Quotes For Recovery Novels & Stories

At ayon sa narinig, mukhang ka-business partner nito ang kausap. Nakarinig siya ng pagtikhim pagkatapos ilapag ng binata ang cellphone nito. "I am doing everything on finding out who is behind all these mess," panimula nito. Hindi niya alam kung para ba sa kaniya ang mensahe. "Pagkatapos kong malaman at mahuli ang tao sa likod ng lahat, ay makakalaya ka na sa lugar na ito. You will wander the city without worrying your safety. You will go back to where you used to be. You will soon be free. Free from everything. . .free from me."

Lahat ng mga naranasan ko ay bumalik sa alala ko, hanggang sa hindi na nakayanan ng utak ko. But God is good. Hindi niya ako pinabayaan sa laban kung 'to. Nagdesisyon si Coach Race na ipasok ako pansamantala sa isang rehabilitation with the help of Dra. Kim. Both of them help me during those darkest times of my life. Hindi nila ako iniwan, hindi nila ako sinukuan. Pinaramdam nila sa akin na hindi ako nag iisa, na kailangan kung lumaban dahil may naghihintay sa akin na magandang buhay. Nangako din si Dra. Kim na hahanapin namin ang kapatid ko at kukupkupin niya kami.

"Oh, heto. Drink up, happy break up girl, ay, annulled girl pala!" Inabutan nila ako ng isang whiskey neat. "Wait, wait! I thought we were supporting my recovery!" reklamo ko, pero tinanggap ko pa rin ang baso. "Recovery means flushing out the toxins, and the biggest toxin in your life is Luca Castillione," Kate curled her upper lip. "Kaya ubusin mo 'yan, ah. Para bukas, ang tanging mararamdaman mo na lang ay hangover, hindi na 'yung sakit ng puso mo. At para rin hindi mo na maalala 'yung nakita mo kani-kanina lang."

"Narito po ako upang ibahagi ang ilang protocols at suggestions para sa mas mabilis na recovery ng pasyente." Tumango si Jacob, bahagyang tumayo mula sa pagkakaupo. "Please, doctor. Sabihin n’yo." Doctor: "Una, importanteng manatiling stable ang emotional environment sa paligid ng pasyente. Kahit nasa comatose state siya, may mga pagkakataon na naririnig o nararamdaman niya ang paligid. Iwasan natin ang sigawan o tensyon." "Pangalawa, kailangan nating bantayan ang regular hydration, nutrients at oxygen level. Kaya't tatlong beses kada araw ay dadaan ang nurse para sa routine care."

anito. “Kaya nga dok, para na akong mababaliw na ang apat na sulok ng kwartong ‘to,” sagot niya na pilit na pinapalakas ang sarili. “Normal lang ‘yan. Pero tandaan mo, kailangan mo pa ring magpahinga. Hindi ibig sabihin na nakalabas ka na ay tuluyan ka ng magaling. May recovery stage ka pa. Huwag kang magpadalos-dalos ng kilos, mas mahirap ang mabinat”

Napakapit ako ng mahigpit sa strap ng bag na dala-dala ko at halos magtago sa likod ni Sandra na makita ko kung paano akong tinapunan ng tingin ng madaming taong nadadaanan namin. Two years have passed, and I must say that I'm really recovering. Ang sabi ng psychiatrist ko kaunti panahon nalang daw at recovered na ako. Kayang-kaya ko na nga raw itigil ang gamot na ipinapainom nila saakin. Yes, I recovered but then hindi mawala saakin 'yung kahihiyang naramdaman ko sa lugar na pinanggalingan ko. Naroon pa rin ang takot kong mahusgahan.

"You both need time." I swallowed the food before I finally answered him. "Sometimes, the only way to move forward is to cross the threshold of time, and leaving the shadows of yesterday behind." Makahulugan kong saad sa kanya. "Recovery is a journey, not a destination. But what happens when the journey feels like a never-ending loop of pain?" I know we need time pero naisip ko, makakatulong ba yun kung sa bawat oras na dumadaan ay nasasaktan lang kami?

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Napaangat ako ng mukha at napahikbi nang makita silang lahat na nakangiting nakatingin sa akin. “We don’t judge you, Vee. Alam din naming hindi naging madali ang lahat para sa’yo, so, we just pray and wish that everythings gonna be alright. Na balang-araw, babalik tayo sa dati. Healing a scar isn’t easy as one, two, three, but forgiving and moving forward can make you even stronger and live a normal life,” litanya ni Stephanie. “Wow, kakabasa mo ng mga motivational qoutes nagiging inglesera ka na, Steph, ah! Stop showing off, hindi bagay sa’yo!” Nakahalukipkip na turan ni Rosalie sa stepsister niya.