Romans & histoires Quotes On Overcoming Fear

Ang bawat bagong pagkakataon ay nagdadala ng pangarap, ngunit ang takot na masaktan ay nandiyan pa rin. Sa isang pagkakataon, habang naglalakad sila sa park, nagpasya siyang ipahayag ang kanyang nararamdaman. “Ezekiel, kailangan kong maging tapat sa iyo. Takot akong masaktan ulit,” sabi ni Cearina, ang kanyang boses ay tila nag-aalangan.

"I know how you feel... and that's okay. It's okay if you're afraid to face it. It's okay if you're confuse. It's okay." Mariin kong itinikom ang bibig. Hindi ko alam na kailangan ko pa lang marinig ang mga salitang iyon para lang gumaan ang puso ko. "I'm scared." I said, almost unaware that I'm sharing my thoughts. "I know." Bulong niya pabalik. "And that's okay to be scared. Eventually, you will conquer the fear and you will become stronger." Kinagat ko ang ibabang labi at tumingin sa kaniya. Maybe the reason why I had a panic attack is because I'm really scared to face the truth... that she's coming for me and the baby.

“Fearless? Hardly. I’ve been overthinking everything lately, especially Claire’s offer to move to Manila.” Tinutukan niya ako ng tingin ng ilang sandali, ang ekspresyon niya ay puno ng pagiisip. “Alam mo, ang takot ay hindi palaging masama. Ipinapakita lang nito na may malasakit ka. Pero kung hahayaan mong pigilan ka nito, baka mawalan ka ng pagkakataon sa isang bagay na kahanga-hanga.”

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

Kasi iyon ang pinakamalaking takot nila. "But listen carefully." Huminto si Aaron sa gitna ng stage. "The people who survive..." Unti-unting tumalim tingin niya. "are not always the smartest." "They're the ones who keep showing up." Napalunok si Joan. "The ones who continue even after humiliation. Even after rejection. Even after breaking down." Napayuko si Trish habang tahimik na nakikinig. "Because success isn't built overnight." Mabagal na ngumisi si Aaron.

Hinampas ko naman siya ng libro sa ulo kaya napahawak siya doon, pero imbes na napadaing, tumawa lang siya. “Walang magagawa kung ililim mo lang nararamdaman mo, Era. Baka sa makalawa e, naagawan ka na pala nang hindi mo namamalayan.” aniya tsaka muling nagsulat, pero muli ding napatingin sa akin. “Face your fears. It’s worth the risk.” ngumiti siya. A warm and bright smile Yassir could ever give. Kahit sinong babae ay mahuhulog sa ngiti niyang iyon, but not me.

Sa gilid nito ay ang mga magaganda't makulay na bulaklak. Napasinghap ako. Ang puso ko'y agad nahaluan ng kaba. Ang mga huni ng ibon at ang mga kuliglig ng insekto na pununo sa katahimikan. Curiosity will conquer fear even more than bravery will. When you start doing the things that scare you the most, tearing down the invisible barriers that separate you from the good life, you become the person you've always dreamed about in your mind, your ideal self. Halos umawang ang aking labi sa nakikita. Isang napakalaking mansyon ang malayang nakatayo sa loob.

“You shirk your responsibilities and find a nice sounding excuse for them. Who was it before that kept repeating that they guaranteed success, I’ll definitely make her get out of that house!” Hinalo ni Faye ang kapeng na sa lamesa at marahan itong tinikman, “Miss Sofia, have you ever heard the saying, you’re not afraid of the opponent’s power but you’re afraid that your teammate’s uselessness.” Kalmadong sambit ni Faye. “What are you trying to say?”

Ngumiti si Athalia at pinagsiklop ang aming kamay. "Nandito ako, Luke. Kailangan natin pumunta dun para makita nila Tita Odessa ang lapida ng iyong ama. You need to overcome you fear, baby. Kasi kung mabubuhay ka sa takot walang mangyayari. Katunayan lang iyon na mahina ka." ani Athalia habang titig na titig sa aking mga mata. Totoo ang mga sinabi ni Athalia, para mapagtagumpayan ko ang takot ko kailangan kong harapin ang mga bagay na nagiging dahilan ng takot ko. Tinitigan ko siya ng matiim sa mga mata.

bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough." "Anak," sagot niya, may lambing at tibay, "It's okay to be scared. Being brave doesn't mean you aren't afraid. It means you face it anyway. And you don't have to face it alone. I'm here. Always." Napaiyak ako nang dahan-dahan, iniikot ang towel sa kamay ko, nanginginig sa gitna ng takot at kaluwagan.