Quotes About Waste Management Novels & Stories

Ikinuwento niya ang libu-libong toneladang basura na dumarating araw-araw, ang halaga ng bawat bote, bakal, at plastik na kanilang pinag-aagawan. “Lahat kayo ay nakikita ang basura bilang dumi, bilang problema,” sabi ni Winston. “Pero ako, nakikita ko ito bilang isang hindi pa natutuklasang minahan ng ginto. Bawat taon, nagbabayad ang gobyerno ng milyon-milyon para lang itambak ang basura sa Redholt. Paano kung tayo ang bayaran para kolektahin ito, at pagkatapos, kikita pa tayo sa pag-recycle nito at pag-convert sa enerhiya? Itatayo natin ang pinakamalaki at pinakamodernong waste-to-energy and materials recovery facility sa buong Newheaven, at itatayo natin ito sa mismong puso ng Gitrand.”

Nang marinig ang mga ulat na ito, unti-unting luminaw sa lahat ang katotohanan — na ang mungkahi ng mabilis na kasaganaan ay hindi tunay na pag-unlad, kundi paghiram na walang balak magbayad. Ngunit hindi doon nagtapos ang usapan. Sabi ni Lira, hindi natin kailangang tanggihan ang lahat ng bahagi ng plano — kailangan lamang nating baguhin ang paraan nito upang maging akma sa mga prinsipyo ng pangangalaga. “Huwag nating patuyuin ang lahat ng latian,” sabi niya. “Sa halip, piliin lamang ang mga bahaging hindi mahalaga sa kaligtasan at buhay ng iba, at gawin ito nang may pag-iingat. Huwag nating putulin ang malalawak na kagubatan — sa halip, gumamit lamang ng kailangan natin, at itanim agad ang

"T-tungkol sa pagkasunog noon ng hospital, Dad! Sigurado ba talaga kayo na maayos na naidispatsa lahat nang mga basura noon?" Bumaling ang matanda sa kanya, "Ano na naman ba ang problema mo at pati ang kung ilang taon nang tapos ay inuungkat mo pa? Wala ka bang tiwala sa kakayahan kong linisin ang lahat ng kalat mo? Tandaan mo, wala ni isa man lang sa gusto kong mangyari ang nagawa mo, halos lahat puro kapalpakan at sakit ng ulo ang ibinibigay mo sa akin. Magpasalamat ka nga at tinulungan pa kitang linisin ang mga basura mo, dahil kung hindi tiyak na sa basurahan din ang bagsak mo!" galit na sabi ng don. "Tapos ngayon pagdududahan mo ang ipina trabaho ko noon?" "I'm sorry, Dad! K-kaya lang-"

Minsan din pala mabuti ding makinig sa pananaw ng ibang tao patungkol sa buhay at kung ano ano pa dito sa mundo. I have realized my billions are worthless to the brilliant ideas of this poor man doing cleaning for a living.Totoo nga naman life is so short and we have to make every minute of every day worth to cherish and to live for with happiness and forgiveness in our hearts and minds. "Mahirap kasi ang hinog sa pilit pre, hayaan mo munang gumaling sa pag-usbong at aani din iyan ng kapatawaran," dagdag pa nito bago tumayo at bumalik na sa paglilinis.

Valencia, nag-take notes. Si Drake? Still quiet. Hanggang sa— "What about the sustainability aspect?" tanong ni Drake suddenly. Napatigil si Selene. Tumingin sa kanya. First time niya magsalita since the presentation started. "You mentioned solar panels and rainwater harvesting," patuloy ni Drake, calm and professional. "But what about waste management? What about energy efficiency in the long term? These are things that matter to our brand." Tumingin si Selene sa kanya. Hindi dahil offensive yung tanong. It was a valid question.

aniya. Napatigil naman sa pagkain si Lorean. "Next time, don't cook too much, Felisa. It's not about the money, it's about the waste food na hindi makakain. Sayang." Napayuko naman ang babae. "Yes, Mr. Bismonte. Pasensya na po."

napapantastikuhan niyang tanong dito. “Isa akong engkanto na tumatanaw ng malaking utang na loob sa’yo dahil iniligtas mo ang aming kaharian sa tuluyang pagkawasak. Dahil sa paglilinis na iyong ginagawa kapag nandito ka sa parke, hindi tuluyang pumasok sa mundo namin ang lason na idinudulot ng basurang itinatapon ng mga tao sa punong iyon,” tukoy nito sa malaking puno na siya raw nagsisilbing lagusan ng mga engkanto tungo sa kanilang mundo “Isa kang mabuting tao kaya karapat-dapat ka lang gantimpalaan at iyon ang magbibigay ng pagkakataon para maitama mo ang pagkakamali na iyong nagawa.”

"As for the incident, it taught me that even in the most unpredictable environments, a good leader always finds a way back to the path. Just like this project will." ​Inulan pa ako ng tanong ng ibang investors, tungkol sa waste management, sa staffing, at sa competition. Bawat bala na ibinato nila, sinasalubong ko ng matalinong sagot. Pero si Radleigh ang pinakamahirap. Ginigisa niya ako. Every time I finished an explanation, he would find a loophole, a what if, or a technicality to throw at me.

Ganito pala siya ka-shameless? Saka siya tumingin nang malamig sa dalawa. “Don’t worry. Hindi ako garbage recycling station. Sa inyo na ang basurang ‘yan, baka madumihan pa ako.” Tumaas ang kilay niya, kita ang pandidiri sa nang tapunan niya ng tingin si Charles. “At isa pa, bagay na bagay kayo. Wag na kayong mag-break, para hindi na kayo makapanira pa ng ibang tao.”

Pag amin nito. "Anong laman ng link?" Tanong ko sa kaniya. "Tungkol iyon sa chemical waste na pinapagawa ng kompanya nila Karl,,isa iyong prohibited material na mahigpit na pinagbabawal sa kompanya natin,,kaya naman ng makita ko yun subra akong nag alala na baka bumagsak ng tuluyan ang kompanya." Paliwanag pa nito. "Kaya kahit prohibited sa kompanya natin ginawa mo pa rin na pag takpan sila?" Ang di makapaniwalang tanong ko sa kaniya.