinayaan ko muna siya. She needs this moment—kahit pa ilang minuto lang.

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”

"Tinalikuran mo ako noon, inintindi kita. Because I know you were young to engage in a serious relationship. Pero hanggang ngayon, hindi mo pa rin ako kayang mahalin. Sabihin mo, may mali ba sa akin? Hindi ba sapat?" Iniwas ko ang tingin, hindi kayang tagalan ang sakit na nakikita sa kanyang mga mata. "S-Stop this. Walang patutunguhan 'to. Kailangan ko ng umalis..." Hindi siya nagsalita. His silence hurt me even more. Pero ayaw ko pa ring sumugal. Duwag na kung duwag pero ayaw ko. Marami pa akong dapat gawin. Hindi ito ang dapat na nangyayari. Hindi dapat ako naguguluhan.

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.

saad ko nang hindi siya tinitignan at saka muling naglakad palayo sa kanya. "Anong gagawin ko? Yung babae dati na hindi ako kayang talikuran, ay ang babae ngayon na hindi man lang ako kayang tignan." Naikuyom ko ang kamao ko, nagpatuloy ako sa paglalakad. I gritted my teeth and closed my eyes intently to control myself. Some injuries are so painful that you need to scream to ease the pain, but there are injuries that are so painful that you kept in silence. Just like now.

Hindi ko hahayaang isipin ng kahit sino na kayang-kaya nila akong saktan. Bawat ngiting ninakaw nila sa akin, bawat luha na pinilit nilang pumatak mula sa mga mata ko, iyon ang magiging apoy na magpapatigas sa akin, at maghuhubog sa akin para maging mas matalim. They will learn to fear the silence in me more than the words I speak. From this moment on, I am no longer the person they thought they could control. I will never let anyone hurt me again.

“I want to be somewhere else. Somewhere that no one could disturb me.” “Where?” I shrugged. “Anywhere.” Hindi na siya nangulit pa. Inikot niya ang manibela at lumihis ng direksyon. I feel guilty. I don’t want to be with him at the moment. Multiple scenarios, nightmares, are gushing in my mind. I want to drown myself with my thoughts and during the process I might ignore him. I don’t want to make him feel unimportant. I don’t want my silence to hurt him.

At doon, sa simpleng linya na iyon, may isang bagay na tuluyang nag-shift—isang tiwalang hindi na kailangan ipaliwanag. “Why are they quiet?” Ang tanong ni Ellen ay hindi galit— ito ay iritasyon. Sa conference call kasama ang legal team niya, walang sumasagot agad. “They’re not reacting publicly,” sabi ng isang abogado. “That’s not necessarily bad.” “Wrong,” putol ni Ellen. “That’s worse.” Tahimik ang linya. “Silence means preparation,” dagdag niya.“And preparation means they found something.”