Quotes For Rainy Night 소설 & 이야기

Rain"...? sagot niya sa akin. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa baso na kanyang hawak. Dito ko na nakita ang kanyang paghikbi at hinahayaan na tumulo ang kanyang mga luha. "Bakit ka umiiyak? may masakit ba sa sinabi ko?" pag aalalang tanong ko sa kanya. "Wala" sinabi niya na agad pinahiran ang kanyang mga luha sa pisngi. "Salamat sa oras mo, kailangan ko nang matulog, maaga pa kami pupunta sa palingke bukas" sagot ni Rain. Agad itong tumayo at iniwan ako sa kusina. Ramdan ko na may tinatago siyang hinagpis, sana ay nakatulong ang pag inom ng "Bahal" na palakasin ang tiwala sa sarili niya. Lalo na ngayon na may pangalan na siya.

Napalingon ako sa pinto, at napabuntong hininga ako ng muli itong tumunog kaya naman lumapit na aki para buksan iyon at halos mapaatras ako ng makita sino-sino ang mga dumating. "I hate rain so much..." Agad na reklamo ni Marj na makaasok at pasalambak na naupo sa sopa. "Don't worry, ayaw din sayo ng ulan..." Rich said in a sarcastic way. "Shot up pathetic dog, tumatahol ka naman ng hindi ka kinakausap." Mataray na saad ni Marj na ikinailing lang nila Alex at Josh pati na rin ni Maureen.

Matapos ang ilang sandali, itinaas ni Rain ang maliit na notebook. "Ayoko pang umuwi." Tulad ng inaasahan. Lalong lumalim ang kunot sa noo ni Zack, at naging mas matigas ang tono niya, "Rain, tumakas ka nang hindi nagpaalam, sa palagay mo ba hindi mo ako dapat bigyan ng paliwanag? Pangalawang beses mo na itong ginawa ngayong buwan, bakit ka tumatakas sa bahay?"

He said and crushed my lips with his sweet one. I woke up feeling light today, our night went good, yun nga lang nabutan kami ng ulan, it’s been years since I enjoyed the rain, I always hated the rain, anything dark, and wet, that includes the rain, siguro dahil kasama ko si Jaxon, who’s still sleeping beside me, kaya nag enjoy na rin ako. Nakakahawa ang tawa nya, lalo nang hinila nya ko sa ulan, except for one thing, that night was a weird one too.

Madilim na ang paligid, ngunit ang buwan at mga bituin ang nagbibigay liwanag sa kanilang daraanan. “Ang ganda ng langit,” sabi ni Allie habang nakatingala. “Yeah,” sagot ni Blake, ngunit hindi sa langit nakatingin. Sa halip, nakatitig siya kay Allie. Napansin ito ni Allie, kaya’t ngumiti siya. “Blake, bakit ka nakatingin?” “Wala lang. Gusto ko lang tandaan kung paano ka ngumiti sa gabing ito,” sagot ni Blake, walang pag-aalinlangan.

mahina niyang wika, pinilit ang isang maliit na ngiti. Nanatiling malamig ang titig ni Rain, matalim na parang tumatagos. “Kaya doon ka nagpalipas ng gabi? Matapos mong makipagtagpo sa lalaking pinili ko, pumunta ka pa sa iba, hindi ba? Di ka pa ba nakuntento lalaki pinili ko talagang hindi ka pa nakuntento talagang nag hanap ka pa ng iba”

KABANATA DALAWAMPU’T ISA: 137 Books June 24, 2020 Wednesday KARRIE’s POV Brrrtt Brrttt “If all the raindrops were lemon drops and acid drops, oh what a rain that would be! Kulang sa ligo ‘yung natawag sa’yo ngayon! Sasagutin mo pa ba?~”

sambit pa niya habang tinitingnan ang sulat-kamay niya. I feel I'm drowning in the rain, I feel I'm draining at all, No one cares, no one love me anymore, I am just a nobody, nothing special, Nothing more. Iyon ang first stanza ng sinusulat niya. Ramdam niya na may pinagdadaanan siya that time. Mayamaya ay tiningnan niya ang kasunod na pahina at doo'y nabasa ang buhay na mayroon siya noon. Ito ang madalas na scenario niya sa Las Vegas. Mga sulat niyang tila quotes at mga bagay-bagay na nakikita niya.

Masuyo siya nitong niyakap pagkatapos. "Sa mansyon tayo uuwi ngayong gabi," Paos nitong sambit. "I'm going to mark you mine this whole night!" She shiver, tingling sensation run through her as she imagine what kind of marking he will going to do to her later.

The air, once filled with the sweet fragrance of budding flowers, now carried the weight of her solitude. On a particularly stormy night, when the heavens seemed to cry alongside her, Genevieve found herself clutching her tear-stained pillow, seeking solace in the gentle embrace of darkness. The pitter-patter of raindrops against her windowpane served as a somber lullaby, the only companion to her wailing heart.