Quotes About Waste Management の小説・ストーリー

Tuwang-tuwa siya sa kanyang sinabi dahil ipinakita raw nito ang kanyang kaalaman at malaking respeto sa kausap. Ngunit hindi niya napansin na bahagyang umiling si Akademisyan. Hindi napigilan ng isang akademisyan sa larangan ng materyales na mapangiti. "Miss Van, ang waste-to-energy incineration ay gumagamit ng mga komplikadong teknolohiya tulad ng high-temperature pyrolysis, flue gas purification, at thermal energy conversion. Hindi ito simpleng pagsusunog lamang ng basura! Ang bagong teknolohiyang ginawa ng grupo ni Akademisyan ay nakakapagpataas na ng decomposition rate ng mga mapanganib na sangkap sa basura hanggang 99.9%, na makababawas ng milyun-milyong toneladang carbon dioxide bawat

Nagreklamo ang ilang tauhan. Sabi ng isa, "Oo, napaka-unhygienic na magdala ng bag ng basura sa opisina." Sumang-ayon ang isa, “Ito ang departamento ng pananalapi ng paaralan. Napakawalang-ingat na magdala ng mga supot ng basura dito.” "I'm so sorry," sabi ni Alex.

I noticed the more I have, the more I feel stress. “Bought the things that can multi-task. Having one thing is more than enough,” he added. Ayaw ko itapon ang mga gamit ko dahil naiisip ko na magagamit ko sila in the future, but my husband is more right than my thoughts. Hindi ko na sila magagamit kait kailan kaya pamimigay ko na lang mas nakakagamit sa kanila. A man’s trash is another man treasure.

Maraming kalat ang iniwan ng mga eskarsyunista. Hindi kaaya-ayang makita ang ilang basura sa pampang na ito (gaya ng mga supot ng tsitsirya, karton, bote ng mga energy drink at mineral water, at maging mga lata) kaya kinolekta namin ito para maisama na rin sa susunugin mamaya sa apoy. Isa lang ang nasa isip ko : nakakahiya tayo na binigyan tayo ng biyaya ngunit hindi natin ito pinahahalagahan kahit na napakalaki ng pakinabang natin dito.

Uwian na. "Ito na ho ba lahat?" Tinipon ni Luke ang supot ng mga basura. Hindi na niya hihintayin pang matapos ang oras sa trabaho para itapon ito. Sisikip lamang ang espasyo sa kusina. Halos magkabanggaan na ang dalawang tao sa loob nito. Lalo naman kapag pumasok ang mga server. Ang iilang balde at supot ng basura sa silid ay takaw lugar sa mga taong ga-ipo-ipo kung kumilos.

"Fcker, magsingtanda lang tayo." Pumalatak ito. "Exactly! Pero kung umasta at magsalita ka, kala mong isang dekada ang tanda mo sa akin. Insan naman, minsan lang ito. Sige na kasi, samahan mo na ako," pilit nito. "Waste of money and waste of time." "Kuripot naman nito. Kung makapagsalita ka, parang hindi limpak-limpak ang nakatago mong pera sa bangko, ah. Bawasan mo naman 'yong bilyon-bilyon mong pera."

dagdag pa niya. “Nag-iinarte lang ‘yan! Gan'yan naman talaga pag pa-sosyal. Akala mo mayaman sa saksakan ng arte! Tingnan mo ‘tong kwarto, oh? Hindi man lang nilinis ang mga basura.” Napadaing ako sa pagkarindi sa mga matitining nilang boses.

Espesyal na tinanong ni Alfonzo Alferez si Lorenzo Alferez, at makikita mula sa pangungusap na ito na binibigyang-halaga niya si Lorenzo Alferez. Bahagyang ngumiti si Lorenzo Alferez at sinabing: "Lolo, this kind of waste, hindi mo na ako kailangang lumabas, ibigay mo na lang sa kanila, ang mga nasa pinakamataas na posisyon ay nagmamalasakit lamang sa malalaking bagay, at ang maliliit na bagay ay natural na kailangang ibigay sa iba upang harapin, kung hindi, ikaw ay mapagod sa iyong sarili."

“Hindi ko inakalang magkakaroon ka rin ng interes sa mga ganitong usapin tungkol sa negosyo at pamamahala.” Ngumiti ako nang mahinahon at tumango. “Naniniwala ako na ang pag-unawa sa takbo ng lipunan ay mahalaga, Luciano. Hindi sapat ang manatili lamang sa sariling mundo. Ang mga ganitong pagpupulong ay nagbibigay ng ideya kung paano makatutulong ang bawat isa sa pagpapabuti ng ating kapaligiran.”

Pero bawat guhit na iukit ko, kapag hindi ko nagustuhan, tuloy-tuloy ko pa rin itong pinupunit nang may gigil. "You are not just wasting materials and money, but also your energy, Lluna," tila pagod na pahayag niya, sabay pakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Wala pa ring naging pagbabago sa expression ng mukha ko. Manhid-manhidan ang peg. "And great ideas too. You can't solve anything here. Face what makes you like this," dagdag pa ng manager ko. Alam kong naiinis na rin siya sa pagiging stubborn ko.