Novel & Cerita Quotes For Dead Loved Ones

"Kahit pala handa ka nang magpaalam, masakit pa rin. Kahit alam mong aalis na siya, mabibigla ka pa rin kapag dumating na yung pagkakataong iyon. Losing our loved ones will be the most painful chapters of our lives... forever." Wade Xynon's POV

The flower of sorrow or a hope I’m looking forward. @DeathWish

At sabay na kaming naglakad palapit sa altar, hawak-kamay at dinadama ang pagmamahal ng isa't isa. "I love you." Napangiti na lang ako ng bulungan niya ako. How I wished this time will froze. Sana habang buhay na kami. Sana sa pagdating ng mga problema ay matatag pa rin kami. Sana hindi na kami magkasakitan. Sana sa panahong iiwanan ko na ang mundong ito ay nandiyan pa rin siya. I love him... Until death do us part.

Kung pwede lang. "I'm willing to die f-for y-you" Unti-unting nabasag ang boses niya habang sinasabi niya 'yon. "F-for the last moment of my life, I want it to be y-you. Because I love you. I f*cking love you Zaynah Alisha Shin." bulong niya. Pinilit kong bumitaw sa pagkakahawak niya at umiling. "Don't waste your lif-"

“I will love you like how your dad love your mom. I love you all my life…” -THE END-

“Karapatan din niyang malaman bilang ama mo. Mas mainam na mas madami kang suporta at prayer warriors. Madaming nagmamahal sa’yo, Nic.” “Ganoon naman yata talaga kapag may taning na ang buhay. Bumabait lahat ng tao sa paligid. Or worst minsan kapag wala na tsaka maglalaan ng oras o papakitaan ng pagmamahal. Naiisip ko tuloy makikita pa ba ‘yun ng taong namatay na. Kagaya ng lakas ng iyak ng daddy ko noong namatay ang mommy ko. Palagi siyang lasing noong nasa ospital ito. Ni halos ayaw niyang dalawin. Sana sinabi niyang mahal niya ito noong nabubuhay pa.”

Isa -isa kong nilapag ang bulaklak sa baba ng bawat lapida. "I'm here again," I whispers. Isa isa kong sinindihan ang mga kandila bago tuluyang umupo sa malinis na sahig. "I just came from the hospital. Your grandchild is a fighter, dad." I started to talk. I stare at his headstone as I read the quote. "Always Loved, Never Forgotten," I read. Napangiti nalang ako at niyakap ang tuhod habang nakatitig parin sa lapida at abg picture nito sa gilid. He's smiling in the camera, wearing his tuxedo.

Ang mga pag-iyak, mga buntong-hininga, at ang mga matang punô ng luha ay tila musika ng kapighatian sa sementeryong iyon. Hindi mo kayang patahimikin ang puso ng mga nagmamahal. Hindi mo basta-basta malilimutan ang isang taong gaya ni Enzo. You cannot put a good man down—even after his death. His memory lived on in the corners of every heart he had touched. Sa bawat ngiti ng kaibigan, sa bawat abot ng tulong, sa bawat salitang puno ng pag-unawa—Enzo had always been there.

Mas okay pa mamatay kaysa mabuhay na hindi naman kami pwede. “And we will. Even death can’t stop us.” Yes. Even death can't stop us. Mahal ko siya at mahal niya ako. Pwede naman mahal namin ang isa't isa pero hanggang gano'n na lang... hindi kami pwede. Hindi. “Eu te amo, meu Patrício." My tears fell again as I closed my eyes. That was the last love declaration I could tell him. “Eu te amo, Chloe ko… Eu te—”

Naguguluhan ako sa gusto ng puso ko. "Death is louder than anything in this world." Marahil ay tama siya. Maraming takot at ayaw pang mamatay. Mamamatay tao ako pero takot din akong mamatay. Natatakot ako kung saan ako sakaling mapunta kapag namatay ako. Sa impyerno ba o sa langit? Kapag namatay ka, kahit gaano pa kalayo ang kamag-anak mo, pupuntahan ka nila maiburol ka lang. Pero 'nung buhay ka pa, lahat sila walang pakialam sayo. People will only love you and cry for you once you're dead. Once you fell in that infinite sleep.