Quotes On Acceptance Mga Nobela at Kwento

"Paano ka?" "Hindi ba ma ang sabi nga sa kanta, Acceptance is the key to be, to be truly free. Ma magiging okay din ako hindi ngayon pero alam ko magiging okay din ako and pag dumating ang oras na yon, I'm sure that I can live on my own dream too, iyong wala na sya, yung kaya ko na mag isa." She hugged me again bago sya tuluyang lumabas ng kwarto ko. I want to start a new chapter without him, without crying, without pain.

Tumayo ako at lumapit sa kanya. " Thank you huwag kayong tumigil sa paghahanap" isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya pagkatapos ng tawag. " Maybe it's a right time to give up" napalingon siya sa pwesto ko. " I must continue" " Tingin mo yan ang makapagbago sa kanya?" " I don't know I wish someone can change him" "Naniniwala akong kayang gawin ni Klent yun. Pero hindi niya parin tanggap at nakalimutan ang mga pangyari. Maybe acceptance is the key"

Tumango si Eliza, habang tinitingnan ang asawa ng may pagmamahal. "Pero balik tayo sa pangunahing punto, hindi mahalaga kung ilang beses tayong ma-reject. Ang pinakamahalaga ay sa bawat pagtanggi, kailangan natin bumangon at harapin muli ang mga hamon. Ang matutong humarap sa mga rejection at malampasan ang mga ito ay ang pinakamahalagang bahagi ng buhay, Eleana. Huwag kang mahiya sa maraming rejection na naranasan mo. Bumangon ka lang at ipakita ang iyong mga fireworks sa iba." Malumanay na ipinahayag ni Quiel ang kanyang mga saloobin sa kanyang anak.

"Acceptable." Iyon lang ang sinabi niya bago tumalikod at bumalik sa kaniyang desk. Napakurap ako sa tindi ng pagkadismaya. Napanguso ako at hindi napigilang magdabog nang bahagya sa aking isip. "Acceptable lang? Matapos kong makipag-usap kay Shakespeare at halos mapigtas ang litid ko sa pag-abot sa taas, 'Acceptable' lang ang nakuha ko?!"

Sa kabilang banda mas mabuti nang sinabi agad nito na hindi siya tanggap para hindi na siya umasa pa. “Ayos lang po, sir. Thank you,” sabi niyang ngumiti ng tipid. “But as I mentioned earlier, I will accept you as my employee because I want to help you.” “P-pero…akala ko po,” aniyang tila naguluhan sa narinig. Inulit niya sa kanyang isipan ang sinabi nitong “I will accept you”. “Ibig niyo po bang sabihin, sir, tatanggapin niyo pa rin ako?” paniguradong tanong niya.

“Alam ko naman iyan, pero alam mo naman anak na….hindi natin alam kung hanggang kailan lang tayo sa mundo. Tulad ng papa mo, nanood lang kami ng tv, sa isang iglap, iniwan na tayo.” "Mama….I'm sorry…. kasalanan ko ang lahat." “Hindi mo kasalanan ang lahat anak, huwag mong lagi yang isipin, dumaan man sa punto na kung hindi dahil sayo ay hindi iyon mangyayari pero baliktarin mo man ang sitwasyon ay talagang doon lang siguro ang buhay ng ama mo. Kaya huwag na nating isisi sa sarili natin ang lahat.” Tumango ako sa sinabi ni mama. Tama nga si mama, acceptance at forgiveness ang kailangan, marami kaming natuklasan sa pagkatao namin kaya life goes on.

"That's not what I mean. Moving on doesn't always mean moving forward without him. It also means acceptance. Acceptance na wala na kayo." "You don't need to remind me. Tsaka tanggap ko na rin naman na hindi kami meant to be," sabi ko at sinukbit ang strap. "Let's go." "Magpaalam muna tayo kay Adam." "Aish. Wag na, wala 'yung pake sa atin." "May pake s'ya sayo."

PROLOGUE ~*~ Change is the only constant thing in this world. Life is unpredictable. Promises meant to be broken. Our lives are different. We don't have a happy ending at the end. We die. We suffered from pain. We try to move on and let go. But the hardest thing to do is to accept. Acceptance. Accept that you're not here anymore. You left me alone in a dark place. You left me confused. You left me because you suffered from that pain.

wala sa sariling sabi ko. Tipid akong ngumiti. "Everyone deserves a second chance... But, in your case, I think you don't deserve it." I usually give people more chances than they deserve but once I'm done. I'm done. Letting go doesn't mean giving up, but rather accepting that there are things that cannot be. Life is about moving forward, accepting changes in time and people, looking forward to what makes you stronger, better and more complete. "Just give me a chance, that's all I'm asking, you don't have to like it or approve. But I just want that chance to maybe change your mind. You won't know until you give me a try..."

Biglang sagot naman nito. Umiling ako. It was obvious na totoo. Dahil kung hindi ay masasagot niya kaagad iyon ng walang problema. "So it's true..." "No. I did not accept you because I know you. I accepted you because you are qualified. You have great remarks with your TOR. You're a cum laude. The thing about I know you is just a bonus, because even I don't know you, I will still accept you. Because you deserve it." He answered and sincerity is evident in his eyes. "Is that what they told you?"