Quotes On Acceptance Novels & Stories

Saka na ako mag-iisip. Napalabi ako ng makita ang bago niyang tattoo. He had a new tattoo on his chest just beside his heart. Hindi ko mabasa kasi the words were written in an alien language. The one on his back though was lucid. It says Everything has beauty, but not everyone sees it. Coming from a jerk like him, it's hard to believe, right? Yeah, but he had that tattooed on his back. One of Confucius's famous quotes. I wonder if what was his real notion about beauty.

Ako lang ba 'to o mas sweet ngayon si Arel kaysa dati? Well, siguro sa tagal naming hindi nagkita at nagkasama ay marahil ganun nga. But I prefer this one, the sweeter. "Saan tayo pupunta?" "Hmm. Sa mall? Kakain, mamasyal at papasayahin kita." Ngumiwi ako kahit hindi niya makikita dahil sa labas ako ng kotse nakatingin. "I know its hard for you para tanggapin ang mga nangyari. Pero come to think of it. Tapos na, all you can do is accept. Accept and accept."

it's like all the pain in this world is being thrown at me, kahit na wala naman akong ibang ginawa kundi ang mag tiis at mag pasensya kahit wala naman akong ibang ginawa kundi ang magmahal at maging totoo. I don't know how long I can tolerate what other people do to me, because all I want is to be accepted by them. Akala ko kapag nag tiis ako at nag pasensya darating din ang panahon na matatanggap nila ako bilang ako pero hindi pala. It's true that no matter what you do for others, it's still not enough for them to fully accept you. When they know that you have fallen, they will continue to throw stones at you to make you fall even more.

he asked. Naiyuko niya ang kanyang ulo kasabay ng pagpakawala ng isang malalim na buntonghininga. “H-Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila, lalo na kay Luke. A-Alam kong mahihirapan din siyang tanggapin ang lahat... just like what I am feeling right now.” “There will always a right time for acceptance, sweetheart,” banayad nitong sabi na ikinaangat ulit ng kanyang ulo.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

pagkasabi nito sa huling salita ay unti-unti nang nawala ang liwanag. One of the way of moving on from any painful parts of our lives is to accept the fact, forget and forget. It may be hard for us to do but we can make it step by step. Kagaya ni Leonora, ipinanganak siyang may takot sa Diyos pero tao lamang siya na nagkakamali but she repented, she accepted all those mistakes and forgive all the people surrounds her.

"Paano ka?" "Hindi ba ma ang sabi nga sa kanta, Acceptance is the key to be, to be truly free. Ma magiging okay din ako hindi ngayon pero alam ko magiging okay din ako and pag dumating ang oras na yon, I'm sure that I can live on my own dream too, iyong wala na sya, yung kaya ko na mag isa." She hugged me again bago sya tuluyang lumabas ng kwarto ko. I want to start a new chapter without him, without crying, without pain.

"Acceptable." Iyon lang ang sinabi niya bago tumalikod at bumalik sa kaniyang desk. Napakurap ako sa tindi ng pagkadismaya. Napanguso ako at hindi napigilang magdabog nang bahagya sa aking isip. "Acceptable lang? Matapos kong makipag-usap kay Shakespeare at halos mapigtas ang litid ko sa pag-abot sa taas, 'Acceptable' lang ang nakuha ko?!"

Sa kabilang banda mas mabuti nang sinabi agad nito na hindi siya tanggap para hindi na siya umasa pa. “Ayos lang po, sir. Thank you,” sabi niyang ngumiti ng tipid. “But as I mentioned earlier, I will accept you as my employee because I want to help you.” “P-pero…akala ko po,” aniyang tila naguluhan sa narinig. Inulit niya sa kanyang isipan ang sinabi nitong “I will accept you”. “Ibig niyo po bang sabihin, sir, tatanggapin niyo pa rin ako?” paniguradong tanong niya.

“Alam ko naman iyan, pero alam mo naman anak na….hindi natin alam kung hanggang kailan lang tayo sa mundo. Tulad ng papa mo, nanood lang kami ng tv, sa isang iglap, iniwan na tayo.” "Mama….I'm sorry…. kasalanan ko ang lahat." “Hindi mo kasalanan ang lahat anak, huwag mong lagi yang isipin, dumaan man sa punto na kung hindi dahil sayo ay hindi iyon mangyayari pero baliktarin mo man ang sitwasyon ay talagang doon lang siguro ang buhay ng ama mo. Kaya huwag na nating isisi sa sarili natin ang lahat.” Tumango ako sa sinabi ni mama. Tama nga si mama, acceptance at forgiveness ang kailangan, marami kaming natuklasan sa pagkatao namin kaya life goes on.